Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ฉันวางสายจากพี่ศรุตจังหวะพอดีกับที่พี่ผาเดินกลับออกมาจากในครัวหลังไปเอากล่องอาหารที่จะนำไปฝากพี่ลูกแพร เขาเดินผ่านฉันหน้าตาเฉย ไม่ทักไม่ถาม ไม่ดุอะไรเพิ่มอีก ก็คงอิหนาระใจกันพอสมควร เขาทำเหมือนหึงที่ฉันคุยกับผู้ชายคนอื่นๆ แต่จริงๆ แล้วก็ไม่ได้คิดอะไรด้วยซ้ำ คงสนุกมากที่ชอบเล่นกับหัวใจฉัน ทำให้หลงเข้าใจผิด คิดเข้าข้างตัวเองไปตั้งไม่รู้รอบ น้ำเหนือ | Part Ended. ภูผาเข้าไร่มาทำงานเช่นปกติ แต่ที่ไม่ปกติเห็นทีจะเป็นอาการเหม่อลอย ใจไม่อยู่กับร่องกับรอยขนาดที่ว่าลูกน้องเรียกปรึกษางานยังไม่ได้ยิน เป็นอยู่อย่างนั้นทั้งวัน สาเหตุหลักๆ จะเป็นอะไรไปไม่ได้เลยหากไม่ใช่เรื่องน้ำเหนือเมื่อเช้านี้ ทั้งเตือนก็แล้ว จูบขู่ก็แล้ว เธอไม่คิดจะเลิกยุ่งกับมันเลย ซ้ำยังออดอ้อนเสียงหวานให้มันช่วยนวดขา แล้วเขาที่อยู่กับเธอเคยคิดจะหันมาสนใจบ้างไหม คิดแล้วเจ็บใจชะมัด หลังเลิกงานเย็นย่ำเช่นเคย ขณะที่ภูผากำลังดูแลเจ้ายูกิม้าหนุ่มคู่ใจ บังเอิญได้ยินเสียงลูกน้องคุยกันถึงเรื่องตั้งวงเหล้า ซึ่งลูกน้องของภูผามีนับร้อยคน บ้างมาจากต่างจังหวัดก็ให้อาศัยบ้านพักคนงานในไร่ ส่วนคนไหนที่บ้านอยู่ใกล้ไร่ก็พักอยู่บ้านของตัวเอ

“อ่าส์..แน่นไปหมดเลยเหนือ” “อ๊ะ ไหนบอกจะทำเบาๆ ไง” ส่งเสียงครางประท้วงในลำคอเมื่อคนตัวสูงสอบสะโพกเข้าออกรัวเร็วขึ้นตามลำดับ ใบหน้าเสียวซ่านแดงก่ำของภูผาสบมองน้ำเหนือ ร่างบางขยับขึ้นลงตามแรงกระแทกจนเต้ากลมโตทั้งสองกระเด้งขึ้นลงล่อหลอกสายตา ร่องสาวยิ่งตอดรัดตัวตนเขาถี่ยิบ “อ๊า พี่ผาเบา…เบาหน่อย” ขาเรียวถูกยกพาดบ่าแกร่ง ทั้งที่เมาอยู่แท้ๆ แต่ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนักหนา ตัวเธอสั่นโยกด้วยแรงขยี้ขย่มของเขา ปากบอกจะทำเบาๆ แต่พอเอาเข้าจริงก็เล่นใส่ไม่ยั้ง “อ่า..ไม่คิดเลยว่าพี่จะเป็นคนแรกของเรา เหนือผ่านมือไอ้ศรุตมาได้ไงเนี่ย” “อ๊ะ มันเรื่องของเหนือ” จะให้ตอบความจริงไปว่าที่ไม่ยอมมอบความบริสุทธิ์ให้พี่ศรุตเป็นคนแรกทั้งที่เคยคบกันเพราะเธออยากเก็บมันไว้เมื่อถึงเวลาที่ถูกที่ควรมากกว่า เอาจริงๆ ตอนคบกับศรุตมันก็ดี แต่ก็ไม่ได้คิดว่าเขาคือคนที่ใช่ขนาดนั้น เธอสู้อุตส่าห์เอาตัวรอดไม่ปล่อยใจให้เลยเถิดไปกับแฟนเก่าแต่สุดท้ายกลับมาตกหลุมพรางคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีนิตินัย ภูผาได้ฟังคำตอบก็แสยะยิ้ม ไอ้ศรุตอาจจะได้หัวใจของน้ำเหนือ แต่ความบริสุทธิ์และร่างกายของเธอมันคือของเขา ต่อไปหัวใจของหญิงส

เขายื่นมือจะดึงจานข้าวกลับไป น้ำเหนือก็หันจานข้าวหนี“ไม่ต้องหรอกค่ะ มันไม่ได้เค็มอะไรขนาดนั้น เหนือกินได้”“แต่กินเค็มมันไม่ดี เอามาเถอะ เดี๋ยวพี่ไปทำให้ใหม่ เหนือรอแป๊บเดียว” ก็ยังจะตื๊อกันไม่เลิก น้ำเหนือส่ายหน้าไม่ใช่ว่านึกเห็นใจเขาที่ต้องขึ้นๆ ลงๆ บันไดเพื่อหยิบนั่นหยิบนี่ให้เธอเพราะตัวหญิงสาวเองเดินไปทานอาหารข้างล่างไม่ได้ แต่มันเป็นเพราะเธอหิวและขี้เกียจรอต่างหากคนตัวเล็กจ้วงคำข้าวเคี้ยวเอาๆ จนภูผาปล่อยเลยตามเลย นั่งมองเธอทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยทั้งที่ปากบอกว่าเค็ม“เหนืออยากไปเยี่ยมน้องเมฆจัง” น้ำเหนือกำลังพูดถึงลูกชายของน้าหมี่ที่ไม่สบายจนต้องนอนโรงพยายาลเสียหลายคืน เมื่อเช้ามืดน้าหมี่โทรมาขอลางานกับพี่ผา ส่วนตัวเธอมารู้จากปากเขาอีกทีเพราะตอนนั้นยังมัวแต่นอน“สภาพแบบนี้จะไปเยี่ยมใครได้อีก” หน็อย! ดูพูดเข้า“มันก็เป็นเพราะใครล่ะ!” เธอค้อนเสียงโมโหเข้าให้ ภูผาไม่เถียงกลับในทันทีแต่ใช้ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองน้ำเหนือนิ่งๆ จนคนถูกจ้องรู้สึกขนลุกในทันที“ก็บอกไม่ชอบให้ขึ้นเสียง หรืออยากโดนแบบเมื่อกี้อีก เอาไหม”“พะ…พี่ผาทะลึ่ง เอะอะก็คิดแต่เรื่องบนเตียง”“หึ!” เขาเค้นเสียงหัวเรา

ในเวลาต่อมาเย็นย่ำจนแสงแดดของวันกลายเป็นสีส้มอ่อนๆ ทาบทับท้องฟ้า น้ำเหนือกอดลาน้ำหนาวเพื่อนรักและอวยพรให้เพื่อนโชคดีในหน้าที่การงานที่เธอเลือก จากนั้นหญิงสาวก็มุ่งหน้ากลับบ้านพร้อมผู้เป็นสามี “ค่ำเลยอะพี่ผา เหนือน่าจะขอตัวออกมาให้เร็วกว่านี้” “ช่างเถอะน่า พี่รู้ว่าเหนือปฏิเสธญาติผู้ใหญ่ของน้ำหนาวไม่ได้” ภูผาแสดงความเข้าอกเข้าใจหญิงสาว “วันนี้พี่ก็เห็นเหนือสนุกดี เพราะฉะนั้นไม่ต้องคิดมาก” เขาไม่ชอบฟังเสียงขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำเหนือก็ยิ่งเป็นคนประเภทนั้นอยู่ด้วย เธอเอาแต่ขอโทษทั้งที่เขามองเป็นเรื่องขี้ประติ๋ว “พี่ว่าถ้ามันมืดมากกว่าเราคงต้องแวะหาที่พักนอนก่อน พี่ไม่อยากเสี่ยงขับรถกลับมืดๆ ค่ำๆ มันอันตราย” “เหนือเห็นด้วย” หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงัก วันนี้ทั้งวันภูผาขับรถตะลอนพาเธอไปเที่ยวกับครอบครัวน้ำหนาว ตูดแทบจะติดกับเบาะ เขาคงเพลียแย่ “งั้นพี่แวะปั๊มก่อน” จากนั้นภูผาหักพวงมาลัยเข้าไปเติมน้ำมันยังปั๊มใหญ่ข้างหน้า น้ำเหนือก็ขอลงไปเข้าห้องน้ำ เมื่อเติมน้ำมันเสร็จจึงขับรถมาจอดหน้าร้านสะดวกซื้อชื่อดังก่อนจะลงไปซื้อบุหรี่และของกินเล็กน้อยเผื่อคนตัวเล็ก กลับเข้ามาในรถใช้เวลารออีกคนเกื

ทั้งชีวิตนี้ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะต้องเข้าม่านรูด โดยเฉพาะกับพี่ผา ก็ยิ่งไม่มีความคิดนี้อยู่ในหัวเลย เมื่อเสียงประตูห้องปิดลงเหลือเพียงแค่สองเรา พี่ผาก็กลายร่างเป็นนักล่าผู้หิวโหย เสื้อผ้าฉันแต่ล่ะชิ้นโดนเขวี้ยงกระจัดกระจายอย่างไม่ไยดี เนื้อตัวขาวผ่องเป็นยองใยอวดความสวยงามและหุ่นน่าฟัดให้พี่ผาใช้สายตาโลมเลีย “ขึ้นไปนอนบนเตียง” ฉันทำตามคำพูดนั้นราวโดนมนต์สะกด มองพี่ผาที่ค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าตัวเองจนไม่เหลืออะไร กล้ามแขนและกล้ามหน้าท้องเรียงเป็นลอนสวยรวมไปถึงความเป็นชายของเขาที่แข็งโด่มันแย่งซีนเตะตาฉันไปเสียหมด ไม่รู้จะโฟกัสตรงไหนก่อนดี “จ้องขนาดนั้นอยากอมให้พี่อีกสักรอบเหรอ” เสียงกลั้วหัวเราะเจือไปกับประโยคสุดหื่น “พี่ผาชอบพูดอะไรทะลึ่งอยู่เรื่อย เหนือยังไม่อยากปากแตกนะ ทำอย่างกับของตัวเองเล็กๆ” “ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง ของใหญ่เวลาโดนกระแทกมันสะใจดีไม่ใช่เหรอ หรือเหนือจะปฏิเสธ…เหนือน่ะ ครางดังทุกรอบเลยนะ” แววตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มกดลึกตรงมุมปากช่างขับให้ใบหน้าหล่อดูร้ายกาจใช่เล่นเลยล่ะ ฉันเม้มปากสนิท ได้แต่ถอนหายใจฮึดฮัดเพราะไม่รู้จะสรรหาคำไหนเถียงกลับได้เลย พอเป็นเรื่องแบบนี้ก็ดูจะเข้าทา