หลงรักสามีมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ภูผากลับเข้าห้องหลังผ่านการพูดคุยกับเพื่อนๆ จนเริ่มปวดหัว คราวนี้เรื่องของเขาตกเป็นหัวข้อในการสนทนาเต็มๆ สิ่งที่เขาเก็บไว้ในใจก็โดนเพื่อนสาวไส้ออกมาจนหมด สมกับเป็นเพื่อนแท้ ชายหนุ่มตรงดิ่งเข้าห้องนอน สิ่งแรกที่เขาให้ความสนใจไม่ใช่วิวข้างนอกซึ่งมองเห็นตึกรามด้านล่างและท้องฟ้าปลอดโปร่งสบายตา หากแต่สิ่งดึงดูดความสนใจพายัพมากกว่าวิวคือหญิงสาวที่นอนคว่ำตัวกระดิกขาสบายอกสบายใจ ท่านอนไม่ระวังของน้ำเหนือทำให้กระโปร่งเทนนิสที่เจ้าตัวสวมใส่มันเลิกขึ้นจนเห็นขาอ่อนและอะไรวับๆ แวมๆ ยามหญิงสาวแกว่งขา คนมองกลืนน้ำลายลงคอ ระงับอาการตื่นตัวให้จิตใจสงบ เขาจะมาตบะแตกเพราะเรื่องแค่นี้ไม่ได้ ทนมาตลอด ก็ต้องทนต่อไป… “เหนือ” “อ้าว พี่ผาประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ” คนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ว่าภูผาโผล่มาตั้งแต่เมื่อไรดีดตัวลุกขั่งขัดสมาธิในทันที “อืม เหนือหิวรึยัง” “หิวแล้วค่ะ พาเหนือไปกินของอร่อยๆ หน่อยสิ” ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มหวานอย่างน่ารัก การที่น้ำเหนือกลับมาสดใสหลังจากเริ่มทำใจกับการจากไปของพ่อเขาได้ นั่นเป็นสิ่งที่ภูผาต้องการ “โอเค งั้นก็ไปอาบน้ำ” “พี่ผาใจดีที่สุด” “แต่พี่ไปผับไอ้คิเรย์ด้วยนะ ถ้าเหนือไม่อย

สายจนแดดส่องก้นยังไม่มีทีท่าคนบนเตียงจะตื่นมาใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นสักที กระนั้นภูผาทำได้แค่มอง ไม่อาจเข้าไปปลุกรบกวนฝันหวานของเธอ (มึงจะมาตอนไหนไอ้ภูผา) น้ำเสียงพายัพที่เอ่ยลอดมาทางปลายสายถามซ้ำเพื่อนสนิทอีกครั้ง วันนี้พวกเขาอุตส่าห์เคลียร์งานเพื่อให้ได้หยุดตรงกัน อยากมีโมเมนต์สนุกๆ ตอนอยู่กับเพื่อนบ้าง ถ้าขาดใครไปสักคนก็คงกร่อยแย่ “กูไปเลทหน่อย ต้องรอน้ำเหนือตื่นก่อน” (ไอ้คิเรย์บอกกูว่าเมื่อคืนมึงแบกน้ำเหนือกลับไป นี่มึงจัดหนักจนน้องยังไม่ลุกเลยเหรอวะ) “จัดหนักเหี้ยอะไรของมึง สมองพวกมึงนี่นะ คิดได้แต่เรื่องใต้สะดือจริงๆ น้ำเหนือเมามากโว้ยเลยยังไม่ตื่น” ภูผาพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ให้กับคำพูดพายัพที่เอะอะก็จะให้เขาจับน้ำเหนือกินท่าเดียว ดีนะเขาเป็นคนไม่คล้อยตามใครง่ายๆ ไม่งั้นคงได้บ้าจี้ทำตามตามแรงยุแรงเชียร์ของพวกมันแล้ว หลังวางสายจากพายัพ เสียงอู้อี้ของคนตัวเล็กที่เริ่มจะรู้สึกตัวดังขึ้น ภูผาหันไปมอง พบว่าน้ำเหนือลุกนั่งด้วยสภาพผมเผ้าพันกันไม่เป็นทรง หน้าตายับยุ่งดูไม่ได้ “กี่โมงแล้วอะพี่ผา” เสียงคนขี้เซาร้องถาม มือเรียวขยี้เปลือกตาด้วยอาการง่วงงุน มีความอยากนอนต่อ “จะเที่ยงแล้วน

น้ำเหนือ | Part กลับจากต่างจังหวัดพี่ผาเข้าไปลุยงานในไร่ต่อ หน้าที่ของเขาไม่ใช่แค่ชี้นิ้วสั่งให้ลูกน้องทำนั่นทำนี่เพียงอย่างเดียวแต่ต้องลงมือทำด้วยตัวเอง พี่ผาทั้งดูแลไร่ ดูแลรีสอร์ต ฟาร์มม้า ไหนจะร้านอาหารและรวมไปถึงอีกหนึ่งหน้าที่ที่สำคัญ นั่นก็คือสมาชิกขององค์กรแบล็คเรด มาเฟียระดับต้นๆ ของเมืองไทย เพื่อนของพี่ผาก็ล้วนแต่เป็นคนในแวดวงนี้ทั้งนั้น การที่เขาต้องไปประชุมหรือคุยเรื่องธุรกิจต่างจังหวัดบ่อยๆ ก็เกี่ยวข้องกับเรื่องในองค์กร ฉันไม่ได้รู้ลึกถึงขนาดที่ว่าพวกเขามีธุรกิจกี่สิบอย่าง และแต่ล่ะครั้งประชุมงานเรื่องอะไรบ้าง แต่เท่าที่รู้พี่ผามีหุ้นส่วนในธุรกิจขององค์กรเยอะแยะ จึงไม่แปลกที่แต่ล่ะปีเขาจะได้เงินปันผลเป็นกอบเป็นกำ ภายนอกดูสุขุมนิ่งเงียบ เป็นที่เคารพของลูกน้องและเหล่าชาวบ้านที่ชอบให้ความช่วยเหลือ พ่อเลี้ยงภูผาที่ใครๆ ก็เกรงขาม แต่ในอีกบทบาทคือมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลยังพื้นที่ภาคเหนือนี่เอง ฉันไม่รู้ถึงเหตุผลของพี่ผาและเพื่อนๆ กับการก้าวเข้าสู่เส้นทางสายนี้หรอกนะ แต่เท่าที่เขาอยู่ในแบล็คเรดมาหลายปี ฉันก็ไม่เห็นว่ามันจะส่งผลกระทบอะไรเลย มีแต่ธุรกิจและคนในองค์กรที่พากันเ

ฉันอาบน้ำจัดการตัวเองเสร็จ ยังไม่เห็นวี่แววว่าพี่ผาจะกลับขึ้นมาบนห้อง หรือว่าเขาจะนอนห้องเดิมของตัวเอง เมื่อคิดดังนั้นฉันก็ย่องไปดูห้องข้างๆ ทันที ทว่าภายในห้องเงียบเชียบไม่มีใคร “นี่ยังไม่ให้คนมาซ่อมฝ้าอีกเหรอเนี่ย” เพดานยังคงสภาพเดิม แม้น้ำไม่รั่วแล้วแต่พี่ผาก็น่าจะซ่อมหน่อยไหมล่ะ และในเมื่อพี่ผาไม่ได้อยู่ในห้อง ฉันเองก็ไม่ได้ยินเสียงรถขับออกไป งั้นเขาก็ต้องอยู่ชั้นล่าง พอเดินลงมาดูเท่านั้นก็พบว่าเขานั่งพิงโซฟาเหมือนหลับไปแล้ว ตรงหน้าคือเหล้าและเบียร์หลายขวดเกลื่อนพื้น แถมเปิดทีวีทิ้งไว้อีก เหมือนพี่ผาจะรับรู้การมาของฉัน เขาผงกหัวหันมาดู ใบหน้าหล่อเหลาแดงจัด ดวงตาฉ่ำเยิ้มหรี่มองกันจนรู้สึกประหม่า “เหนือมาหาพี่ดิ” เสียงแหบๆ เอ่ยขึ้นพร้อมกระดิกนิ้วเรียก ฉันจึงเดินเข้าไปหาเขา มองสภาพพี่ผาแล้วเขาเมาพอสมควรเลยล่ะ “ทำไมพี่ดื่มเยอะขนาดนี้เนี่ย” ฉันกำลังบ่น ไม่ทันระวังตัวว่าพี่ผาจะใช้โอกาสนี้ดึงแขนฉันให้นั่งบนตักเขาอย่างง่ายดาย ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันยังไม่ทันส่งเสียงร้องตกใจด้วยซ้ำ แขนแกร่งที่เคลื่อนสวมกอดเอวคอดกิ่วหลวมๆ ปลุกความตื่นเต้นให้หัวใจทำงานอย่างหนัก ราวกับเลือดในตัวมั

น้ำเหนือ | Part พี่ลูกแพรถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินเพื่อตรวจดูอาการในขณะที่พี่ผาคอยอยู่ดูแลไม่ห่าง ส่วนฉันก็มียัยน้ำหนาวพยุงไปทำแผล สภาพเราทั้งคู่เป็นที่แปลกใจแก่ผู้พบเห็นเพราะมาทั้งสภาพเสื้อผ้าเปียกปอนไงล่ะ เมื่อทำแผลและรอรับยาจนเสร็จก็เดินมาหาพี่ผา มองเห็นพี่ลูกแพรที่ได้ออกจากห้องฉุกเฉินแล้ว ปลอดภัยไม่มีอะไรมาก พี่ผานั่งปลอบเพื่อนข้างๆ “ผาใจหายมากเลยนะ กลัวจะช่วยแพรไม่ทัน” “แพรไม่เป็นอะไรแล้ว ก็แค่กินน้ำไปหลายอึก” “ผาขอโทษ ถ้าผาไม่อยู่ห่างจากแพร แพรก็คงไม่ต้องจมน้ำ” เสียงสำนึกผิดของพี่ผาที่กำลังพูดกับเพื่อนเขา มันทำให้ฉันเจ็บจี๊ดหัวใจขึ้นมาเพราะดูเหมือนว่าการที่พี่ผามาช่วยฉันตอนลื่นไถลตกจากโขดหิน เขาจึงคลาดสายตาจากพี่ลูกแพร ทำให้เธอต้องจมน้ำ ต้นเหตุของเรื่องวุ่นๆ ทั้งหมดมันมาจากฉัน เมื่อกลับถึงไร่ก็ต้องแวะส่งพี่ลูกแพรและยัยน้ำหนาวที่รีสอร์ตก่อน ตอนแรกพี่ผาจะเดินไปส่งเพื่อนตัวเองถึงหน้าห้องด้วยซ้ำ ทว่าพี่ลูกแพรขอเดินไปเองดีกว่า “งั้นฉันไปล่ะ” น้ำหนาวไหว้ลาพี่ผาและกำลังจะกลับห้องตัวเองบ้าง ทว่าฉันที่ไม่อยากกลับบ้านพร้อมคนตัวสูงเพราะไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากนอนร่วมห้องกับเขาในเวลานี