All Chapters of หลงรักสามีมาเฟีย : Chapter 31 - Chapter 40

พี่ผาไม่ยอมเข้ามาด้านในด้วยกัน แต่ขอยืนรอนอกห้องแทน นั่นจึงมีแค่ฉันและพี่ชะเอมในห้องพักของรีสอร์ตสองคน“ห้องได้ไหมคะพี่ชะเอม”“พี่นอนที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่มีที่ซุกหัวนอนก็พอ” น่าเห็นใจจัง ทำไมแฟนของเธอต้องใจร้ายทิ้งกันได้ลงคอด้วยนี่คนนะไม่ใช่ขยะ นึกจะทิ้งตรงไหนก็ทิ้ง สงสารพี่ชะเอมที่ต้องมาเจอแฟนนิสัยห่วยแตกแบบนั้น“ถ้าพี่ต้องการอะไรเพิ่ม ขาดเหลือตรงไหนเรียกใช้พนักงานของที่นี่ได้เลยนะคะ”เธอระบายยิ้มอ่อนโยนพร้อมจับมือฉันด้วยสีหน้าซาบซึ้ง“พี่ขอบคุณน้องน้ำเหนือมากนะ ขอบคุณจริงๆ”“เหนือยินดีช่วยค่ะ งั้นเหนือขอตัวกลับก่อนนะคะ พี่ผารอแย่แล้ว”“เดี๋ยวก่อน…” เธอคว้าข้อมือฉันเอาไว้ ใบหน้าสะสวยเริ่มตั้งคำถาม “พี่ได้ยินมาว่าน้องเหนือกับภูผาแต่งงานกันแล้ว เรื่องนี้จริงไหม”เธอคงได้ยินมาจากปากใครสักคน สีหน้าถึงได้เต็มไปด้วยความอยากรู้ตามประสาคนที่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งมาก่อนฉันพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ใช่ค่ะ พี่ผาและเหนือเป็นสามีภรรยากันแล้ว” หากฉันไม่ได้ตาฝาดไปเอง แว๊บหนึ่งสายตาของพี่ชะเอมมันดูแข็งกร้าวแต่แล้วเธอก็แค่นยิ้มออกมา“เป็นฝั่งเป็นฝากันแล้วสินะ พี่ยินดีด้วย”“ขอบคุณนะคะ” ฉันฉีกยิ้ม

ระหว่างทานอาหารฉันก็สวมวิญญาณป้าข้างบ้าน คอยจับพิรุธท่าทางสีหน้าของแต่ล่ะคนว่าใครเป็นยังไง ซึ่งเท่าที่เห็นก็มีพี่ชะเอมที่เอาแต่ลอบมองพี่ผากับพี่ลูกแพรคุยกัน สองคนนี้เขาซี้กันมากเลยล่ะ ไม่ว่าจะพูดคุยอะไรก็เข้าขากันตลอด แถมพี่ผายังยิ้มได้บ่อยๆ เพราะเสียงหัวเราะสดใสของพี่ลูกแพรอีก ไปๆ มาๆ ไม่ใช่แค่พี่ชะเอมคนเดียวที่เอาแต่มองพวกเขาสองคน ฉันเองก็เช่นกัน เห็นแล้วมันใจ๋ขึ้น (อารมณ์เสีย)ทานอาหารกันจนเสร็จ พี่ผาออกตัวเป็นคนเก็บจานให้เอง สาวๆ จะได้มีเวลาพูดคุยตามลำพัง“แพรช่วยนะผา”“ไม่ต้องเลยแพร ผาเก็บเอง แพรไปนั่งคุยกับคนอื่นเถอะ”“แต่ว่า…”“ดื้ออีกแล้วนะ” “ไปก็ได้” พอพี่ลูกแพรหันหลังเดินมาทางพวกฉันสองคน พี่ผาก็ยกยิ้มตามหลัง“หวัดดีค่ะ เราชื่อลูกแพรนะ เป็นเพื่อนกับผา” ใบหน้าละมุนไปด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานเอ่ยแนะนำตัวเองกับพี่ชะเอม “เราชะเอม เป็นแฟนเก่ากับผา” “อ๋อค่ะ” สองสาวมองหน้ากันราวหยั่งเชิงก่อนจะยื่นมือแตะเป็นอันความทำความรู้จักกันแล้ว แต่ทำไมนะวิญญาณป้าข้างบ้านที่อยู่ในตัวฉันมันเอาแต่พร่ำบอกว่าสองคนนี้ดูจะไม่กินเส้นในภายภาคหน้า “พี่ปวดฉี่จังเลย ห้องน้ำไปทางไหนคะ”“ทางนั

“เอ้อ..เอมได้ยินมันคุยกันว่าจะไปทานข้าวเย็นที่ร้านอาหารด้วยนะ เจมส์ก็โทรบอกคุณเขาด้วยสิ”(แล้วเอมไม่ไปด้วยกันกับพวกมันเหรอ เผื่อจะรู้อะไรบ้าง)“ไปกับผีน่ะสิ ภูผามันเมินใส่เอมขนาดนั้น ถ้ายังหน้าด้านตามไปทุกที่มีหวังมันจับเอมโยนจากรีสอร์ตกันพอดี” ชะเอมตอบด้วยน้ำเสียงประหวั่นพรั่นพรึงเพราะเธอเคยเห็นนิสัยด้านดิบเถื่อนของพ่อเลี้ยงภูผามาแล้ว เธอจึงไม่ขอลองดี (แล้วเอมรู้รึเปล่าว่ามันจะไปร้านไหน)“ไม่รู้ เดินออกมาก่อน”(เอ้า อะไรวะ ไม่รู้อะไรสักอย่างเลย โคตรไม่ได้เรื่องเลยว่ะ)“ไอ้เจมส์!” เสียงโกรธจัดตะโกนใส่มือถือ มีหน้ากล้าดียังไงมาบอกว่าเธอไม่ได้เรื่อง “กูยอมเสี่ยงเอาตัวเองมาอยู่ที่นี่ ไม่ให้มึงโดนฆ่าตายเพราะหนี้พนันที่มึงสร้าง กูทำเพื่อมึงอยู่นะ ถ้ายังปากดีอีก มึงก็มาทำเอง!”จิรกิตติ์ควรเรียนรู้ว่าห้ามแหย่ผู้หญิงขณะอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เพราะมันจะเป็นแบบที่เขาต้องเจออยู่นี่ไง (เออๆ เค้าขอโทษ)“ลูกน้องไอ้เจ้าหนี้หน้าเลือดของมึงมีเยอะแยะ ก็ให้มันไปสะกดรอยตามเอาสิ นี่มันก็คงใกล้จะออกกันไปแล้ว คราวหน้าถ้าไม่มีสมองรู้จักคิดก็หุบปาก โง่ก็แค่อยู่เงียบๆ น่ะรู้จักไหม”ติ๊ด!ชะเอมพ่นสกิลแร็ป

ภูผาถูกส่งตัวถึงมือหมอ ต้องตรวจเช็คอาการรวมไปถึงเอ็กซเรย์ร่างกายอย่างละเอียดเลยล่ะ น้ำเหนือนั่งรอเขาแทบไม่ลุกไปไหน แม้อินและตึ๋งจะขอให้ไปทำแผล เพราะตอนที่เธอล้ม ข้อศอกมันครูดไปกับพื้นจนได้เลือดมานิดหน่อย กระนั้นน้ำเหนือก็ปฏิเสธและยืนกรานรอให้ภูผาฟื้นก่อน ดวงซวยอะไรขนาดนี้นะ แค่สามเดือนที่ผ่านมาก็เจ็บตัวเข้าโรงพยาบาลกันไปแล้วตั้งเท่าไร เธอน่ะเจ็บไม่มากหรอก เทียบกับพี่ผาที่หัวแตกไม่ได้เลย ในเวลาต่อมาเมื่อภูผาฟื้น หมอก็อนุญาติให้เธอเข้าไปเยี่ยมได้ น้ำเหนือมองคนเจ็บบนเตียงซึ่งหัวของภูผามีผ้าพันแผลสีขาวพันรอบ ซ้ำหมอยังบอกอีกว่าภูผาต้องรอดูอาการที่โรงพยาบาลไปก่อน “พี่ผา..” “เหนือเจ็บตรงไหนบ้าง เป็นอะไรตรงไหนหรือเปล่า” น้ำเสียงแหบแห้งไถ่ถามกันอย่างเป็นห่วง น้ำเหนือมองสภาพเขาแล้วก็น้ำตาคลอด้วยความซึ้งใจ ตัวเองเจ็บหนักแท้ๆ แต่กลับเป็นห่วงเป็นใยถามถึงอาการเธอก่อน “เหนือไม่เจ็บเลย แต่พี่ผานี่สิ..เจ็บมากไหม” มือเรียวกุมประสานฝ่ามือหยาบกร้านของอีกคน นึกโทษตัวเองที่ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพนี้ “ไม่เอาไม่ร้อง ร้องทำไมพี่ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย” “ฮึก..หัวแตกเลยนะ จะไม่เป็นอะไรมากได้ไง”

“ใครที่แพรพูดถึง ผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย” “ผู้ชายนะ แพรเห็นเขาตัวสูงๆ ผิวขาว ดูสนิทสนมกับน้องเหนือพอสมควรเลยล่ะ” ลูกแพรพูดออกไปตามที่เธอเห็นพลางก็คอยลอบมองท่าทีภูผาว่าแสดงอาการอะไรออกมาบ้าง และสิ่งที่เธอเห็นในตัวชายหนุ่ม จากสีหน้าราบเรียบก็เริ่มขบกรามจนเห็นสันนูน แววตาแข็งกร้าวกว่าเดิมเยอะ มือที่เคยคลายออกวางข้างๆ ตัว กำลังกำหมัดแน่น และในหัวคงประมวลผลเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น ภูผากำลังคิดว่าผู้ชายที่ลูกแพรเห็นคือไอ้ศรุตแฟนเก่าน้ำเหนือหรือว่าอาจารย์ธาราที่คอยตามเกาะแกะเมียเขาเช่นกัน สองคนนี้บุคลิกรูปร่างดูไม่แตกต่างกันเท่าไร เขาจึงไม่รู้ว่าน้ำเหนือกลับไปกับใครกันแน่ “แต่ผาไม่ต้องคิดมากหรอก น้องเหนือไว้ใจยอมกลับไปด้วยแบบนั้นก็คงเป็นคนสำคัญแหละ อาจเป็นเพื่อนสนิทกันก็ได้” คนสำคัญเหรอ? ในชีวิตน้ำเหนือยังมีใครสำคัญกว่าผัวคนนี้อีก ลูกแพรมองสีหน้าขุ่นเคืองของภูผาและปล่อยให้เขาได้มีเวลาปรับอารมณ์ของตัวเอง เธอหิ้วถุงผลไม้เดินไปจัดการนอกระเบียงเงียบๆ “ฮัลโหลไอ้ตึ๋ง เมื่อกี้มึงเห็นรึเปล่าว่าน้ำเหนือกลับกับใคร” พอลูกแพรออกไปไม่ทันไร ภูผาก็ไม่รั้งรอหยิบโทรศัพท์มือถือโทรหาลูกน้องถามเอา