หลงรักสามีมาเฟีย

หลงรักสามีมาเฟีย

last updateLast Updated : 2026-01-22
By:  Chacheese.Ongoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
88Chapters
1.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ผัวเมียเขาทำอะไรกันล่ะ ถ้ายอมพี่ดีๆ ก็ไม่ต้องเจ็บตัว แต่ถ้าอยากได้บทปลุกปล้ำขืนใจพี่ก็ทำให้ได้ แต่เหนืออาจจะต้องเจ็บหน่อยเพราะพี่ทำแล้ว พี่จะไม่หยุด” “พี่ผาหุบปาก!” “เรียกชื่อพี่บ่อยจัง ตอนครางก็ขอดังๆ แบบนี้ด้วยก็แล้วกัน” สีหน้าแสยะยิ้มเป็นสิ่งสุดท้ายที่น้ำเหนือเห็นก่อนคนตัวสูงจะก้มลงมาฟอนฟัดเธอเหมือนหมาป่าล่าลูกแกะ

View More

Chapter 1

บทนำ

脳腫瘍と診断された後、白石紗季(しらいし さき)は二つの事実を知ることになった。

一つは黒川隼人(くろかわ はやと)との婚姻届が偽物だったこと。もう一つは実の息子――黒川陽向(くろかわ ひなた)もその事実を知っており、他人を母親として望んでいたこと。

この時紗季は自分の家族を捨て、全てを彼らに捧げた七年間が、まるで茶番だったことを悟った。

そこで紗季は三つのことを実行し、この薄情な父子の前から完全に姿を消すことにした。

一つ目は、一ヶ月前に予約していた結婚七周年記念のキャンドルディナーをキャンセルし、陽向の幼稚園のクラスLINEグループと、父子の健康のために入っていた数十の健康関連のグループから退会すること。

二つ目は、医師からストレステストを受け、特効薬を処方してもらい、海外まで移動できる体調を確保すること。

三つ目は、七年間連絡を絶っていた兄の白石隆之(しらいし たかゆき)に電話をかけ、遠くへ嫁いだことを後悔して、帰りたいと告げること。

――

「紗季さん、がん細胞が脳神経を圧迫しています。早急な決断が必要です」

消毒液の匂いが漂う病院の廊下で、医師の言葉が今も紗季の耳に響いていた。

全身を震わせながら、しわくちゃになった検査結果の用紙を握りしめた。

最近頭痛や嘔吐に悩まされ、時々鼻血も出ていた。

寝不足による単なる体調不良だと思っていたのに、検査結果は恐ろしい事実を突きつけてきた。

医師は治療方針を選択する必要があると言った。

手術をして五十パーセントの生存確率に賭けるか。

それとも保守的な治療を選び、投薬と化学療法で髪の毛は抜け落ちるが、あと数年の命を繋ぐか。

紗季はその五十パーセントという確率に賭けることが怖かった。

幼い頃から注射さえ怖がっていた彼女にとって、冷たい手術台の上で生死を分ける選択をすることは想像もできないほど怖かった。

しかし手術をしなければ、脳の腫瘍は大きくなり、苦しみながら死んでいくという残酷な現実が待っている。

紗季は目を閉じ、隼人のことを考えた。

彼女は隼人と結婚してもう七年になる。彼女は彼を愛していて、まだ長い間一緒に生活したいと思っている。

そして何より、二人は頭がよく、優秀な息子――陽向を一緒に育てている。

人生で最も大切な二人のことを考えると、勇気が湧いてきた。

彼女は立ち上がり、医師の診察室のドアを開けた。

「先生、決心しました。開頭手術の予約をお願いします」

医師は厳かな表情で言った。

「五十パーセントの確率です。怖くないのですか?」

紗季は微笑んだ。「怖くありません。夫と子供が私の側にいてくれると信じています。二人がいれば、何も怖くありません」

医師はゆっくり頷いた。

「分かりました。一ヶ月後の手術を予約しておきます」

紗季は病院を出て、急いで帰宅した。夫と子供の慰めと支えが欲しかった。

家政婦は隼人が会社に行ったと告げた。

紗季は急いで黒川グループへ向かい、社長室の前まで来た。

中に入る前に、男性の声が聞こえてきた。

「隼人、紗季にお前が美琴を秘書にしたことを知られたら、怒るんじゃないか?」

紗季は凍りつき、ドアの隙間から隼人の親友――青山翔太(あおやま しょうた)の姿をはっきりと見た。

美琴?

美琴!

この名前は彼女にとってあまりにも馴染みがあった。隼人が十年もの間、心の奥底に秘めていた初恋の人だった。

机に向かって座る隼人は目を伏せ、袖をまくり上げた。黒いシャツの襟元は少し開いていて、どこか冷たい既婚者の雰囲気を醸し出していた。

彼はいらだって言った。

「会社のことに口を出すな」

翔太は首をすくめ、苦い顔をした。

「まあね、俺はこの何年もお前の面子を立てて、紗季のことを奥さんって呼んできたけど、周りの人はみんな、お前たちが偽装結婚だって知ってるよ。それに婚姻届は俺が偽造したんだ。ハハハハ!」

これを聞いた紗季は、顔が真っ白になり、その場で凍りついた。

彼女は......何を聞いたのだろう?

隼人との結婚は......偽装だったの?

隼人はオフィスのドアに背を向けて座り、ドアの外に人が立っていることに全く気付いていなかった。

翔太は好奇心に駆られて尋ねた。

「隼人、なんで黙ってるの?今美琴が戻ってきたんだから、早く紗季と別れればいいじゃん?当時紗季がしつこく迫って、お前が酔っ払ってた時に誘惑して妊娠したから、子供の戸籍のために仕方なく偽装結婚したんだろ。その結果、美琴が傷ついて出て行って、今やっと戻ってきたわけだし」

紗季は息を飲んだ。

激しい頭痛が襲ってきて、紗季は口を押さえ、必死に吐き気をこらえた。

あの夜、バーに翔太も確かにいたはずなのに!

自分は隼人にお酒を勧めてなどいなかったのに、隼人はビジネスライバルに薬を盛られていた。翔太はそれを分かっていたはずだ。

自ら「解毒剤」になろうとして、隼人とホテルへ行ったのだ。

なぜすべての責任を自分一人に押し付けるのか?

翔太は軽く笑い、からかうような口調で言った。

「お前はいつ美琴と結婚するつもりだ?当時彼女は重い心臓病にかかって、お前の足手纏いになるのを恐れて去った。紗季にその隙を突かれたんだろう?美琴はもともとお前の妻になるはずだったのに!」

隼人は鋭い視線で翔太を見つめた。

その目は氷のように冷たく、警告が伝わってくる。

「俺と紗季には陽向がいるんだ......」

紗季は全身を激しく震わせ、立っているのがやっとだった。

彼女は彼らの会話に吐き気を催した。聞き続けられなくなり、そのままトイレに駆け込んだ。

そのため隼人が言いかけていた言葉を聞き逃してしまった。

紗季は洗面所で激しく嘔吐した。

残酷な真実に吐き気を催したのか、脳腫瘍による生理反応なのか分からなかった。

女性社員が入ってきて驚き、急いでティッシュを差し出した。

紗季は目を赤くしてティッシュを受け取り、泣くよりも醜い笑顔を作って言った。

「ありがとうございます......隼人には私が来たことを言わないでください」

彼女は振り返り、よろめく足取りで会社を出て、まるで生ける屍のように街をさまよった。頭の中では、隼人との初めての出会いが思い返されていた。

7年前、彼女は海外でも有名なデザイナーで、兄――隆之のジュエリー会社で重要なポジションを担っていた。その頃、隼人とは何の接点もなかった。

ある出張の際、紗季がホテルを出たところで突然スカートが裂けてしまったのだ。

彼女が露出してしまいそうになり、ひどく恥ずかしく慌てていた時、隼人が高級車から降りてきて、彼女の前に歩み寄り、スーツの上着を差し出した。

「腰に巻いてください」

適切な援助が、見知らぬ環境での彼女の窮地と不安を一瞬で解消した。

彼女は顔を上げると、かっこいい顔に一目惚れした。

それ以来紗季は彼のことが忘れられず、隆之を通じてコネを作り、あらゆる手段を尽くして隼人との仕事上の接点を作り、積極的に追いかけた。

隼人の心の中に忘れられない初恋相手がいることを知りながらも、彼女は決して諦めなかった。

その後、酒の席で偶然会ったことがきっかけとなって二人は親しくなった。紗季が妊娠したことで、自然な流れで結婚することになったのだ。

紗季は新婚初夜のことを覚えていた。彼女は隼人に尋ねた。

「私は責任を取れとは言わなかったのに、なぜ私と結婚してくれたの?」

いつも冷淡な隼人が、初めてあんなに真剣に彼女を見つめ、ゆっくりと答えた。

「お前に、そして俺たちの子供に、家族を与えたいんだ」

この一言のために、紗季はこの結婚に全てを捧げた。彼女は隆之の強い反対を押し切って自身のキャリアを捨て、国内に留まり、妻として母として全力を尽くした。

しかし今、彼女が全てを捧げた結婚は最初から最後まで偽りだったのだ!

隼人は最初から彼女を本当の妻とは見ていなかった!この7年間、彼の心には別の女性がいて、彼女とは夫婦のふりをしていただけだった!

紗季の心はまるで血を流すように痛んだ。最初から最後まで完全な笑い物だったことを痛感した。

彼女は決心した。

一ヶ月後、もし手術が成功して生き延びたら陽向を連れて出て行こう。

隼人は陽向のことを遠慮する必要はない。好きな人と結婚すればいい!

子供のことを考えると、紗季に少し力が戻ってきたような気がした。

彼女は家に駆け戻り、階段の入り口まで来たところで、陽向が執事――森下玲(もりした れい)と話しているのが聞こえた。

「パパとママの婚姻届が授与されてないって、ママが知ったらどうなると思う?」

陽向の幼い声が聞こえてきた。

紗季は目を見開き、その場に立ち尽くした。

玲は優しく笑って答えた。

「仕方がないですよ、坊ちゃま。ご主人様は奥様のことをお好きではないですからね、それはご存知でしょう」

陽向は子供らしく鼻を鳴らした。

「実は僕もママのこと、あんまり好きじゃないんだ。僕は美琴さんの方が好き!すっごく優しいんだよ。ママが僕をパパの会社に連れて行くたびに、美琴さんはいっぱいおいしいものとか、面白いものをくれるんだ。ママみたいに、お菓子を食べ過ぎちゃダメだとか、勉強しなさいとか言わないし。うるさくないんだよ!美琴さんがパパと結婚できたらいいのにな!」

紗季は掌を強く握りしめたが、気を失いそうになった。

育てた実の子供までもが、隼人と同じように、彼女にこれほど冷たく無情だとは予想していなかった。

紗季は過去の「母子の愛」「夫婦の睦まじさ」という温かな情景を思い出したが、今となってはそれが全て夢だったと感じた。

これは甘美に見えて、実は恐ろしい悪夢だった。

当時、隆之が結婚のことに強く反対したのは、彼女が苦労することを心配してのことだった。彼女は隆之の言葉に耳を傾けるべきだったのだ。

もし隆之が隼人のしたことと陽向の態度を知ったら、きっと怒り狂って刃物を持って殺しに来るだろう。

紗季は胸の痛みで目を瞬かせ、黙って階段を降りた。

彼女は夫と子供のために死を恐れずに、手術台に横たわることを決意したが、今ではその支えとなっていた希望も完全に粉々に砕けてしまった。

彼女はリビングに来て、電話をかけた。

「お兄ちゃん、隼人と離婚したい。家に帰ってもいいかな?」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
88 Chapters
บทนำ
บทนำเสียงร่ำไห้โศกเศร้าเคล้าน้ำตาของคนมาร่วมงานขาวดำ รวมไปถึงควันสีทะมึนที่ลอยอ้อยอิ่งจากปล่องเมรุสู่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ต่อให้เป็นวันที่อากาศดี ไม่ร้อนแผดเผาทุกสิ่งให้แห้งกรอบอย่างเช่นทุกวัน ทว่าบรรยากาศในงานศพกลับดูอึมครึมเต็มไปด้วยความเสียใจจากเหล่าบรรดาญาติสนิทมิตรสหายของผู้ที่ล่วงลับไปแล้วน้ำเหนือกอดรูปของคุณลุงผู้เป็นที่รักไว้อย่างแนบแน่น เธอสะอื้นและสั่นคลอนเป็นบางจังหวะที่คิดถึงใบหน้าของคุณลุง โดยที่มีคนข้างกายคอยลอบมองเป็นระยะอย่างเป็นห่วง“ท่านไปสบายดีแล้ว อย่าคิดมาก” น้ำเสียงเจือความอบอุ่นทำให้ดวงตากลมสวยรื้นหยาดน้ำตาเงยมองกันเพียงชั่วครู่ ใบหน้าของเขายังคงดูราบเรียบเป็นปกติ ยากต่อการคาดเดาใจว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ทั้งที่เธอควรเป็นคนพูดคำนั้นแท้ๆ“เหนือสงสารคุณลุง ฮึก..”“เกิด แก่ เจ็บ ตาย มันคือสัจธรรมชีวิต พ่อพี่ไปแบบไม่ต้องทุกข์ทรมาน ไม่ต้องทนเจ็บออดๆ แอดๆ อีก ท่านไปสบายแล้วน้ำเหนือ” ภูผาปรายตามองหญิงสาวข้างกาย ใบหน้าหวานสวยเปื้อนเปรอะไปด้วยหยาดน้ำตา เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอก่อนเบนสายตาที่มีแต่ความโศกเศร้ามองดูวิวข้างทางเขาเองก็เสียใจไม่ต่างจากเธอ แต่ถ้าไม่เข้มแข็งเข้าไว้แล้วจ
last updateLast Updated : 2025-12-25
Read more
ตอนที่ 1/1 สามีภรรยาในนาม
จากท้ายไร่มาถึงบ้านมันไม่ง่ายเลยหมายถึง…การบังคับเสียงหัวใจไม่ให้เต้นแรงเหมือนเต้นซุมบ้า มันไม่ง่ายเลยจริงๆฉันแยกตัวจากพี่ผาเข้าบ้าน ส่วนตัวเขานำม้าไปฝากคนงานให้เอาเข้าคอกแล้วค่อยตามมาทีหลัง ฉันจัดการอาบน้ำชำระล้างเนื้อตัวและยังคงสวมชุดดำไว้อาลัยคุณลุงเหมือนเดิมเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากคนด้านนอกในขณะนั่งละเลงครีมบนใบหน้า บ้านนี้มีคนอยู่แค่สองคนคือฉันและพี่ผา ส่วนแม่บ้านอย่างน้าหมี่หรือคนอื่นๆ จะมาทำงานเช้าเย็นกลับ“เข้ามาสิคะ” ฉันอนุญาตเพราะรู้ว่ายังไงก็เป็นเขาพี่ผาเดินตัวหอมเข้าห้อง ผมที่ยังเปียกหมาดๆ เพราะคงพึ่งผ่านการอาบน้ำมาเช่นกัน“พี่ลืมโน๊ตบุ๊คไว้ในห้องเราน่ะ” เขาเอ่ยพอเป็นพิธีก่อนมองหาของที่ว่า “อยู่นี่เอง”“พี่ผา..” ฉันปากไวรีบเอ่ยเรียกชื่ออีกคนเพียงเพราะเห็นเขากำลังจะเดินกลับออกไป คนตัวสูงหันมองกันเล็กน้อยพร้อมคิ้วเลิกสูงรอคำถาม“พี่ผาจะนอนอีกห้องเหรอ”“อื้ม มีอะไรล่ะ หรือว่าเรานอนคนเดียวไม่ได้ พี่จะได้นอนด้วย”“มะ…ไม่ เหนือนอนคนเดียวได้ ก็แค่ถามดูเฉยๆ” เพราะเสียงลนลานของฉันทำให้เขายกยิ้มอย่างนึกขำ“ดูทำหน้าเข้า ถึงยังไงเราก็เป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฏหมาย จะกลัวอะไรอีก”“เ
last updateLast Updated : 2025-12-25
Read more
ตอนที่ 1/2 สามีภรรยาในนาม
เช้าวันรุ่งขึ้นพี่ผาไม่ได้อยู่ทานข้าวเช้าด้วยกัน เขาออกไปไร่ตั้งแต่เช้าตรู่ก่อนแสงตะวันจะส่องกระทบหน้าต่างห้องนอนเสียอีก มีแค่ฉันที่นั่งจับเจ่ากับชามข้าวต้มเพียงคนเดียว ความรู้สึกเหงาและเศร้ามันทำให้กินข้าวไปทำเอ็มวีไปได้อย่างน่าเหลือเชื่อฉันยกหลังมือป้ายน้ำตาออก ละเลียดชิมข้าวต้มหมูสับกลิ่นหอม สองตามองวิวทิวเขาด้านหน้าที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ไม่น่าเชื่อว่าที่ดินสุดหวงแหนของพี่ผา เขาจะแปรเปลี่ยนมันเป็นเรือนหอของเราบ้านเชิงดอยถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยจำนวนคนมากมายจนเสร็จทันพิธีวิวาห์ของฉันและเขา พี่ผาให้เหตุผลว่าอยากมีบ้านใกล้ๆ ไร่สักหลังมานานแล้ว จะได้ไม่ต้องขับรถไปมาระหว่างบ้านพ่อและไร่ตัวเอง มันเสียเวลา เขาว่าอย่างนั้นพอฉันแต่งงานกับเขาก็เลยย้ายสำมาอยู่ที่นี่ ส่วนบ้านคุณลุงไตรภพก็ปล่อยทิ้งไม่มีคนอยู่ จะมีก็แต่พวกแม่บ้านที่เข้ามาทำความสะอาดทุกๆ วัน เก็บรักษาคงสภาพเอาไว้เผื่อวันข้างหน้าจำต้องใช้“คุณเหนือจะเข้าไร่ก่าเจ้า” (คุณเหนือจะเข้าไร่เหรอคะ)“ค่ะ หนูว่าจะแวะไปดูที่รีสอร์ทด้วย” ฉันจับจักรยานคู่ใจที่พี่ผาคงให้คนเอาเข้ามาเก็บไว้ตั้งแต่เมื่อคืน“ไปก่อนเน้อน้าหมี่ หนูฝากบ้านตวย
last updateLast Updated : 2025-12-25
Read more
ตอนที่ 2/1 ก็แค่พี่น้อง
Namnuea : เหนือนอนค้างที่รีสอร์ทกับเพื่อนนะฉันทิ้งข้อความบอกพี่ผาโดยไม่รู้ว่าเขาจะเปิดอ่านหรือเปล่า พี่ผาเป็นคนจำพวกมีมือถือติดตัวแต่ไม่ค่อยใช้งาน อย่างรูปโปรไฟล์ในเฟสบุ๊คก็ตั้งมาสามปีแล้วไม่ยอมเปลี่ยนเช้าวันต่อมาฉันตื่นสายกว่าเพื่อน คงเป็นเพราะมีอั่งเปาและน้ำหนาวอยู่ด้วยจึงนอนหลับสนิทและหลับลึกกว่าทุกวัน กว่าจะจัดการตัวเองให้ลุกอาบน้ำ แปรงฟันก็กินเวลานานโข“ฉันอยากไปฟาร์มม้า อยากไปขี่ม้า” น้ำหนาวพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและแววตาส่อความระยิบระยับ“แกสอนฉันขี่ม้าได้ไหมเหนือ”“หื่อ ฉันขี่ม้าเป็นที่ไหนกันเล่า”“เอ้า! แล้วรูปที่เคยเห็นแกขี่อะ”“อ๋อ อันนั้นก็แค่นั่งบนหลังม้าให้พี่ผาถ่ายรูปให้เฉยๆ” ฉันหัวเราะแหะก่อนยกกาแฟจิบแก้เขิน เพื่อนทั้งสองถึงกับกลอกตา“อย่างไอ้เหนือมันต้องขี่ม้าพี่ผา”“แค่กๆๆ” ฉันสำลักกาแฟเพราะคำพูดอั่งเปา รู้สึกถึงไอร้อนที่ลามไล้ทั่วใบหน้า “บ้า พูดอะไรของแก”“เอ้า ก็ม้าสีขาวของพี่ผาไง ม้าที่ชื่ออะไรนะ…” อั่งเปาทำท่านึกคิด“ยูกิๆ ฉันจำได้” น้ำหนาวแทรก“เออใช่ นั่นแหละ แกน่ะคิดอะไรของแกห้ะยัยเหนือ”“ปะ…เปล่าสักหน่อย” ฉันหลบสายตาจับพิรุธของเพื่อน อายชะมัดที่ดันคิดว่าม้า
last updateLast Updated : 2025-12-27
Read more
ตอนที่ 2/2 ก็แค่พี่น้อง
“ถ้าจะคุยกันต่อพี่จะได้ไปซื้อชาเย็นก่อน หิวน้ำพอดี”“เหนือกลับเลยก็ได้ค่ะ”“น้ำเหนือคะ อยู่คุยกับพี่ก่อนสิ พี่ไม่เจอหน้าหนูตั้งนาน จะทิ้งพี่อีกแล้วเหรอ” พี่ศรุตทักท้วงด้วยสีหน้าแววตาเศร้าสร้อย คำพูดเขาทำเอาฉันสะอึกอยู่เหมือนกัน“เหนืออยู่คุยกับเขาก่อนก็ได้ พี่ไปซื้อน้ำไม่นาน เดี๋ยวพี่มา” พี่ผาเผยยิ้มบางก่อนจะสายตาคมเข้มจะมองไปทางพี่ศรุต“ผมฝากน้ำเหนือสักครู่นะครับ”“ได้ครับไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมดูแลน้องเอง”จู่ๆ ฉันก็กลายเป็นสิ่งของที่รับฝากกันอย่างง่ายดายเสียอย่างนั้น พี่ผาเดินออกไปจากตัวอาคารปล่อยให้พี่ศรุตเข้ามาพยุงฉันเพื่อนั่งคุยกันตามลำพังเขาก็แสดงท่าทีชัดเจนว่าระหว่างเรามันไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย เป็นอย่างไรก็คงเป็นอย่างนั้น หากมีสักเสี้ยวที่เขาหึงหวงฉันในฐานะภรรยาก็คงไม่ปล่อยทิ้งไว้กับผู้ชายคนอื่นพี่ผาน่ะ…ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับฉันจริงๆ นั่นแหละ“พี่คิดถึงหนูมากๆ เลยรู้ไหม ยิ่งมาเห็นหนูในสภาพนี้ พี่เป็นห่วงมากเลยนะ” สีหน้าของพี่ศรุตเต็มไปด้วยความกังวลปนความคิดถึงที่ได้เจอฉัน หลังจากขาดการติดต่อมาเกือบเดือน“พี่มาทำอะไรที่นี่คะ”“พี่มาเยี่ยมเพื่อนค่ะ ไม่คิดว่าจะเจอหนูเลยนะเนี่ย” มื
last updateLast Updated : 2025-12-27
Read more
ตอนที่ 3/1 เย็นชาหรือว่าหึง
แสงแดดของวันใหม่ส่องกระทบผ้าม่านบางๆ ที่สะบัดพลิ้วไหวตามแรงลม หน้าต่างถูกเปิดกว้างด้วยน้ำมือของคนที่ตื่นก่อนหน้า เป็นการตื่นก่อนไก่โห่อีกเช่นเคยฉันปรือตามองรอบห้อง ความง่วงงุนและอากาศเหน็บหนาวในช่วงเช้าทำให้อยากล้มตัวนอนต่อ สายตาที่ดันปะทะเข้ากับโพสต์อิทสีเหลืองมะนาวทำคิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นขึ้นมาลายมือตวัดแบบนั้นฉันจำได้แม่น…‘พี่ไม่ได้อยู่ด้วยทั้งวัน ต้องเข้าไร่มาดูงานต่อ เหนือตื่นแล้วอย่าลืมกินข้าวกินยา อย่าขยับขาเยอะ ถ้าจะเอาอะไรก็เรียกใช้น้าหมี่ แล้วก็อย่าดื้ออีก เข้าใจนะไอ้ตัวแสบ’ฉันหลุดยิ้มให้กับสามคำสุดท้าย ‘ไอ้ตัวแสบ’ ไม่ได้ยินพี่ผาเรียกแบบนี้มานานแล้วเหมือนกันนะเนี่ยจากที่คิดจะนอนต่อก็ตื่นเต็มตา ถัดจากโพสต์อิทคือถาดอาหารที่มีทั้งแก้วใส่ยา น้ำดื่มและมื้อเช้าแสนโปรด ข้าวต้มกุ้งตัวโตที่ดูก็รู้ว่าเป็นฝีมือของพี่ผาแน่นอน“หื้อ น่าอร่อยจัง” ฉันคงอาการหนักน่าดูที่ยิ้มไม่หุบสักวินาที แม้ขาจะตึงจนปวดไปหมดแต่หัวใจน่ะกลับพองฟูเหมือนต้นไม้เหี่ยวเฉาที่ได้รับการรดน้ำเลยล่ะผ่านไปหลายชั่วโมงหลังจากน้าหมี่ช่วยฉันเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็ลงไปทำงานบ้านต่อ ส่วนฉันยังคงเป็นไอ้เป๋อยู่ในห้อง จะข
last updateLast Updated : 2025-12-30
Read more
ตอนที่ 3/2 เย็นชาหรือว่าหึง
อั่งเปาและน้ำหนาวอยู่คุยกับฉันจนถึงช่วงเย็นถึงจะกลับ พรุ่งนี้เช้าสองคนนั้นรับปากว่าจะพาฉันออกไปสูดอากาศบ้าง คงต้องลองขออนุญาตจากพี่ผาอีกที กลัวเขาคิดว่าฉันจะไปซนที่ไหนแล้วได้แผลมาอีกเสียงรถยนต์คันเก่งของพี่ผาดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฉันอยากไปชะโงกหน้าดูตรงหน้าต่างเหมือนกันเพียงแต่การก้าวขาลงจากเตียงมันทำได้ยากเหลือเกิน“เหนือ..”“พี่ผา” คนที่เปิดประตูเข้ามาทำฉันยิ้มแก้มปริด้วยความดีใจ หากแต่เมื่อมองดูด้านหลังของเขาดีๆ จึงเห็นว่ามีผู้หญิงร่างเล็กหน้าตาสะสวยคนหนึ่งมาด้วยกัน“เหนือเป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บขามากไหม” น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยก่อนร่างสูงจะนั่งลงข้างๆ มองใบหน้าฉันและเท้าที่ใส่เฝือก ผู้หญิงคนนั้นก็ตามเข้ามาด้วย“ยังเจ็บค่ะ” ฉันตอบเขาเสียงเบา อยากถอนหายใจแรงๆ ชะมัด จากที่ยิ้มจนแก้มแทบแตกก็หมดอารมณ์เสียดื้อๆ“หิวหรือเปล่าล่ะ”“นิดหน่อยค่ะ”เขาพยักหน้าว่าเข้าใจ จากนั้นก็หันไปมองผู้หญิงที่ยืนสงบเสงี่ยมข้างๆ “นี่พี่ลูกแพร เป็นเพื่อนสนิทของพี่”เขาแนะนำให้ฉันรู้จักผู้หญิงหน้าสวยคนนั้น เธอยิ้มหวานจ้อยในขณะที่ฉันส่งสายตาเรียบเฉยมองกัน“สวัสดีค่ะ” และทำเพียงยกมือไหว้ตามมารยาท“หวัดดีจ้ะ น้องน้ำ
last updateLast Updated : 2025-12-30
Read more
ตอนที่ 4/1 เก็บอาการไม่เก่ง
การตื่นเช้าก่อนฟ้าสางกลายเป็นนิสัยติดตัวภูผาไปแล้ว ชายหนุ่มในวัยใกล้แตะเลขสามดูดีในชุดไปรเวทที่สวมใส่เป็นประจำ กางเกงยีนส์เข่าขาดสีเข้มๆ และเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลตามด้วยหมวกคาวบอยเสริมลุคให้ดูเท่ กร้าวอกกร้าวใจสาวๆ มีความเป็นพ่อหนุ่มบ้านไร่เต็มตัว ภูผาเป็นผู้ชายเนื้อหอมที่มีสาวเล็กสาวน้อยรอต่อคิวเพียบ แต่ฝันของสาวๆ เหล่านั้นพลันดับสบาย หัวใจแตกดังโพล๊ะเมื่อชายในฝันดันจับพลัดจับผลูแต่งงานกับลูกสาวเพื่อนสนิทพ่อตัวเองที่รับเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กๆ แถวที่เคยต่อกันเหยียดยาวเป็นอันแยกย้ายกลับบ้านใคร บ้านมัน ให้เหล่าผู้ชายในซีรีส์คอยปลอบใจกันไปยาวๆ ภูผาขับรถคู่ใจเข้ารีสอร์ตเนื่องด้วยมีนัดกับเพื่อนสาวคนสนิทนั่นก็คือลูกแพร เธอยิ้มแฉ่งมาแต่ไกลเมื่อเห็นรถของเขา “ทานอะไรรึยัง” “ยังเลย แพรรอผาอยู่นี่ไง หรือว่าทานกับน้องเหนือมาแล้ว” “ยังหรอก กว่าเหนือจะตื่นอีกหลายชั่วโมง” ภูผายิ้มตอบพลางนึกถึงคนนอนหลับอุตุที่บ้าน รายนั้นไม่รู้หลับหรือซ้อมไปเฝ้าพระอินทร์กันแน่ กว่าจะตื่นคงอีกนาน “หน้าตาผาดูไม่สดชื่นเลย เมื่อคืนนอนดึกเหรอ” ลูกแพรเอ่ยทักตามที่เห็น ปกติเพื่อนชายคนสนิทจะยิ้มแย้มมากกว่านี้ “อ๋อ คงงั้นมั้
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
ตอนที่ 4/2 เก็บอาการไม่เก่ง
ในส่วนของน้ำเหนือ…ได้ออกมาสูดอากาศข้างนอก ขับรถตะลอนกินของอร่อยและได้ใช้เวลาอยู่กับเพื่อนคือสิ่งที่เธอปรารถนา แม้ว่าทริปนี้จะมีแฟนเก่าอย่างศรุตทำหน้าที่เป็นสารถีหนุ่มให้ก็เถอะ “เหนียวตัวมาก วันนี้อากาศร้อนเนอะ” สาวสองอย่างอั่งเปาบ่นตามความเป็นจริงให้อากาศเมืองไทยที่ร้อนอบอ้าวจนเมคอัพไหลเยิ้ม น้ำเหนือผู้นั่งด้านหน้าประกบข้างคนขับได้ฟังเสียงบ่นของเพื่อนก็เกิดไอเดียหนึ่งขึ้นมา “กลับไปเล่นน้ำที่ท้ายไร่ไหม ตรงนั้นน่ะน้ำใสมาก” แทบจะไม่ต้องคิดซ้ำซ้อนให้เสียเวลา ทุกคนลงความเหมือนกัน ศรุตจึงตีรถวนกลับไร่ภูพนาไพรตามที่พวกสาวๆ ต้องการ บรรยากาศร่มรื่นและค่อนข้างเป็นส่วนตัวทำให้อั่งเปาและน้ำหนาวเล่นน้ำกันอย่างสนุก ห่วงยางที่แวะซื้อมาด้วยก็นำมาใช้ นอนแช่น้ำสบายใจเหมือนลูกเป็ดแม่เป็ด น้ำเหนือไม่ได้ลงเล่นน้ำเหมือนเพื่อนๆ สาเหตุเพราะอะไรก็น่าจะรู้ เธอนั่งห้อยขาต่องแต่งอยู่บนระเบียง หัวเราะคิกคักมองดูทั้งสองนางสาดน้ำใส่กันไปมา นึกแล้วก็อยากให้ขาหายเดี๋ยวนี้เลย “พี่นั่งด้วยคนสิ” เสียงอบอุ่นมาพร้อมกับใบหน้าหล่อยิ้มหวานของศรุต เจ้าตัวหยิบกีตาร์มาตอนไหนน้ำเหนือไม่อาจรู้เพราะไม่ได้สังเกตตั้งแต่แรก “
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
ตอนที่ 5/1 ความในใจ
น้ำเหนือ | Part ขาที่ได้รับบาดเจ็บจากการตกม้าจนเป็นภาระคนอื่นหลายอาทิตย์ ตอนนี้ฉันถอดเฝือกออกและเดินคล่องเหมือนคนปกติแล้ว เพื่อนที่พักรีสอร์ทเหลือแค่น้ำหนาวคนเดียว อั่งเปาย้ายไปอยู่บ้านพักครูบนดอยไม่ห่างจากตัวไร่ภูพนาไพรมาก เป็นโรงเรียนเล็กๆ ที่มีจำนวนเด็กนักเรียนไม่มากนัก นางก็คงยุ่งๆ กับเรื่องโรงเรียนที่จะเปิดเทอมในอีกไม่กี่วันข้างหน้า พี่ลูกแพรเองก็ยังพักรีสอร์ทเหมือนกัน กระเป๋าเดินทางใหญ่ขนาดนั้นคงอยู่เป็นเดือน “แพรจะไม่ไปด้วยกันจริงๆ เหรอ” คนนั่งคุยโทรศัพท์ก็คือพี่ผา ฉันไม่ได้จะแอบฟังหรืออะไรหรอกนะ เพียงแต่พี่ผาไม่ยอมลุกไปคุยที่อื่น ฉันผู้นั่งนอนดูซีรีส์บนเตียงจึงพลอยได้ยินไปด้วย “ไม่ไปก็ได้ แต่ถ้ามีอะไรแพรต้องโทรมาหาผาทันทีนะ สัญญา…” น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยที่เขามีต่อพี่ลูกแพรทำเอาฉันลอบเบะปากอยู่หลายครั้ง พี่ผาคงจะต้องเดินทางไปไหนสักแห่งจึงชวนพี่ลูกแพรไปด้วย เพียงแต่เท่าที่ฟังบทสนทนา พี่ลูกแพรปฏิเสธ ความเป็นห่วงเป็นใยที่เขาแสดงต่ออีกฝ่ายจึงทำให้ฉันหมั่นไส้ยังไงล่ะ เมื่อเขาวางสายจากเพื่อนสนิทก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานในโน๊ตบุ๊คต่อ ฉันพยายามจะอยู่เฉยๆ แล้วนะ แต่สุดท้ายไอ้
last updateLast Updated : 2025-12-31
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status