บททั้งหมดของ หลงรักสามีมาเฟีย : บทที่ 1 - บทที่ 10

บทนำเสียงร่ำไห้โศกเศร้าเคล้าน้ำตาของคนมาร่วมงานขาวดำ รวมไปถึงควันสีทะมึนที่ลอยอ้อยอิ่งจากปล่องเมรุสู่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ต่อให้เป็นวันที่อากาศดี ไม่ร้อนแผดเผาทุกสิ่งให้แห้งกรอบอย่างเช่นทุกวัน ทว่าบรรยากาศในงานศพกลับดูอึมครึมเต็มไปด้วยความเสียใจจากเหล่าบรรดาญาติสนิทมิตรสหายของผู้ที่ล่วงลับไปแล้วน้ำเหนือกอดรูปของคุณลุงผู้เป็นที่รักไว้อย่างแนบแน่น เธอสะอื้นและสั่นคลอนเป็นบางจังหวะที่คิดถึงใบหน้าของคุณลุง โดยที่มีคนข้างกายคอยลอบมองเป็นระยะอย่างเป็นห่วง“ท่านไปสบายดีแล้ว อย่าคิดมาก” น้ำเสียงเจือความอบอุ่นทำให้ดวงตากลมสวยรื้นหยาดน้ำตาเงยมองกันเพียงชั่วครู่ ใบหน้าของเขายังคงดูราบเรียบเป็นปกติ ยากต่อการคาดเดาใจว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ทั้งที่เธอควรเป็นคนพูดคำนั้นแท้ๆ“เหนือสงสารคุณลุง ฮึก..”“เกิด แก่ เจ็บ ตาย มันคือสัจธรรมชีวิต พ่อพี่ไปแบบไม่ต้องทุกข์ทรมาน ไม่ต้องทนเจ็บออดๆ แอดๆ อีก ท่านไปสบายแล้วน้ำเหนือ” ภูผาปรายตามองหญิงสาวข้างกาย ใบหน้าหวานสวยเปื้อนเปรอะไปด้วยหยาดน้ำตา เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอก่อนเบนสายตาที่มีแต่ความโศกเศร้ามองดูวิวข้างทางเขาเองก็เสียใจไม่ต่างจากเธอ แต่ถ้าไม่เข้มแข็งเข้าไว้แล้วจ

เช้าวันรุ่งขึ้นพี่ผาไม่ได้อยู่ทานข้าวเช้าด้วยกัน เขาออกไปไร่ตั้งแต่เช้าตรู่ก่อนแสงตะวันจะส่องกระทบหน้าต่างห้องนอนเสียอีก มีแค่ฉันที่นั่งจับเจ่ากับชามข้าวต้มเพียงคนเดียว ความรู้สึกเหงาและเศร้ามันทำให้กินข้าวไปทำเอ็มวีไปได้อย่างน่าเหลือเชื่อฉันยกหลังมือป้ายน้ำตาออก ละเลียดชิมข้าวต้มหมูสับกลิ่นหอม สองตามองวิวทิวเขาด้านหน้าที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ไม่น่าเชื่อว่าที่ดินสุดหวงแหนของพี่ผา เขาจะแปรเปลี่ยนมันเป็นเรือนหอของเราบ้านเชิงดอยถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยจำนวนคนมากมายจนเสร็จทันพิธีวิวาห์ของฉันและเขา พี่ผาให้เหตุผลว่าอยากมีบ้านใกล้ๆ ไร่สักหลังมานานแล้ว จะได้ไม่ต้องขับรถไปมาระหว่างบ้านพ่อและไร่ตัวเอง มันเสียเวลา เขาว่าอย่างนั้นพอฉันแต่งงานกับเขาก็เลยย้ายสำมาอยู่ที่นี่ ส่วนบ้านคุณลุงไตรภพก็ปล่อยทิ้งไม่มีคนอยู่ จะมีก็แต่พวกแม่บ้านที่เข้ามาทำความสะอาดทุกๆ วัน เก็บรักษาคงสภาพเอาไว้เผื่อวันข้างหน้าจำต้องใช้“คุณเหนือจะเข้าไร่ก่าเจ้า” (คุณเหนือจะเข้าไร่เหรอคะ)“ค่ะ หนูว่าจะแวะไปดูที่รีสอร์ทด้วย” ฉันจับจักรยานคู่ใจที่พี่ผาคงให้คนเอาเข้ามาเก็บไว้ตั้งแต่เมื่อคืน“ไปก่อนเน้อน้าหมี่ หนูฝากบ้านตวย

“ถ้าจะคุยกันต่อพี่จะได้ไปซื้อชาเย็นก่อน หิวน้ำพอดี”“เหนือกลับเลยก็ได้ค่ะ”“น้ำเหนือคะ อยู่คุยกับพี่ก่อนสิ พี่ไม่เจอหน้าหนูตั้งนาน จะทิ้งพี่อีกแล้วเหรอ” พี่ศรุตทักท้วงด้วยสีหน้าแววตาเศร้าสร้อย คำพูดเขาทำเอาฉันสะอึกอยู่เหมือนกัน“เหนืออยู่คุยกับเขาก่อนก็ได้ พี่ไปซื้อน้ำไม่นาน เดี๋ยวพี่มา” พี่ผาเผยยิ้มบางก่อนจะสายตาคมเข้มจะมองไปทางพี่ศรุต“ผมฝากน้ำเหนือสักครู่นะครับ”“ได้ครับไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมดูแลน้องเอง”จู่ๆ ฉันก็กลายเป็นสิ่งของที่รับฝากกันอย่างง่ายดายเสียอย่างนั้น พี่ผาเดินออกไปจากตัวอาคารปล่อยให้พี่ศรุตเข้ามาพยุงฉันเพื่อนั่งคุยกันตามลำพังเขาก็แสดงท่าทีชัดเจนว่าระหว่างเรามันไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย เป็นอย่างไรก็คงเป็นอย่างนั้น หากมีสักเสี้ยวที่เขาหึงหวงฉันในฐานะภรรยาก็คงไม่ปล่อยทิ้งไว้กับผู้ชายคนอื่นพี่ผาน่ะ…ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับฉันจริงๆ นั่นแหละ“พี่คิดถึงหนูมากๆ เลยรู้ไหม ยิ่งมาเห็นหนูในสภาพนี้ พี่เป็นห่วงมากเลยนะ” สีหน้าของพี่ศรุตเต็มไปด้วยความกังวลปนความคิดถึงที่ได้เจอฉัน หลังจากขาดการติดต่อมาเกือบเดือน“พี่มาทำอะไรที่นี่คะ”“พี่มาเยี่ยมเพื่อนค่ะ ไม่คิดว่าจะเจอหนูเลยนะเนี่ย” มื

อั่งเปาและน้ำหนาวอยู่คุยกับฉันจนถึงช่วงเย็นถึงจะกลับ พรุ่งนี้เช้าสองคนนั้นรับปากว่าจะพาฉันออกไปสูดอากาศบ้าง คงต้องลองขออนุญาตจากพี่ผาอีกที กลัวเขาคิดว่าฉันจะไปซนที่ไหนแล้วได้แผลมาอีกเสียงรถยนต์คันเก่งของพี่ผาดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฉันอยากไปชะโงกหน้าดูตรงหน้าต่างเหมือนกันเพียงแต่การก้าวขาลงจากเตียงมันทำได้ยากเหลือเกิน“เหนือ..”“พี่ผา” คนที่เปิดประตูเข้ามาทำฉันยิ้มแก้มปริด้วยความดีใจ หากแต่เมื่อมองดูด้านหลังของเขาดีๆ จึงเห็นว่ามีผู้หญิงร่างเล็กหน้าตาสะสวยคนหนึ่งมาด้วยกัน“เหนือเป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บขามากไหม” น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยก่อนร่างสูงจะนั่งลงข้างๆ มองใบหน้าฉันและเท้าที่ใส่เฝือก ผู้หญิงคนนั้นก็ตามเข้ามาด้วย“ยังเจ็บค่ะ” ฉันตอบเขาเสียงเบา อยากถอนหายใจแรงๆ ชะมัด จากที่ยิ้มจนแก้มแทบแตกก็หมดอารมณ์เสียดื้อๆ“หิวหรือเปล่าล่ะ”“นิดหน่อยค่ะ”เขาพยักหน้าว่าเข้าใจ จากนั้นก็หันไปมองผู้หญิงที่ยืนสงบเสงี่ยมข้างๆ “นี่พี่ลูกแพร เป็นเพื่อนสนิทของพี่”เขาแนะนำให้ฉันรู้จักผู้หญิงหน้าสวยคนนั้น เธอยิ้มหวานจ้อยในขณะที่ฉันส่งสายตาเรียบเฉยมองกัน“สวัสดีค่ะ” และทำเพียงยกมือไหว้ตามมารยาท“หวัดดีจ้ะ น้องน้ำ

ในส่วนของน้ำเหนือ…ได้ออกมาสูดอากาศข้างนอก ขับรถตะลอนกินของอร่อยและได้ใช้เวลาอยู่กับเพื่อนคือสิ่งที่เธอปรารถนา แม้ว่าทริปนี้จะมีแฟนเก่าอย่างศรุตทำหน้าที่เป็นสารถีหนุ่มให้ก็เถอะ “เหนียวตัวมาก วันนี้อากาศร้อนเนอะ” สาวสองอย่างอั่งเปาบ่นตามความเป็นจริงให้อากาศเมืองไทยที่ร้อนอบอ้าวจนเมคอัพไหลเยิ้ม น้ำเหนือผู้นั่งด้านหน้าประกบข้างคนขับได้ฟังเสียงบ่นของเพื่อนก็เกิดไอเดียหนึ่งขึ้นมา “กลับไปเล่นน้ำที่ท้ายไร่ไหม ตรงนั้นน่ะน้ำใสมาก” แทบจะไม่ต้องคิดซ้ำซ้อนให้เสียเวลา ทุกคนลงความเหมือนกัน ศรุตจึงตีรถวนกลับไร่ภูพนาไพรตามที่พวกสาวๆ ต้องการ บรรยากาศร่มรื่นและค่อนข้างเป็นส่วนตัวทำให้อั่งเปาและน้ำหนาวเล่นน้ำกันอย่างสนุก ห่วงยางที่แวะซื้อมาด้วยก็นำมาใช้ นอนแช่น้ำสบายใจเหมือนลูกเป็ดแม่เป็ด น้ำเหนือไม่ได้ลงเล่นน้ำเหมือนเพื่อนๆ สาเหตุเพราะอะไรก็น่าจะรู้ เธอนั่งห้อยขาต่องแต่งอยู่บนระเบียง หัวเราะคิกคักมองดูทั้งสองนางสาดน้ำใส่กันไปมา นึกแล้วก็อยากให้ขาหายเดี๋ยวนี้เลย “พี่นั่งด้วยคนสิ” เสียงอบอุ่นมาพร้อมกับใบหน้าหล่อยิ้มหวานของศรุต เจ้าตัวหยิบกีตาร์มาตอนไหนน้ำเหนือไม่อาจรู้เพราะไม่ได้สังเกตตั้งแต่แรก “