All Chapters of หลงรักสามีมาเฟีย : Chapter 41 - Chapter 50

น้ำเหนือ | Part หากไม่ใช่กลางป่ากลางดงซึ่งมีต้นไม้รายล้อมเต็มสองข้างทาง แต่เป็นใจกลางเมืองที่มีผู้คนเดินกันขวักไขว่ การที่ฉันถูกมัดแล้วเอามาปล่อยทิ้งแบบนี้คงมีคนปรี่เข้ามาช่วยเหลือไปนานแล้ว ไม่ปล่อยให้ต้องคลำทางกลับเองเหมือนคนตาบอด “ฮือ กรรมอะไรของฉันนะ ทำไมต้องมาเจอเรื่องเฮงซวยพรรค์นี้ด้วย” จะให้เดินต่อไปก็คงไม่ไหว เพราะไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันยืนอยู่ส่วนไหนกันแน่ เผลอๆ เดินไปเรื่อยถูกรถเฉี่ยวชนขึ้นมาทำไง ในขณะที่นั่งหมดอาลัยตายอยากในสภาพน่าเวทนาเต็มทน หูที่ไม่ได้ยินเสียงอะไรมาเกือบครึ่งชั่วโมงนอกจากเสียงนกร้องทะเลาะกัน ก็แว่วเสียงรถที่ค่อยๆ ขับมาจากที่ไกลๆ กระทั่งดับเครื่องใกล้ที่ฉันนั่งอยู่ “คุณน้ำเหนือ! ไผยะจะอี้คับเนี่ย ยะหยังมาถูกมัดมือปิดตา”(คุณน้ำเหนือ! ใครทำแบบนี้ครับเนี่ย ทำไมมาถูกมัดมือปิดตา) “อ้ายอินจ้วยแก้มัดน้องก่อน” (พี่อินช่วยแก้มัดน้องก่อน) อย่างกับฟ้ามาโปรด เลิกเล่นตลกกับฉันสักที ฉันจำเสียงนี้ได้ว่าเป็นเสียงพี่อิน มันยิ่งกว่าเสียงสวรรค์สำหรับฉัน เมื่อโดนแก้มัดจนเป็นอิสระ ตาก็มองเห็น ทำให้ฉันรู้ว่าที่ที่ตัวเองโดนพามาปล่อยทิ้งไว้มันใกล้กับปากทางเข้าไร่ แล้วด

เสียงเอะอะโวยวายอย่างกับคนทะเลาะกันทำให้ชายหนุ่มที่นอนหลับสนิทบนเตียงผู้ป่วย ฟื้นลืมตาตื่นด้วยความงัวเงีย “ใครวะ” เสียงแหบแห้งร้องถาม ครั้นเปลือกตาหนักอึ้งจ้องมองผู้มาใหม่ดีๆ ถึงได้รู้ว่าคือเหล่าสหายรักนั่นเอง “พวกมึงมากันได้ไงวะ” “นั่งเครื่องมา” คิเรย์วางกระเช้าผลไม้ก่อนหันมายิงมุกกวนบาทาใส่คนเจ็บ “ไอ้พายัพล่ะ” “มันพาเมียไปเที่ยวญี่ปุ่น ถึงตัวไม่มาแต่ก็ฝากความห่วงใยมาแทน” มาร์ตินเป็นคนตอบ ลากเก้าอี้มานั่งให้กำลังใจเพื่อนรักที่นอนเหี่ยวเป็นผักน่าสงสาร “เป็นยังไงบ้างวะ หัวยังเจ็บๆ อยู่ปะ” มาร์คัสหย่อนตัวนั่งบนโซฟาไม่ไกลกันเอ่ยแสดงความเป็นห่วงเป็นใยด้วยอีกคน ภูผาส่ายหน้าก่อนค่อยๆ ยันตัวลุกนั่งโดยที่มีคิเรย์คอยประคอง “ไม่เท่าไรแล้วว่ะ แต่กูมีเรื่องสำคัญกว่านั้นจะเล่าให้พวกมึงฟัง” “เรื่องอะไรวะ” เป็นเสียงที่พร้อมเพรียงกันมาก ภูผาจัดการเล่าเรื่องน้ำเหนือที่น้องเจอมาเมื่อวานให้เพื่อนฟัง สีหน้าแต่ล่ะคนหลังรู้เรื่องนี้ต่างก็คร่ำเครียดไปตามๆ “พวกมึงช่วยกูหน่อย กูอยากรู้ว่าใครเป็นคนช่วยน้ำเหนือ” การที่เธอโดนมัดมือและปิดปาก มันอาจเป็นเพราะคนที่ช่วยไม่อยากให้น้ำเหนือร

ภูผานึกออกในทันที มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น “ไอ้กำนันทวี” คำตอบของเขาได้รับการยืนยันจากสองแฝดด้วยการพยักหน้า ภูผาไม่มีทางลืมมันแน่ ไอ้กำนันแก่หัวหงอกที่คอยจ้องจะเล่นงานเขากับพ่ออยู่เรื่อย เพียงเพราะมันอยากได้ที่ดินที่เป็นกรรมสิทธิ์ของพ่อเขา กำนันทวีเป็นอดีตกำนันคนดัง เป็นผู้ทรงอิทธิพลอีกคนของดอยหยาดฟ้าพอๆ กับพ่อเลี้ยงภูผา ชาวบ้านต่างนับหน้าถือตามันมากมาย เพราะมันคอยให้ความช่วยเหลือเรื่องปากเรื่องท้องและอำนวยความสะดวกต่างๆ ให้เหล่าชาวบ้านจนพากันเทิดทูนยิ่งกว่าอะไรดี ทว่าเบื้องหลังทำสิ่งผิดกฏหมายแต่รอดมาได้ก็เพราะสนิทกับตำรวจยศใหญ่ๆ ทั้งนั้นไงล่ะ ไอ้กำนันคนนี้เคยมาขอซื้อที่ดินผืนหนึ่งของพ่อเขาบ่อยๆ เพราะที่ดินผืนที่ว่ามันคือทางผ่านที่ง่ายที่สุดสำหรับการลักลอบส่งยาหรือทำสิ่งผิดกฏหมาย หากแต่พ่อของเขาก็ยืนหยัดหนักแน่นไม่ยอมขายให้มัน จะตื้อหรือใช้อุบายเล่ห์กลต่างๆ ก็ไม่ทำให้พ่อใจอ่อน มีหลายครั้งที่มันใช้วิธีสกปรกใส่ร้ายป้ายสีไร่ของเขาจนโดนตำรวจเข้าตรวจสอบ ทว่าภูผาก็แบ็คหลังใหญ่พอสมควร ให้รู้ไว้เลยว่าเขาคือคนในองค์กรแบล็คเรด ไม่มีตำรวจหน้าไหนทำอะไรได้ ไอ้พ่อเลี้ยงทวีก็เหมือนเ

ครูพัฒน์พลที่อยู่ซ่อมโต๊ะเก้าอี้กับภูผาก็ลุกไปต้อนรับกำนันทวีเช่นกัน คงมีเพียงแค่เขาที่ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม จนเมื่อกำนันมองมา ภูผาก็สบตาอีกฝ่ายอย่างเยือกเย็น “บ่อป๊ะกั๋นจ้าดเมิน เป๋นใดสบายดีบ๋อ” (ไม่เจอกันนาน เป็นยังไงสบายดีไหม) แม้อายุจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่กำนันทวีก็ไม่ใช่ว่าจะลืมพ่อเลี้ยงภูผา ชายหนุ่มรุ่นราวคราวลูกไปได้ง่ายๆ แม้อีกฝ่ายดูไม่ยินดีนักกับการได้เจอเขา กำนันก็ยังอยากเข้าไปทักทายตามประสาคนรู้จัก “สบายดีครับ กำนันก็คงสบายดีไม่งั้นคงไม่ยิ้มหน้าระรื่นแบบนี้” “ฮ่าๆ พ่อเลี้ยงช่างสังเกตจริงๆ” ชายมากวัยหัวเราะจนเห็นริ้วรอยตีนกาเด่นชัด ภูผาคิดว่านี่คือการดีที่เขาจะได้ถามเรื่องคาใจซึ่งยังหาคำตอบแท้จริงไม่ได้ แต่จะให้พูดคุยกันตรงนี้โดยที่พวกคุณครูกำลังแจกข้าวเที่ยงเลี้ยงเด็กๆ มันก็กระไรอยู่ “ผมมีเรื่องจะคุยกับกำนัน รบกวนเวลาสักครู่สิครับ” “รบกวนอะไรกัน ถ้าเป็นพ่อเลี้ยงภูผาฉันมีเวลาให้ทั้งวันอยู่แล้ว” กำนันทวีเอ่ยติดตลก ครั้นเมื่อสองคนไม่ได้อยู่ในบริเวณที่คิดว่าจะมีใครมาได้ยิน ภูผาก็ไม่รอช้าตรงเข้าประเด็นสำคัญทันที “กำนันช่วยเมียผมทำไมทั้งที่เราไม่ถูกกัน หรื

“พี่ผา..เหนือขอทำงาน”“ทำงานอะไร ดูสิลายเส้นขยุกขยิกหมดแล้ว พี่ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเหนือวาดตัวอะไรกันแน่” ก็จะวาดคน แต่ตอนนี้คนของเธอคอยาวเป็นยีราฟเลยขอบกระดาษไปแล้ว “นะ..เหนือขอทำงานก่อน”“เหนือก็ทำงานของเหนือไปสิ พี่จะทำงานของพี่เหมือนกัน” “อ๊า..อ๊ะ! งานอะไรของพี่ แกล้งเหนือชัดๆ”“งานของพี่ก็คือเอาเมีย” ไม่ใช่แค่พูดแต่เขาดันสะกิดนิ้วเร็วๆ จนน้ำเหนือแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ เธอรีบวางไอแพดแล้วจับมือเขาไว้แทน “พี่ผานี่มันกลางแจ้งนะ เดี๋ยวคนเห็น”“แจ้งอะไรตะวันจะตกดินแล้ว อีกอย่างนี่คือพื้นที่ส่วนตัวของเราสองคน ใครหน้าไหนมันจะโผล่หัวมา” น้ำเหนือร้องโหในใจที่เขาช่างสรรหาเรื่องมาเถียงเอาชนะเธอ แบบที่เธอเองเถียงกลับไม่ได้ด้วย“อื้อ..พี่ผา ยะ…หยุดก่อน”“หยุดอะไร แค่พี่เขี่ยให้ก็เปียกขนาดนี้แล้ว ถ้าพี่แหย่นิ้วเข้าไปเหนือไม่เสร็จเลยเหรอ”“อ๊ะ! ก็พี่แกล้งเหนือ จะไม่ให้เหนือมีอารมณ์ได้ไง”ถึงคราวนี้คนเจ้าเล่ห์ยิ้มกริ่มอย่างพอใจในความตะล่อมเก่งของตัวเอง“ถ้ามีอารมณ์ก็ให้ผัวช่วยดิ จะไปอยากอะไร”“อ๊า! แต่ว่ามัน…”“ไม่ตงไม่แต่มันแล้ว พี่ไม่รู้ละ อดอยากปากแห้งมาหลายวัน วันนี้พี่ต้องได้” ค