Semua Bab หลงรักสามีมาเฟีย : Bab 51 - Bab 60

“อ๊า! อื้อ เปลี่ยนท่าหน่อยพี่ผา เหนือเจ็บเข่า” “ซี๊ด อ่า…เอาดิ เหนืออยากได้ท่าไหน” คนขี้แกล้งชอบสรรหาเรื่องให้เธอไปต่อไม่ถูกเสมอ เมื่อเขาถอนเอ็นอุ่นออกไป น้ำเหนือพลิกตัวกลับมามองเห็นหัวเข่าตัวเองแดงเถือก“ฮื่อ ทำไมมันแดงขนาดนี้อะ พี่ผาเห็นไหม ไม่ถนอมเหนือเลย”“พี่ขอโทษ ก็เมื่อกี้มันเอาเพลินไปหน่อย”ภูผาก้มลงจูบเข่าคนน้อง การกระทำเพียงชั่วครู่ที่แฝงความอ่อนโยนทำเอาหัวใจดวงน้อยสั่นระรัว เต้นแรงจนไม่ใช่แค่เข่าแล้วล่ะที่แดง หน้าเธอก็แดงไม่แพ้กัน “งั้นเหนือลุก”“ปะ ไปไหนอีก”“มาเถอะน่า” คนพูดจูงมือเธอเดินลงขั้นบันไดไปที่สระน้ำ แก้ผ้ากันโทงๆ ไม่อายฟ้าอายดิน ตอนนี้ตะวันกำลังโพล้เพล้จวนจะตกดินอยู่แล้ว บรรยากาศโดยรอบคือวิวหลักล้านที่โคตรเป็นใจให้กับโมเมนต์สุดร้อนแรงของเราทั้งคู่ “ลงมา”“ห้ะ พี่ผา…เอ่อ จะให้เหนือลงไปในสระเนี่ยนะ” “ก็ใช่ไง” ภูผาเลิกคิ้วมองเธออย่างกับคำถามของน้ำเหนือประหลาดกว่าการกระทำของเขา ซึ่งตอนนี้ขาของภูผาข้างหนึ่งหย่อนลงบันไดสระว่ายน้ำครึ่งหน้าแข้งแล้วเรียบร้อย “เราจะเอากันในนี้เหรอคะ”คำถามตรงไปตรงมาจากคนหน้าซื่อๆ ทำภูผายิ้มกริ่ม “ก็เหนือไม่อยากคุกเข่าแล

และแล้วเวลาก็เดินผ่านไปเรื่อยๆ ล่วงเลยมากกว่าครึ่งชั่วโมงอย่างที่น้ำเหนือตั้งใจ นั่นก็เป็นเพราะว่าแค่เธอเปิดปากหาว สิบนาทีแรกก็สัปหงก ส่วนอีกสิบนาทีต่อมาเธอหลับจริงและก็หลับลึกเสียด้วย จวบจนรุ่งเช้าน้ำเหนือยังนอนที่โซฟาอยู่อย่างนั้น หากน้าหมี่ที่มาทำงานเฉกเช่นทุกวันไม่ปลุก ก็คงไม่รู้สึกตัวและนอนยิงยาวอีกหลายชั่วโมง “ยะหยังมาหลับตรงนี้ก่าเจ้า” (ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะคะ)น้ำเหนือไม่ได้ตอบคำถามน้าหมี่ แต่ยิงคำถามใส่พลางสายตาก็หันรีซ้ายขวามองหาเจ้าของบ้านตัวจริง “น้าหมี่เห๋นพี่ผาก่อเจ้า” (น้าหมี่เห็นพี่ผาไหมคะ)“บ่าเห๋นเลยเจ้า ป้อเลี้ยงบ่าได้นอนข้างบนก่อเจ้า” (ไม่เห็นเลยค่ะ พ่อเลี้ยงไม่ได้นอนข้างบนเหรอคะ)น้ำเหนือใจหายวาบ ตื่นเต็มตาในทันที เธอรีบขึ้นไปยังชั้นบน ทว่าก็ไม่มีใครทั้งนั้นนอกจากเตียงนอนที่ว่างเปล่าราวกำลังเยาะเย้ยต่างหน้าว่าเมื่อคืนเขาไม่กลับมานอนบ้าน หัวใจน้ำเหนือร้อนรนทนไม่ได้ ลืมเรื่องอาบน้ำล้างหน้าหรือเปลี่ยนชุดนอนชินจังที่สวมใส่ไปก่อนเลย สิ่งเดียวที่หญิงสาวเลือกทำในตอนนี้คือควบจักรยานคู่ใจแล้วเร่งสปีดปั่นไปที่รีสอร์ต สร้างความแตกตื่นแก่พนักงานและพี่ๆ ที่บาร์ ทว่าน้ำ

ภูผาพูดได้เต็มปากว่าเขาไม่เคยคิดอกุศลกับลูกแพรเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาคอยทำให้เธอหรือแม้แต่ความเป็นห่วงเป็นใยก็ในฐานะเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น เพราะแบบนี้แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นตอนเช้า เขาจึงไม่ยอมรับว่าตัวเองจะพลาดมีอะไรกับเธอ เพราะเขามั่นใจในตัวเอง เขาไม่ใช่ผู้ชายมักมาก ทันทีที่ได้รับสายจากลูกแพร เธอร้องห่มร้องไห้น่าสงสาร ณ เวลานั้นบอกว่าต้องการเขา ภูผาก็รีบไปหาเพียงเพราะกลัวเพื่อนคิดมากและลามไปจนถึงคิดสั้น และก่อนถึงห้องลูกแพร มันก็ต้องผ่านห้องของชะเอมก่อน ซึ่งภูผาก็ไม่คิดว่าที่เขาไล่ให้กลับไปเมื่อวาน หญิงสาวจะยังหน้าด้านไม่ยอมไปตามคำไล่ “ทำไมเธอยังอยู่ที่นี่วะ บอกแล้วไม่ใช่เหรอให้ออกไปจากไร่ฉัน” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดเอ่ยกับแฟนเก่า ภูผาหยุดคุยกับชะเอมให้รู้เรื่อง ซึ่งเมื่อสักครู่เธอคงกำลังจะออกไปที่ไหนสักแห่ง ทว่าดันมาโป๊ะแตกให้เขาเห็นตัวซะก่อน “ก็เอมไม่มีที่ไปนี่นา ขอเอม..” “ฉันดูใจดีมากเหรอ ที่นี่ไม่ใช่ศูนย์คุ้มครองคนไร่ที่พึ่ง ถ้าเธอยังไม่ไสหัวออกไป ฉันจะให้ตำรวจเข้ามาลากตัว” “ผะ…ผา” เสียงชะเอมสั่นเครือด้วยความกลัวขึ้นมาในทันที เธอคิดว่าการตีมึนอยู่แบบเงียบๆ ไปสักพักคงไม่มีอ

เพราะเรื่องยุ่งๆ จากเมื่อวาน ภูผาเลยเลื่อนนัดของชะเอมเป็นวันพรุ่งนี้แทน ถึงอย่างไรเสียมีหลักฐานก็ใช่ว่าน้ำเหนือจะอยู่ฟัง การหายไปแบบดื้อๆ ของเธอทำเขานอนไม่หลับ สภาพในเช้าวันถัดมาถึงดูโทรม ใต้ตาคล้ำขึ้นมาหน่อยหนึ่ง“กาแฟ”“ขอบใจนะ” ชะเอมมาตรงตามเวลาที่นัดไว้ ไม่ได้มาคนเดียวแต่พ่วงเอาจิรกิตติ์มาด้วย “แล้วไหนน้องเหนือล่ะ” ทว่ามีกันแค่สามคน ชะเอมมองหาน้ำเหนือไม่เจอก็หันไปถามจากภูผา สีหน้ารับประทานไม่ลงของชายหนุ่มดูจะเครียดกว่าเดิม “น้ำเหนือหนีฉันไปแล้ว”“ห้ะ หนีไปแล้ว?” ชะเอมทวนคำถามนั้นอีกรอบด้วยสีหน้าตกใจ “อืม น้องคงผิดหวังในตัวฉันมาก” ภูผาถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า หน้าตาของเขาอมทุกข์จนคนมองพลอยทุกข์ตามไปด้วย ชะเอมเกิดความรู้สึกเห็นใจภูผาไม่น้อย เธอรู้ดีว่าภูผาเป็นคนดี รักใครก็รักเดียว ครั้งหนึ่งในอดีตเธอเคยทำให้เขาเสียใจมาก มาในวันนี้เขาก็ยังต้องเสียใจกับรักปัจจุบันอีก ท่ามกลางความอึดอัด เสียงออดหน้าบ้านร้องเรียกจากคนมาใหม่ น้าหมี่รีบรุดทำหน้าที่ของตัวเอง เปิดประตูต้อนรับแขกที่ภูผาสั่งไว้เมื่อเช้าให้เข้ามาได้เลย น้าหมี่หายไปไม่นาน กลับเข้าบ้านอีกทีพร้อมอินกับตึ๋งรวมไปถึ

เหตุการณ์ก่อนที่อั่งเปาจะกลับบ้านพักครูมาเจอภูผา…เขาไม่ได้ไปทำธุระเกี่ยวกับเรื่องของตัวเอง หรือเรื่องนักเรียน แต่ที่ดั้นด้นออกไปจนถึงชุมชนในหมู่บ้าน ก็เพื่อหาสัญญาณคุยโทรศัพท์กับเพื่อน เพื่อนที่ตอนนี้ทะเลาะกับผัวและได้รับความช่วยเหลือจากเขา โดยการส่งนางไปอยู่บ้านเก่าของเขาเอง “ถึงบ้านแล้วเป็นไงบ้างไอ้เหนือ เจอพี่พรไหม” พี่พรที่อั่งเปาหมายถึงคือแม่บ้านที่คอยดูแลทำความสะอาดบ้านหลังเก่า เนื่องจากปัจจุบันพ่อแม่เขาย้ายสำมะโนครัวไปอยู่กรุงเทพฯ บ้านพี่สาวคนโต บ้านหลังเก่าจึงไม่มีคนอยู่อีกเลย (เจอแล้ว พี่พรกำลังเตรียมห้องให้ ขอบใจแกมากนะเปา) “เออน่า แกก็เพื่อนฉัน ฉันก็ต้องช่วยแกสิ” เพราะน้ำเหนือมีแค่อั่งเปาและน้ำหนาวที่เป็นเพื่อนสนิทกันมาก บอกเล่ากันได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเรื่องน่ายินดียินร้ายหรือเรื่องไม่สบายใจก็เล่าสู่กันฟังเสมอ ไม่ใช่แค่เรื่องของเธอแต่รวมไปถึงเรื่องของทั้งสองคนด้วย “แล้วแกอยู่คนเดียวได้จริงเหรอ ไม่กลัวรึไง”(อืม ฉันอยู่ได้ คงไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าเรื่องที่ฉันพึ่งเจอแล้วล่ะ) เสียงตัดพ้อแว่วมาตามสาย น้ำเหนือคงช็อกกับเรื่องของสามีและลูกแพรมาก คงไม่มีใครคาดคิดว่าทั้งส