ตอนที่ 11 ความกังวล

การเรียนวันแรกไม่เป็นอย่างที่คริสคิดเอาไว้เลยสักนิดเขานั่งพิงเก้าอี้ในห้องบรรยายพลิกสมุดเปิดหน้าที่ควรจะเต็มไปด้วยตัวหนังสือ แต่สิ่งที่มีคือเส้นขีดเล่นยุ่งเหยิงรูปการ์ตูนหัวโต ๆ บ้าง ลายเซ็นชื่อเล่นตัวเองบ้างกระจัดกระจายเต็มไปหมด

แววตาเบื่อหน่ายฉายชัดคิ้วขมวดเข้าหากันราวกับพยายามใช้สมาธิสุดชีวิต แต่ในหัวกลับว่างเปล่าเหมือนเสียงอาจารย์ที่พูดหน้าห้องกลายเป็นภาษาต่างดาวที่จับใจความไม่ได้

“โอโห…โหดสัส เรียนอะไรนักหนาวะเนี่ย กูฟังยังกับเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา”

พออาจารย์บอกเลิกคาบคริสก็แทบจะทิ้งตัวลงกับโต๊ะก่อนเอนหลังถอนหายใจยาวเหมือนหมดแรงใช้ชีวิต ตั้มที่เห็นว่าคริสเข้าเรียนวันแรกจึงเข้ามานั่งเป็นเพื่อน ตั้มนั่งข้าง ๆ เห็นท่าทางเพื่อนก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่

“เฮ้ย ไอ้เพื่อนรักโอเคเปล่าวะ ฮ่า ๆ หน้าบื้อเป็นควายเลยนะมึง” ตั้มพูดพลางหัวเราะก๊ากพร้อมยกมือตบไหล่คริสแรง ๆ จนหัวแทบโงนไปข้างหน้า

คริสสะดุ้งหันไปทำหน้าเซ็งสุดขีดดวงตาล้า ๆ มองค้อนนิด ๆ แต่ก็ไม่อ้าปากเถียงให้เสียแรงแค่ลุกขึ้นยกกระเป๋าขึ้นไหล่แล้วลากเท้าออกจากห้องไปด้วยท่าทางหมดอาลัยตั้มเลยรีบวิ่งตามมากอดคอไว้

“ไปดิ ๆ กินไรกัน กูหิวแล้ว” ตั้มยิ้มแฉ่งเหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยต่างกับคริสที่ทั้งเหนื่อยทั้งหิวจนหน้าบูดเป็นตูดลิง

สองคนเดินลงบันไดตึกพร้อมกันคริสเอามือซุกกระเป๋ากางเกงถอนหายใจเฮือกใหญ่

ตากวาดมองไปยังโรงอาหารที่คนแน่นขนัดเสียงดังอึกทึกพล่านไปหมดสีหน้าคริสยิ่งบูดเบี้ยวกว่าเดิม

“เหอะ…ร้านอาหารของโรงอาหารแม่งก็คนเยอะอาหารก็ไม่ถูกปากจะไปแย่งกันกินทำไมให้เสียเวลากูไปกินร้านดี ๆ ข้างนอกกับหมอดีกว่า”

ดวงตาเขามีประกายแวววับขึ้นมานิด ๆ เหมือนคิดอะไรบางอย่างได้ทว่าปากยังทำเป็นนิ่งเฉยไม่หลุดพูดออกมาให้ตั้มรู้ว่าคิดถึงใครอยู่ในหัวตลอดเวลา…

คริสแทบจะไม่สนใจเสียงตะโกนของตั้มด้วยซ้ำเพราะทันทีที่ดวงตาเขาประสานเข้ากับสายตาของหมอชล ทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งไป

ร่างสูงโปร่งในชุดกาวน์สีขาวสะอาดยืนกอดอกพิงเสาตึกเรียนอย่างไม่รีบร้อน ท่าทีสงบเยือกเย็นของหมอชลเหมือนกำแพงหนา ๆ ที่มองไม่ออกว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ แต่ดวงตาคมเข้มคู่เดิมนั้น…จับจ้องตรงมาไม่วางตาคล้ายคนที่รอคอยโดยเฉพาะ

“หมอ!” คริสเรียกออกมาเสียงดังโดยไม่รู้ตัวร่างของเขารีบสาวเท้าออกไปทันทีปล่อยให้ตั้มที่ยืนงงอยู่ด้านหลังเดินตามไม่ทัน

เมื่อเข้ามาใกล้พอจนเห็นแววตาของอีกฝ่ายชัดคริสก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์แอบเอียงคอเล็กน้อย

“มาหาผมเหรอครับ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหยอกเล่นเหมือนทุกครั้ง

หมอชลไม่ได้ตอบในทันทีเพียงแต่เลื่อนสายตามองต่ำลงมาที่คนตรงหน้า แววตาเรียบนิ่ง แต่ลึก ๆ แอบมีประกายไม่พอใจซ่อนอยู่

“แหม…แหย่เมียเก่งจริงนะมึง” เสียงตั้มดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง คริสชะงักหัวใจตกวูบไปชั่วขณะใบหน้าที่เคยยิ้มแหยขึ้นนิด ๆ ดวงตาเลื่อนหลบอย่างเก้อเขิน

หมอชลขมวดคิ้วทันทีหันไปมองตั้มด้วยสายตาคมกริบสีหน้าเงียบขรึม สงสัยปนไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงพูดแบบนั้นก่อนจะตวัดสายตากลับมาที่คริสราวกับรอคำอธิบายบางอย่าง

แค่เสี้ยววินาทีนั้นคริสก็รู้ว่าตัวเองคงไม่รอดแน่ถ้าหมอชลซักถามต่อ เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่องแทบจะทันที

“หิววะ ไปหาอะไรกินกันเถอะ” เอื้อมมือคว้าแขนหมอชลแล้วออกแรงดึงเดินนำออกไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ใครพูดอะไรเพิ่ม

ปลายนิ้วที่สัมผัสแขนผ่านเสื้อกาวน์ขาวรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดเล็ก ๆ ของหมอชล แต่คริสก็ทำเป็นไม่สนใจกดมุมปากยิ้มเหมือนคนที่กำลังหลบเลี่ยงส่วนด้านหลังตั้มยืนทำหน้ามึนงงจนได้แต่เบ้ปากใส่

“กูพูดผิดอะไรอีกวะ…” ตั้มพึมพำกับตัวเองก่อนจะต้องรีบวิ่งตามเพื่อนทั้งสองที่เดินนำไป

คริสเดินลากเก้าอี้มุมโต๊ะอย่างสบายใจจัดของบนโต๊ะจนเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายตามสไตล์สายเปย์ของเขาแต่ก็แอบมองไปที่บัตรเครดิตบนโต๊ะ หมอชลมองด้วยสายตาเรียบเฉยแล้วค่อยยื่นให้เขาจ่าย คริสก็กดชำระไปอย่างราบรื่นแต่ใจเต้นตุบ ๆ เพราะรู้ว่ากำลังใช้บัตรของอีกฝ่ายอยู่ ตั้งแต่เกิดมาคริสไม่เคยใช้บัตรของใครมาก่อน ปกติจะเป็นเปย์คู่ของตัวเองทั้งนั้น

“เอ่อ เดี๋ยวผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” เสียงเรียบของหมอชลทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบลงชั่วขณะก่อนที่เขาจะลุกขึ้นเดินออกไป

“เฮ้ย ไอ้ตั้ม มึงอย่าพูดว่าหมอชลเป็นเมียกูอีกนะเว้ย” คริสรีบโน้มตัวไปหาตั้มแอบกระซิบเสียงต่ำจนแทบไม่มีคนอื่นได้ยิน

“อ้าว ก็จริงไม่ใช่เหรอ” ตั้มทำหน้าเหวอเล็กน้อยคริสกัดฟันเบา ๆ หยิกแก้มตัวเองเผื่อจะตั้งสติ

“หมอเขาไม่ชอบเว้ย กูไม่อยากให้เขาอึดอัด เข้าใจยัง” เสียงเขาอึดอัดปนเร่งรีบ ตั้มพยักหน้ารับอย่างไม่ค่อยเข้าใจนักแต่ก็ไม่กล้าทำตัวเกเรต่อ

เมื่อหมอชลกลับมาที่โต๊ บรรยากาศกลับมาปกติ คริสยิ้มบาง ๆ พยายามทำตัวเรียบร้อย คอยตักอาหารให้หมอชลทุกคำ มือสั่นเล็กน้อยเพราะยังเขินอยู่แววตาช่างสังเกตของหมอชลเลื่อนมาที่เขา แต่ก็ไม่พูดอะไรเพียงเหลือบตามองด้วยแววตาเรียบ ๆ ที่แฝงความเข้ม

ตั้มมองเพื่อนทำตัวประหลาดไปทั้งมื้อก็ทำหน้าล้อ ๆ เงียบ ๆ ไม่กล้าหยอกมากนักเพราะบรรยากาศโต๊ะเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

แต่สิ่งที่คริสกลัวที่สุดเกิดขึ้นหลังจากนั้นเพราะที่โรงพยาบาลหลังจากหมอชลเข้าเวรเสียงซุบซิบนั้นลอยมาตามทางเดิน คริสบังเอิญได้ยินกลุ่มคนคุยกันด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“เฮ้ย ได้ข่าวปะคริสคาสโนว่าตัวพ่อเจ้าของผับดังได้กินหมอชลสุดหน้าหวานเข้าแล้วนะเว้ย” ร่างของคริสแข็งทื่อใบหน้าแดงซ่านเขารู้สึกทั้งอายทั้งกังวล แต่สิ่งที่สะเทือนใจที่สุดคือตามมาไม่ทันความคิด

หมอชลที่ได้ยินเสียงนั้นเช่นกันแววตาเรียบสงบที่เคยไม่สะทกสะท้านเริ่มแฝงความสับสนเล็ก ๆ ขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมสังเกตทุกความเคลื่อนไหวของคริส แต่ก็ยังไม่เอ่ยถามอะไร ใบหน้าเรียบ ๆ แฝงความคิดลึกลับที่คริสไม่อาจอ่านออก

คริสตัวเกร็งอยู่ข้างนอก รู้สึกเหมือนโลกเล็ก ๆ ของเขาเพิ่งสั่นไหวแต่ก็ไม่รู้ว่าหมอชลจะคิดอะไรอยู่ภายในใจของเขาเอง

สีหน้าเขินอายปนกังวลริมฝีปากเม้มแน่นมือกุมถุงอาหารไว้แน่นดวงตาสอดส่องไปยังหมอชลตลอดเวลา แม้จะพยายามทำตัวนิ่งแต่หัวใจกลับเต้นแรงทุกครั้งที่สายตาอีกฝ่ายเลื่อนมามองที่เขา

บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่แน่ใจ แม้ทุกอย่างดูปกติแต่ภายในหัวใจของคริสและหมอชล…กลับเต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่มีใครตอบ