All Chapters of คำสาปราคะคุณหนูตัวร้าย 3P [Nc20+]: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงครางกระเส่าและเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ระเบียงหยุดชะงักลง เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด ภาคินเดินออกมาด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างเปลือยเปล่าของเกวลินที่ยังสั่นสะท้านพิงขอบระเบียง โดยมีเคนซ้อนอยู่ด้านหลัง​"คุณ... คุณภาคิน" เกวลินอุทานเสียงพร่า เธอเบิกตากว้างด้วยความอึ้ง ทั้งเหนื่อย ทั้งเพลียจากการกรำศึกหนักกับเคนมาหลายยก "ไหนคุณบอกว่า... อยากให้ค่อยเป็นค่อยไป..."​"ฉันเปลี่ยนใจแล้ว" ภาคินเค้นเสียงรอดไรฟัน เขาเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอพลางปลดเนกไทออกอย่างช้าๆ รังสีความเหี้ยมเกรียมแผ่ซ่านจนเคนยังต้องชะงัก "ฉันทนฟังเสียงเธอครางชื่อมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้วเกวลิน... ในเมื่อเธอโหยหาผู้ชายน้อยใหญ่มาช่วยดับร้อนนัก ฉันก็จะช่วยสงเคราะห์ให้มันจบๆ ไป!"​ภาคินกระชากแขนเกวลินให้หันกลับมาหาเขา โดยที่เคนยังไม่ยอมถอนกายออก ความอึดอัดและเสียวซ่านจู่โจมเกวลินจนเธอต้องร้องครางออกมา​"อ๊ะ... อ๊าส์! คุณภาคิน... ฉันเหนื่อย..." เกวลินพยายามประท้วง น้ำตาคลอเบ้าเพราะร่างกายเธอรับศึกหนักมาเกินขีดจำกัดแล้ว​"เหนื่อยเหรอ? แต่ร่องเธอยังตอดรัดไอ้เคนไม่เลิกเลยนะ!" ภาคินตวาดพลางบีบคางเธ

สองวันที่เคนไม่อยู่ ภาคินเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาเอาใจเกวลินทุกอย่างราวกับจะชดเชยเรื่องร้ายๆ ที่ผ่านมา ภาคินพาเกวลินที่ห้างดังเชียงใหม่ และตอนนี้ทั้งคู่กำลังเดินอยู่ในห้างสรรพสินค้าที่หรูหราที่สุดใจกลางเมือง​"อยากได้อะไรอีกไหมเกวลิน?" ภาคินเอ่ยพลางโอบเอวบางไว้แน่น มืออีกข้างถือถุงแบรนด์เนมนับสิบใบที่เขาเพิ่งกวาดซื้อให้เธออย่างไม่เสียดายเงิน "สร้อยเส้นเมื่อกี้ ถ้าเธอชอบ ฉันจะกลับไปซื้อให้เดี๋ยวนี้"​เกวลินยิ้มบางๆ ความใจดีและสายตาที่สื่อถึงความเป็นเจ้าของของภาคินทำให้เธอเริ่มรู้สึกปลอดภัย "พอแล้วค่ะพี่ภาคิน แค่นี้ก็ใส่ไม่หมดแล้ว..."​แต่ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินไปที่ลานจอดรถ สายตาของเกวลินก็ไปสะดุดเข้ากับร่างหนึ่งที่นั่งขดตัวอยู่ตรงหัวมุมทางออก... ร่างของยายแก่ในชุดมอมแมม ผิวหนังเหี่ยวย่น และดวงตาขุ่นมัวที่แสนคุ้นเคย!​เกวลินตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ยายแก่ขอทานคนเดิมที่เธอเคยด่าทออย่างโอหังจนนำมาซึ่งคำสาปร่านร้อนนี้!เกวลินไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว เธอสลัดมือจากการเกาะกุมของภาคินแล้ววิ่งตรงดิ่งไปหายายแก่คนนั้นทันที ทิ้งให้ภาคินต้องรีบสาวเท้าตามมาด้วยความงุนงง

เคนก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอนใหญ่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อจากการไปทำงานด่วน แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เขาหยุดชะงัก ภาคินกำลังคร่อมร่างที่สะบักสะบอมของเกวลินอยู่บนเตียง พร้อมกับรอยช้ำใหม่ที่แดงก่ำไปทั่วตัว​"นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ? ทำไมคุณหนูถึงอยู่ในสภาพนี้?" เคนถามเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย​"หึ... แกอยากรู้ไหมล่ะเคน ว่าทำไมยัยนี่ถึงยอมให้เราทำสารพัด" ภาคินแค่นยิ้มเหี้ยมพลางกระชากผมเกวลินให้เงยหน้าขึ้น "เพราะคำสาปบ้าบอนั่นมัน 'หมดฤทธิ์ไปตั้งนานแล้ว' น่ะสิ! ยัยนี่มันหลอกเราทั้งคู่ มันแค่ติดใจรสสวาทของพวกเราจนต้องเอาคำสาปมาอ้าง!"​เคนถึงกับอึ้งไปครู่ใหญ่ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "หมายความว่ายังไง... ที่คุณหนูครางเรียกชื่อผม อ้อนวอนให้ผมช่วย... ทั้งหมดนั่นคือความต้องการของคุณหนูเองงั้นเหรอ?"​"ขอโทษ... เคน... พี่ภาคิน... เกลขอโทษ" เกวลินสะอื้นไห้จนตัวโยน เธอพยายามจะคลานเข้าไปหาเคนเพื่อขอโทษ แต่กลับถูกภาคินกดไหล่ไว้แน่น​"ขอโทษเหรอ? มันไม่จบง่ายๆ แค่นั้นหรอกเกวลิน" เคนคำรามพลางปลดเข็มขัดออกช้าๆ "ในเมื่อคุณหนูชอบรุมนัก ชอบให้พวกผมปรนเป

แสงสีส้มทองของยามอาทิตย์อัสดงสาดส่องลงมายังผิวน้ำทะเล ทอประกายระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดงามที่ประดับอยู่บนผืนผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม บนเรือยอชต์ลำหรูที่จอดสงบนิ่งอยู่กลางอ่าว ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันของคนสามคน​เกวลินนอนหอบหายใจรวยรินอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มร่างกำยำทั้งสอง ผิวขาวเนียนที่เคยสะอาดสะอ้านบัดนี้เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบและหยาดเหงื่อที่ยังไม่เหือดแห้ง เธอซบหน้าลงกับแผงอกของภาคิน ขณะที่ขาข้างหนึ่งยังถูกเคนเกี่ยวกระหวัดไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ​"สรุปว่า... คุณหนูจะเลิกอ้างเรื่องคำสาปได้หรือยังครับ?" เคนกระซิบถามพลางจูบเบาๆ ที่ข้อเท้าเล็ก น้ำเสียงของเขาไม่มีความประชดประชัน มีเพียงความเอ็นดูที่ปนไปด้วยความใคร่​เกวลินเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มทั้งสองด้วยดวงตาปรือปรอย "ยอมรับก็ได้ ว่าติดใจเอง..." เธอพูดด้วยเสียงแผ่วเบา ใบหน้าหวานแดงซ่านไม่ใช่เพราะแสงอาทิตย์ แต่เพราะความละอายที่ถูกเปิดโปงจนหมดเปลือก​ภาคินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาเชยคางมนขึ้นมาสบตา "ดี... ในเมื่อยอมรับแล้ว ก็จำใส่ใจไว้ด้วยว่า ต่อจากนี้ไปชีวิตของเธอเป็นของฉันกับเคน กรงทองที่

เคนเดินนำฉันเข้าไปในชายป่าที่ติดกับชายหาด สายตาเขาสอดส่ายหาทำเลที่ตั้งรกราก ส่วนฉันก็ได้แต่เดินเตาะแตะตามหลังไป พยายามดึงรั้งชุดเดรสสั้นจู๋ที่ไม่รักดีให้ปิดขาอ่อน แต่ยิ่งเดิน มันก็ยิ่งถลกขึ้นมาจนฉันเริ่มจะประสาทกิน​"หยุดทำเสียงฟึดฟัดได้ไหมคุณเค้ก" เคนหันมามองด้วยสายตาติดดุ"เดินระวังๆ หน่อย แถวนี้กิ่งไม้เยอะ เดี๋ยวก็ได้แผลเพิ่มหรอก"​"ก็ชุดมัน... มันเดินลำบากนี่คะ" ฉันตอบเสียงอ้อมแอ้ม​เคนถอนหายใจยาว ก่อนจะถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีเหงื่อซึมจางๆ ตามร่องกล้ามท้องที่เรียงตัวสวยงามจนใจฉันสั่นพริ้ว เขาโยนเสื้อมาให้ฉัน "เอาไปมัดเอวไว้ หรือจะใส่ทับไปเลยก็ได้ จะได้เลิกดึงชุดสักที เห็นแล้วเสียสมาธิว่ะ"​"เสียสมาธิอะไรของคุณ" ฉันรับเสื้อมาใส่ทับ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่ติดอยู่บนเสื้อทำเอาฉันเผลอสูดหายใจเข้าลึกๆ​"ก็เห็นขาขาวๆ ของคุณโผล่มาทักทายทุกก้าวแบบนั้น ใครจะไปมีสมาธิหาฟืนล่ะครับ" เขาพึมพำเบาๆ แต่ฉันได้ยินเต็มสองหู!​เราช่วยกันหาทำเลจนเจอซอกหินขนาดใหญ่ที่มีพุ่มไม้บังลมได้ดี เคนเริ่มลงมือตัดใบปาล์มขนาดใหญ่มาปูพื้นและทำหลังคาชั่วคราว ท่าทางเขาตอนขยับเขยื้อนร่