جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ค่ำคืนงานเลี้ยงเปิดตัวโรงแรมใหม่ของตระกูลจิรเมธาเริ่มต้นขึ้นอย่างอลังการ บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความหรูหรา ผู้คนแต่งกายด้วยชุดราตรีและทักซิโด้เดินขวักไขว่พูดคุยกันอย่างออกรส เสียงดนตรีบรรเลงคลอเคล้าเบาๆ แต่ในสายตาของเกวลิน มีเพียงความเบื่อหน่ายที่ฉายชัด​เธอปรากฏกายในชุดราตรีผ้าไหมสีเปลือกไข่ เปิดไหล่กว้าง เผยให้เห็นเนินอกอิ่มและแผ่นหลังเนียน ช่วงกระโปรงผ่าสูงขึ้นมาถึงโคนขาอ่อนทุกย่างก้าว เธอดูสง่างามและเย้ายวนในคราวเดียวกัน แต่แววตาของเธอกลับไม่ได้แสดงความสุขเลยแม้แต่น้อย​"เดินไปทักทายแขกทางนั้นด้วยสิเกวลิน อย่าเอาแต่นั่งเฉยๆ" ณัฐวินเอ่ยสั่งเสียงเรียบ เมื่อเห็นน้องสาวเอาแต่จิบแชมเปญอยู่ในมุมเงียบๆ "อย่าลืมยิ้มด้วย เธอคือหน้าตาของงาน"​เกวลินฝืนยิ้มแห้งๆ เธอเดินไปตามคำสั่งของพี่ชายอย่างเชื่องช้า แต่สายตาของเธอกลับจับจ้องไปที่ณัฐวินตลอดเวลา หวังจะเห็นแววตาที่ภาคภูมิใจในตัวน้องสาวจากเขาบ้าง แต่พี่ชายของเธอกลับไม่เคยหันมามองเธอเลย นอกจากจะสั่งการราวกับเธอเป็นเพียงหุ่นยนต์ตัวหนึ่ง​ขณะที่เกวลินกำลังเดินผ่านกลุ่มนักธุรกิจชายสูงวัยและหญิงสาวสังคมชั้นสูง คำสาปราคะในตัวเธอก็เริ่มแผลง

ภายในห้องส่วนตัวที่มืดสลัว ภาคินกระตุกยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นเกวลินยืนตัวสั่นหอบหายใจถี่ด้วยฤทธิ์คำสาป เขาโยนรีโมทคอนโทรลสำหรับล็อคประตูลงบนโต๊ะอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเดินเข้าหาเธอช้าๆ รอยสักรูปมังกรที่พาดอยู่บนลำคอหนาดูดุดันและคุกคาม​"โดนมาหนักเหมือนกันนี่... แต่รอยพวกนี้มันดู กระจอกไปหน่อยนะสำหรับคนอย่างเธอ" ภาคินกระซิบเสียงต่ำพลางใช้นิ้วหยาบกร้านลูบไล้ไปตามรอยแดงที่ซอกคอของเกวลินที่เคนฝากไว้​"อย่า อื้อออ... คุณภาคิน ปล่อยนะคะ" เกวลินประท้วงเสียงแผ่ว แต่ร่างกายเธอกลับเบียดเข้าหาความเย็นจากร่างกายของเขาอย่างคุมไม่ได้​ภาคินไม่ฟังคำทัดทาน เขาคว้าเอวบางกระชากเข้ามาประชิดตัวจนอกอิ่มบดเบียดกับแผงอกกว้าง มือหนาข้างหนึ่งรวบมือทั้งสองข้างของเกวลินไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้างเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามโคนขาอ่อนที่โผล่พ้นรอยผ่าของชุดเดรส​"อ๊ะ! อ๊าส์..." เกวลินเชิดหน้าขึ้นหอบพร่า เมื่อภาคินก้มลงซุกไซ้ซอกคอเธออย่างรุนแรง เขาไม่ได้จูบอย่างสุภาพ แต่เขาขบเม้มและใช้ลิ้นลากผ่านจุดอ่อนไหวจนเกวลินตาเริ่มเหลือกลอยด้วยความเสียวซ่านที่จู่โจมกะทันหัน​ปัง! ปัง! ปัง!​"เปิดประตูคุณภาคิน! อย่าแตะต้องเธอ!" เส

เกวลินตัดสินใจล้างภาพลักษณ์คุณหนูผู้อ่อนแอและรุ่มร้อนทิ้งไป เธอเปลี่ยนจากชุดเดรสวาบหวามมาเป็นสูทกางเกงสีดำเข้ารูปที่ดูทะมัดทะแมงแต่ยังคงความหรูหรา เธอเริ่มเข้าไปนั่งในห้องทำงานของภาคินทุกวัน ไม่ใช่เพื่อไปยั่วเวยน แต่เพื่อขออ่านเอกสารสัญญาและการเดินบัญชีของกาสิโนและโรงแรมในเครือของเขา​"จะมาเล่นขายของอะไรตรงนี้อีก?" ภาคินเงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ แววตาคมกริบมองร่างบางที่นั่งคัดแยกเอกสารอย่างตั้งใจ​"ฉันแค่จะพิสูจน์ว่าฉันมีค่ามากกว่าที่คุณคิด" เกวลินตอบโดยไม่เงยหน้า "สัญญาฉบับนี้ที่คุณกำลังจะเซ็นกับกลุ่มนายทุนจีน... พวกเขาหมกเม็ดเรื่องเปอร์เซ็นต์ส่วนต่างตรงภาคผนวกหน้า 12 ค่ะ ถ้าคุณเซ็นไป คุณจะเสียรายได้ไปเกือบ 20 ล้านในไตรมาสแรก"​ภาคินชะงักไปเล็กน้อย เขาคว้าเอกสารฉบับนั้นมาเปิดดูตามที่เธอระบุ แล้วแววตาเขาก็วูบไหวไปครู่หนึ่งเมื่อพบว่าสิ่งที่เกวลินพูดนั้นถูกต้องทั้งหมด​เขานิ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะโยนเอกสารลงบนโต๊ะแล้วแค่นหัวเราะออกมา "หึ... เก่งเรื่องตัวเลขขึ้นมาหน่อย แต่มันก็แค่นั้นแหละเกวลิน"​"แค่นั้นเหรอคะ? ฉันช่วยคุณประหยัดเงินได้ 20 ล้านนะ" เกวลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างท้าทาย​"เงินแค่

ท่ามกลางเสียงกระแทกกระทั้นที่หยาบโลนและเสียงครางที่สุขสมปนทรมานของเกวลิน จู่ๆ ร่างของ ภาคิน ที่นั่งอยู่บนโซฟาก็แข็งทื่อไป สายตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างรุนแรง​ภาพของเกวลินที่กำลังถูกเคนรุกรานในท่าที่ประจันหน้ากับเขา มันดันไปซ้อนทับกับภาพเหตุการณ์สะเทือนใจในอดีตภาพผู้หญิงคนนั้นที่เขาเคยรัก เธอกำลังถูกกระทำย่ำยีในสภาพไม่ต่างจากนี้ รอยเลือด รอยช้ำ และเสียงร้องไห้ที่โหยหาความช่วยเหลือมันดังก้องขึ้นมาในโสตประสาทของเขาจนหูอื้อไปหมด​"มะ ไม่... หยุด..." ภาคินพึมพำ เสียงของเขาสั่นพร่า แก้วบรั่นดีในมือร่วงหล่นลงบนพรมหนาจนน้ำเหล้าสาดกระจาย​เคนที่กำลังโหมแรงใส่เกวลินชะงักไปเล็กน้อยด้วยความงง แต่ก็ยังไม่ยอมหยุดจังหวะรัก "เป็นอะไรไปครับคุณภาคิน? ทนดูไม่ได้เหรอครับ!"​"หยุดพูด! ออกไป! ออกไปให้พ้น!" ภาคินตะโกนลั่นพลางกุมขมับตัวเองแน่น ใบหน้าของเขาซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม อาการแพนิคกำเริบหนักจนเขาเริ่มหายใจไม่ออก ภาพตรงหน้ามันพร่าเลือนจนเขามองเห็นเกวลินเป็นร่างของผู้หญิงคนเดิมที่กำลังชุ่มไปด้วยเลือด​เกวลินปรือตามองภาคินด้วยความตกใจ เธอเห็นเขาตัวสั่นเหมือนคน

เคนโถมกายเข้าหาเกวลินทันทีที่ประตูล็อคสนิท เขาจัดการแยกขาเรียวสวยออกกว้างแล้วแทรกตัวเข้าไประหว่างกลางอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า มือหนาบีบเค้นเต้าอิ่มจนทะลักล้นง่ามนิ้ว ก่อนจะก้มลงดูดดึงยอดอกของเธออย่างมูมมาม​"จ๊วบ... จ๊วบ... แฮ่ก..."​"อ๊าส์! เคน... อื้อออออ!" เกวลินเชิดหน้าขึ้นหอบพร่า ลิ้นร้อนที่ตวัดรัวบนอกทำให้เธอเสียวซ่านจนตัวสั่นระริก "เบาหน่อย... อ๊ะ! อ๊างงงงง"​"ทำไมต้องเบาล่ะครับคุณหนู ในเมื่อข้างล่างของคุณหนูมันแฉะจนจะราดขาผมอยู่แล้ว!" เคนพูดพึมพำกับยอดอกก่อนจะส่งนิ้วร้ายเข้าไปสำรวจร่องรักที่ชุ่มฉ่ำน้ำหวาน​"แจ๊ะ... แจ๊ะ... จ๊วบ!"​"อ๊าาาาาาส์! เคน! อื้ออออ... ตรงนั้น... ฮ่ะ... อ๊าส์! อ๊าส์!" เกวลินครางระงมพลางจิกมือลงบนผ้าปูเตียงจนยับย่น ความชำนาญของเคนทำให้คำสาปในกายเธอพุ่งพล่าน ร่างกายเริ่มบิดเร้าไปตามจังหวะนิ้วที่รัวเร็วและหนักหน่วง​เคนไม่ยอมปล่อยให้เธอพัก เขาจ้วงแทงแก่นกายใหญ่โตเข้าสู่ความอ่อนนุ่มรวดเดียวจนสุดโคน!​ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!​"อ๊างงงงงงง! อื้อออออ! เคน... แรงอีก... อ๊าส์! อ๊าส์! อ๊าส์!" เกวลินหลุดครางเสียงหลง ตาของเธอเริ่มเหลือกลอยด้วยความเสียวที่ท่วมท้น จังหวะกร