Semua Bab กลยุทธ์เลี้ยงวายร้ายตัวน้อย: Bab 21 - Bab 30

สิบเจ็ด เจรจาทำสัญญากัน ดูเหมือนว่าเจิ้งคุนเซียวใช้เวลาใคร่ครวญคิดเสร็จเร็วกว่าที่คิด เพราะหลังจากเสร็จการคุยกับมารดาของตนแล้ว เวลาผ่านไปประมาณไม่ถึงหนึ่งชั่วยามที่เจียวเชินเกลี้ยมกล่อมให้เด็กน้อยหยุดร้องไห้จวบจนยอมนั่งกินข้าวเย็นเป็นเพื่อนนางนั้น ตอนที่พวกนางกินเสร็จพอดีกำลังให้สาวใช้เข้ามาเก็บสำรับอาหารเปลี่ยนเป็นของหวานก็มีสาวใช้คนหนึ่งเข้ามาตามเจียวเชินให้เข้าไปพบเจิ้งคุนเซียวในห้องหนังสือ“แม่นางเจียวเชินเจ้าคะ ท่านเจ้าเมืองเรียกให้แม่นางเข้าไปพบนายท่านที่ห้องหนังสือเจ้าค่ะ”ประโยคกึ่งคำสั่งนั้นไม่ได้มีแค่เจียวเชินได้ยินเพียงคนเดียวนี่สิ เจิ้งเชาเว่ยเด็กน้อยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นางนั้นได้ยินชัดเจนเต็มสองหูด้วย ด

สิบแปด ไปรับลูกที่สำนักการศึกษา หลังจากลงนามในสัญญาจ้าง เจียวเชินก็กลับมาวางแผนการทำงานแรกของตนเองอย่างตั้งใจ ใช้เวลาเพียงไม่ถึงวันนางก็พร้อมเริ่มงานอย่างรวดเร็วขั้นแรกเจียวเชินต้องการเริ่มต้นจากการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกให้สนิทแนบแน่นกันกว่านี้ ดังนั้นวันนี้เจียวเชินจึงส่งจดหมายไปแจ้งเจิ้งคุนเซียวให้จัดเวลาช่วงต้นยามเซิน[1] ให้ว่างเอาไว้ เพื่อนั่งรถม้าของจวนเจิ้งคุนเซียวไปด้วยกันยังสำนักการศึกษาหงส์แดงเพลิงเพื่อรอรับเจิ้งเชาเว่ยก่อนถึงเวลานัดหมายกับเจิ้งคุนเซียวผู้คุ้มกันของจวนนางก็เดินเข้ามาพร้อมกับจดหมายในมือมายื่นให้เจียวเชิน“จดหมายจากจวนตระกูลจิ่นขอรับคุณหนู”“อืม ขอบคุณ”“พวกเขาส่งมาว่าอันใดหรือเจ้าคะคุณหนู” อามี่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นางชะโงกคอยาวมามองข้อความในแผ่นจดหมายที่เจียวเชินเพิ่งเปิดอ้าออกอย่างอยากรู้อามี่เป็นนางกำนัลที่ถูกคัดเข้าวังของนางมาอย่างเข้มข้น ดังนั้นจึงไม่แปลกที่สาวใช้คนนี้ของอดีตองค์หญิงอย่างเจียวเชินจะอ่านหนังสือออก เขียนตัวอั

26ยี่สิบ เจรจาธุรกิจ เจียวเชินเดินเข้าไปนั่งรอที่ศาลาไม้หลังเดิมที่คราวก่อนนางเดินมานั่ง หลังจากแจ้งสาวใช้ของสำนักว่านางมาขอเข้าพบอาจารย์ชงอวี้แล้วเรียบร้อย“ไม่คิดว่าวันนี้แม่นางเจียวเชินจะมาพบข้าด้วยตัวเอง ความจริงอีกสามวันข้าวางแผนจะไปเยี่ยมเด็ก ๆ ที่จวนแม่นางอยู่เชียว”เสียงทักทายอย่างเป็นกันเองทำให้เจียวเชินหันกลับมายิ้มทักทายอีกฝ่ายอย่างสบายใจเช่นเดียวกัน“คารวะท่านชงอวี้เจ้าค่ะ วันนี้ข้ามีเรื่องด่วนจึงมาขอพบก่อน ข้าเห็นจดหมายที่ท่านส่งมาแจ้งแล้วทว่ารอถึงวันนั้นไม่ไหวจริง ๆ”“แหม...พูดราวกับสตรีคะนึงคิดถึงบุรุษคนรักเชียว ข้าเองก็เป็นบุรุษไร้คู่คนหนึ่งรู้สึกดีนี่แปลกหรือไม่”“อุ๊ย ขออภัยเจ้าค่ะ หากท่านชงอวี้ไม่พอใจ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นสักหน่อย”เจียวเชินแก้ตัวทั้ง ๆ ที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดจริงจังหรอกน่า ทว่าแค่หยอกเย้านางเล่นก็เท่านั้น“โธ่ ข้ากำลังจินตนาการหวานล้ำเชียว แม่นางเฉลยข้าเสียได้” ขณะพูดสายตาชงอวี้มองนางไม่กะพริบ ก่อนเปลี่ยนมาเข้าสถานะจร

ยี่สิบสอง งานเลี้ยงวันเกิด เช้าวันต่อมาเจียวเชินนั่งรถม้ากลับไปที่จวนตั้งแต่เช้าตรู่เนื่องจากวันนี้นางมีไปทำธุระข้างนอกที่จวนตระกูลจิ่นเพื่อไปลงนามประทับลายนิ้วมือทำสัญญาจ้างงานกันเวลานี้นางอยู่ในห้องนอนกำลังรื้อหาชุดของร่างเดิมที่เอาไว้ใส่ตอนออกงานใหญ่ดี ๆ สักชุด เพราะอามี่สาวใช้ของนางเพิ่งบอกว่าทางตระกูลจิ่นส่งจดหมายมาแจ้งว่าวันนี้ที่จวนมีจัดงานฉลองวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่า ดังนั้นจึงถือโอกาสนี้เชิญนางไปเข้าร่วมงานด้วยแล้วค่อยรอเลิกงานคุยเรื่องสัญญากันพอดีก็ได้ซึ่งเจียวเชินไม่อยากยืดเยื้อระยะเวลางานไปอีกจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย โชคดีที่ร่างเก่าเป็นอดีตองค์หญิงที่ชื่นชอบของสวย ๆ งาม ๆ อย่างพวกเครื่องประดับและชุดแต่งกายที่นิยมของเหล่าสตรีอยู่แล้ว เจียวเชินจึงไม่ต้องห่วงเรื่องไม่มีชุดที่เหมาะสมใส่ไปงานกะทันหันเช่นนี้หญิงสาวกวาดสายตามองชุดและเครื่องประดับทั้งหมดที่มีก่อนค่อยเลือกมาลองทาบดูหาชุดที่ดูดีที่สุด ปรากฏว่านางได้ชุดสีเขียวละมุนปักดิ้นทองและดำกับเครื่องประดับไม่หรูหราเกินไปทำจากหยกเนื้อดี&

อย่าไปชมมากเลย “เจ้าอย่าไปชมมากเลย เดี๋ยวเด็กจะเหลิงเอาได้” เจิ้งคุนเซียวพยักหน้าเห็นด้วย อีกทั้งรู้สึกใจฟูเมื่อได้ยินคนชมว่าลูกชายตัวเองเหมือนเขา ซึ่งนาน ๆ ทีเขาจะออกงานข้างนอกพร้อมบุตรเช่นนี้มุมปากจึงอดยกขึ้นอย่างพอใจไม่ได้“ได้เจ้าค่ะ ข้าเชื่อฟังท่านพี่เจ้าค่ะ”“ข้าอยากหล่อกว่าท่านพ่อ ท่านพ่อหน้าบึ้งน่ากลัวยิ่งนัก”“...” เจิ้งคุนเซียวมองคาดโทษเจ้าลูกชายตัวดีที่ชอบขัดใจเขาตลอดราวกับแค้นเคืองอันใดกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน ทว่าก็ยังดีที่เดี๋ยวนี้อาเว่ยกล้