Semua Bab กลยุทธ์เลี้ยงวายร้ายตัวน้อย: Bab 31 - Bab 40

ยี่สิบสี่ บทบรรเลงกู่ฉิน “เจ้าค่ะ”ตอนแรกเจียวเชินนึกว่าจิ่นเม่ยจะพอใจแล้วที่สามารถแยกนางออกจากตระกูลเจิ้งได้ ทว่าดูจากการลากแขนนางมายังบริเวณสวนดอกไม้อีกด้านหนึ่งแล้วนั้นดูท่าจิ่นเม่ยจะยังไม่พอใจ“อีกเกือบครึ่งชั่วยามจึงจะเริ่มงานเลี้ยงของท่านย่าข้า เกรงว่าพี่เจียวเชินคงเบื่อ สหายคุณหนูบุตรีของขุนนางชั้นสูงลูกน้องบิดาข้านั่งรวมตัวอยู่ทางนั้น พวกเราไปร่วมวงกับพวกนางเถอะ”“คุณหนูเจ้าคะ พวกเรากลับกันดีหรือไม่” อามี่วิ่งตามนางมาเกือบไม่ทัน พอถึงตัวเจ้านายของตนเองจึงกระซิบถามด้วยความเป็นห่วง

ยี่สิบห้า เปิดร้านใหม่ ทางฝ่ายสตรีที่วันนี้แผนการที่นางวางไว้ไม่ได้ดั่งใจเลยสักแผนกำลังยืนจ้องมองรถม้าเคลื่อนห่างออกไปด้วยใจที่เจ็บแค้นจิ่นเม่ยรู้สึกเหมือนวันนี้ไม่มีสิ่งใดเป็นไปตามใจคิดเลยสักเรื่อง แล้ววันนี้นางยังเห็นท่าทีไม่ปิดกั้นตัวเองของเขาต่อสตรีชั้นต่ำผู้นี้อีก ยิ่งทำให้จิ่นเม่ยรู้สึกร้อนรนราวกับมีปิศาจมาขอควักหัวใจนาง“เจ้าส่งคนไปสืบประวัติตั้งแต่ยังไม่ได้มาถึงเมืองหลี่ซงของสตรีนั่นทั้งหมดมาให้ข้าโดยเร็วที่สุด”“เจ้าค่ะคุณหนู”

ยี่สิบหก วันหยุดหรรษา นับจากวันเปิดร้านเจ้านกกระจอกตัวน้อยผ่านมาราวสิบวัน จากวันแรกที่สินค้าภายในร้านมีเพียงหนังสือสำหรับเด็ก หนังสือเลี้ยงเด็กที่เจียวเชินคิดแต่ให้อาจารย์ชงอวี้เรียบเรียง และของเล่นส่งเสริมพัฒนาการเด็กสองสามอย่าง บัดนี้มีสินค้าอย่างอื่นเพิ่มขึ้นมาอีกหลายชนิด เนื่องจากความไว้วางใจและความต้องการลูกค้าเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ล่าสุดเจียวเชินเพิ่งจ้างให้ช่างไม้ทำรถเข็นเด็ก เอาไว้ไปวางขายเป็นชิ้นถัดไปวันนี้เป็นวันหยุดของเถ้าแก่เนี้ยอย่างนาง ไม่ต้องไปเฝ้าร้านที่ตลาดปล่อยให้หลงจู๊ที่นางจ้างมาดูแลชั่วคราวไปก่อนส่วนนางอยู่พักผ่อนทำกิจกรรมที่จวนตัวเอง ซึ่งวันนี้เป็นวันที่สำนักการศึกษาหงส์แดงเพลิงปิด ลูกศิษย์พักผ่อนหนึ่งวันพอดี ดังนั้นตั้งแต่เช้าจวนของเจียวเชินจึงมีแขกแขกคนนั้นเป็นผู้ใดไม่ได้นอกจากชงอวี้ อาจารย์หนุ่มสุดแสนใจดีขวัญใจเหล่าเด็กน้อยเรือนตู้เจวียนของจวนหญิงสาว เพราะทุกครั้งที่ชายหนุ่มมาเยี่ยมเยือนจวนเจียวเชินจะมีของกินและขนมอร่อย ๆ ติดไม้ติดมือมาด้วยเสมอ และพิเศษไปมากกว่านั้นคือช่วงหลังมานี

ยี่สิบเก้า คุยกันอย่างลูกผู้ชาย “ขอรับ/เจ้าค่ะพี่หญิง”ท่าทีเกร็งไม่เป็นธรรมชาติของเจียวเชินเหมือนกำลังเกรงใจเขาตลอดเวลาช่างทำให้เจิ้งคุนเซียวรู้สึกขัดใจยิ่งนัก ผิดกับตอนที่นางหันไปรับกับข้าวจากตะเกียบของชงอวี้นั้นนางยิ้มและเอ่ยตอบรับอย่างเป็นกันเองราวกับคุ้นชิน ซึ่งแตกต่างจากเวลารับชิ้นไก่ที่เขาคีบให้นางโดยสิ้นเชิงอาหารมื้อนี้เจิ้งคุนเซียวจึงกินด้วยอารมณ์ขุ่นมัวในจิตใจโดยไม่ทราบสาเหตุ เขารู้สึกตัวเองกินเสร็จอล้วท้องอืดตลอดมื้อเลยทีเดียวหลังจากมื้ออาหารกลางวันจบลง เจิ้งคุนเซียวรีบดึงตัวอาเว่ยบุตรชายของตนให้เดินตามเขามาเดินเล่นที่สวนทันทีชายหนุ่มหันซ้ายแลขวา พอปลอดคนเดินผ่านชายหนุ่มจึงจับบ่าเล็กทั้งสองข้าง ส่วนตัวเองนั่งย่อลงมาคุยกับอาเว่ยที่ตอนนี้กำลังเกิดอาการงงงวยเต็มที“ท่านพ่อทำอันใดหรือขอรับ เดี๋ยวพี่สาวก็นึกว่าท่านพ่อจะขโมยของหรอก”“อย่าเพิ่งพูดเวิ่นเว้อ อาเว่ยตั้งใจฟังพ่อให้ดี”ท่าทีจริงจัง ดวงตาหลุกหลิกร้อนรนทว่าไม่ได้น่ากลัวเหมือนตอนที่อาเว่ยเห็นบิ

สามสิบเอ็ด เที่ยวงานเทศกาลตวนอู่ วันเวลาเคลื่อนผ่านมาถึงเดือนห้า ห้าค่ำ อันเป็นวันที่ชาวแคว้นเซี่ยจะระลึกถึงวันที่ คุดก้วน หรือ ชีหยวน กวีผู้รักชาติคนหนึ่งในอดีตกาลกระโดดน้ำเสียชีวิตเพราะความโศกเศร้าอย่างมาก เนื่องจากกษัตริย์ที่ตนเองภักดีหลงเชื่อคำยุยงของเหล่าขุนนางที่ไม่ชอบตนเองจนถูกเนรเทศออกจากแคว้นไป หลังจากความจริงเปิดเผยเพื่อเป็นการระลึกถึงเหตุการณ์ผิดพลาดครั้งนั้น แคว้นเซี่ยจึงกำหนดให้วันนี้เป็นวันสำคัญจัดเป็นเทศกาลประจำปีที่ทางการจะมีกิจกรรมจัดแข่งขันเรือมังกรในแม่น้ำสายใหญ่ที่สุดของแคว้น ส่วนพวกชาวบ้านนิยมทำบ๊ะจ่างออกมาไหว้ในวันนี้ รวมทั้งปัดกวาดทำความะอาดบ้านเรือนตนเองเพื่อไล่สิ่งชั่วร้ายต่าง ๆ ด้วยนั่นเอง“คุณหนูเจ้าคะ พวกข้าน้อยได้ทำความสะอาดครั้งใหญ่ สาวใช้ช่วยกันจุดเครื่องหอมและกำยานทุกห้อง และได้นำผงไล่สัตว์มีพิษโรยโดยรอบจวนเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่ามีสิ่งใดให้ข้าน้อยทำอีกหรือไม่”นอกจากคนในอดีตมีความเชื่อว่าในวันนี้จะต้องไหว้บ๊ะจ่างแล้ว ยังต้องจุดเครื่องหอมและกำยานเพื่อให้บรรยากาศในบ้านดูสดชื่นขึ้น