Semua Bab กลยุทธ์เลี้ยงวายร้ายตัวน้อย: Bab 41 - Bab 50

สามสิบสี่ อดีต “นั่น สตรีผู้นั้นเป็นคนเมืองเรานี่”“นั่นมันแม่นางเจ้าของร้านเจ้านกกระจอกน้อยนี่”“ใช่ เถ้าแก่เนี้ยร้านเจ้านกกระจอกน้อยจริง ๆ ด้วย”“ไยนางจึงเก่งกาจเช่นนี้”“ก็ข่าวลือบอกว่านางเป็นไส้ศึกจากดินแดนศัตรูเข้ามาสอดแนมที่เมืองซีฉินนี่นา”“จริงสิ นางเป็นองค์หญิงแคว้นอื่นมิใช่หรือ”“แต่ข้าไม่เห็นนางหลายวันแล้วนะ”“นั่นสิ ข้านึกว่านางถูกจับไปแล้วเสียอีก”“เป็นเพราะข่าวลือทั่วเมืองหลี่ซงไม่ใช่หรืออย่างไรร้านนางจึงปิดลง”“จริงด้วย...เพราะข่าวลือ”“ใช่เจ้าค่ะท่านผู้ชมทุกท่าน เพราะข่าวลือที่ไร้ข้อมูลยืนยันทำให้กิจการของข้าต้องปิดลงชั่วคราว ไหน ๆ วันนี้ข้าน้อยโดนเปิดเผยตัวตนแล้ว เช่นนั้นไม่ว่าผู้ใดในที่นี้จะเชื่อข้าหรือไม่ ข้าขอกล่าวไว้ตรงนี้เลยว่าเนื้อหาข่าวนั้นหาได้เป็นความจริงทุกเรื่องไม่ พวกท่านคงไม่ปรารถนาให้มีคนต้องมาเจอชะตากรรมอย่างท่านยอดกวีคุดก้วนหรอกนะเจ้าคะ”“...”“ข้าจะขออธิบายเช่นนี้ก็แล

สามสิบเจ็ด ไก่ย่าง “อื้อ อื้อ อ่อยอ้า...”“หุบปากซะ และอย่าคิดหนีหากยังอยากเห็นหน้าเด็กของเจ้า”“!!”ขณะนี้เจียวเชินโดนบุรุษแปลกหน้าคนนั้นจับปิดปากด้วยการอุดผ้าก้อนใหญ่ ดึงทึ้งลากร่างบางที่ขนาดแตกต่างกันมากจึงมิอาจต่อต้านได้แม้นางออกแรงขัดขืนจนสุดแรงเกิดแล้วก็ตามออกจากซอยมุ่งหน้าสู่ป่าถัดจากซอยทางฝั่งข้างหลังนี้เจียวเชินหยุดดิ้นและหลุดออกปากร้องโวยวายตั้งแต่ได้ยินอีกฝ่ายพูดถึงเด็ก ราวกับซินเหยียนที่พวกนางตามหานั้นเขาเป็นคนจับตัวไปเสียอย่างนั้นตอนนี้เจียวเชินยังไม่โดนบุรุษคนร้ายปิดตา เนื่องจากเขารีบลากนางให้ออกห่างเหล่าทหารเพื่อพาไปยังที่หมายสักแห่งในป่าข้างหลังเมืองหลี่ซง แม้ใจนางเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ทว่าดวงตาคู่งามกวาดมองรอบกายเพื่อเก็บรายละเอียด อีกทั้งระหว่างทางนั้นสิ่งที่นางทำได้เพียงอย่างเดียวคือพยายามเหยียบหญ้าเหยียบต้นไม้ต้นเล็กทั้งหลายแหล่ให้หักเป็นร่องรอยให้คนที่กำลังตามหานางนั้นสามารถแกะรอยตามได้เมื่อเข้ามาในป่าไร้ผู้คนแล้วคนร้ายจึงเอาผ้าอุดที่ปากออกเพื่อเ

สามสิบเจ็ด กับดัก เจียวเชินอุ้มซินเหยียนก่อนปีนขึ้นไปบนตั่งและออกแรงถีบเท้ากระโดดออกจากวงล้อมไฟที่มันลามตามรอยน้ำมันที่โดนคนราด หญิงสาวกระโดดออกมาทันเวลาก่อนกระท่อมติดไฟเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ขณะนางโดดออกมาผิวหนังบางส่วนไม่แคล้วโดนไฟลวกผิวไปเล็กน้อย โชคดีที่มันไม่ลุกติดไฟต่อบนเสื้อผ้านาง เพราะเนื้อผ้าที่นางใส่อยู่มันลื่นไม่ใช่เชื้อเพลิงที่ดี สู้น้ำมันบนกระท่อมไม่ได้“นั่น ! พวกเจ้า !”“เหยียนเอ๋อร์รีบลุกขึ้นเร็ว”พวกนางถูกคนร้ายเห็น บุรุษผู้นั้นจึงด่ากราดออกมายาวเหยียดราวกับพวกนางสร้างความขุ่นเคืองใจให้อีกฝ่ายเหลือคณานับเจียวเชินอุ้มเหยียนเอ๋อร์กระโดดออกมาพยายามให้ไกลที่สุดจึงเลี่ยงการล้มกลิ้งฝุ่นตลบพื้นดินไม่ได้ นางและเด็กน้อยในอ้อมกอดไม่มีเวลาสนใจแผลถลอกและความเจ็บปวดตามเนื้อตัวของตนเอง หากอยากมีชีวิตรอดพวกนางจะต้องรีบลุกขึ้นวิ่งหนีบุรุษผู้นั้นต่อไปเจียวเชินจูงมือเด็กน้อยร่วมชะตากรรมวิ่งไปยังทิศทางที่นางจำได้ว่าเป็นทิศที่คนร้ายลากตัวนางมาที่กระท่อม“คิดว่าจะหนีข

สามสิบเก้า ปฐมพยาบาล “ข้าไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะ แค่ก ปล่อยข้าก่อน”นอกจากเขาไม่ทำตามคำร้องขอของนางแล้ว เจิ้งคุนเซียวยังถือโอกาสนี้ดึงร่างนางเข้ามากอดทำให้เจียวเชินตกใจตัวแข็งเลยทีเดียว“ทะ...ท่าน”อ้อมแขนทรงพลังกอดร่างนางไว้แน่น กระแสความอบอุ่นไหลวนในใจเจียวเชิน ความหวาดผวาในใจนางเนื่องจากเพิ่งผ่านเรื่องเกือบตายมาตลอดวันได้ถูกการกระทำอ่อนละมุนอบอุ่นนี้ชะล้างออกจนหมดสิ้น“ที่ผ่านมาข้ากลัวเหลือเกิน ฮึก...”ร่างบางผละออกมาสบตาดวงตาสีดำสนิทตรงหน้า มันกำลังเจิดจ้าเต็มไปด้วยประกายแห่งความรักใคร่อย่างที่เจียวเชินไม่อยากเชื่อสายตา...หรือนางคิดไปเอง“ท่านเป็นห่วงข้าขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ”“ต้องเป็นห่วงเจ้าสิ ไม่ให้ห่วงเจ้าแล้วข้าจะเป็นห่วงใคร สตรีคนเดียวที่ข้าคะนึงถึงคือเจ้านะเชินเอ๋อร์ เจ้าหายไป ใจข้าราวกับถูกผู้คนขโมยไปด้วย” นิ้วเยียบเย็นลูบข้างแก้มใส “ปลอดภัยแล้วนะ”“เจ้าค่ะ ข้าไม่กลัวแล้ว”ในขณะที่เจียวเชินโผเข้าไปซุกซบอยู่กับแผงอกกำยำ จมูกนา

สี่สิบเอ็ด มากะทันหัน หลังจากวันเทศกาลตวนอู่ มีสิ่งที่เกิดขึ้นหลายอย่างในชีวิตเจียวเชิน อาทิเช่น ร้านเจ้านกกระจอกน้อยตัวน้อยของนางกลับมาเปิดทำการอีกรอบพร้อมกับบริการด้านใหม่คือรับสอนวิชาคุณสมบัติพื้นฐานของสุดยอดหญิงจากสตรีชาววัง ที่เจียวเชินเกิดความคิดนี้ขึ้นมาจากการคิดพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาสในเมื่อนางถูกเปิดโปงพื้นเพเบื้องหลังตนเองแล้วว่าเป็นอดีตองค์หญิงต่างแคว้นที่ล่มสลายสามารถแก้ความเข้าใจผิดพวกเขาไปแล้วก็ตาม ทว่านางคิดว่าจะใช้โอกาสนี้เรียกลูกค้าเก่าและลูกค้าใหม่กลับมาสนใจร้านของนางอีกครั้งหนึ่ง สตรีคนใดบ้างเล่าไม่ต้องการเพียบพร้อมทั้งภายนอกภายในเหมือนอย่างสตรีที่อยู่ในวัง จริงไหม ?โดยในช่วงแรกเจียวเชินถ่ายทอดวิชาให้สตรีที่นางจ้างมาอีกทีก่อนให้พวกนางไปสอนลูกค้าที่มาสมัครใช้บริการเพื่อเป็นการผ่อนงานที่เจียวเชินต้องทำด้วยดังนั้นช่วงที่ผ่านเจียวเชินจึงยุ่งกับงานที่ร้านของตนจนหัวหมุนไม่มีเวลาสนใจเรื่องใดทั้งนั้นจนกระทั่งผ่านมาราวเจ็ดวันมีคนทนความคิดถึงนางไม่ไหวกระมัง รอให้นางว่างเขาคงไม่มีโอกาสได้เจอนอกจากมาหานางที่ร้า