กลยุทธ์เลี้ยงวายร้ายตัวน้อย

กลยุทธ์เลี้ยงวายร้ายตัวน้อย

last updateLast Updated : 2026-02-05
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
57Chapters
1.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เจียวเชินทะลุมิติมาเป็นอดีตองค์หญิงแคว้นล่มสลาย ชีวิตโดดเดี่ยวเหลือเพียงเงินทองและสมบัติติดตัว ครั้นแล้วอย่างไรนางจะใช้วิชาความรู้จากชาติที่แล้วก่อร่างสร้างตัว เปิดสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ค้าขายให้ร่ำรวย มีชีวิตที่สงบสุข แต่ไฉนชีวิตของนางจึงต้องมาพัวพันกับคดีลักพาตัวเด็ก อีกทั้งยังมีเจ้าลูกลิง ลูกน้อยของท่านเจ้าเมืองหน้าน้ำแข็งตามติดด้วยเนี่ย!

View More

Chapter 1

บทนำ

「池上先生、江川病院への異動……本当に決めたのか?」

斉藤勉(さいとう つとむ)院長は、池上由奈(いけがみ ゆな)の異動願を手にして目を丸くした。

由奈はわずかにまつげを震わせ、苦みを含んだ笑みを浮かべる。「はい、もう決めました」

その瞳に揺るがぬ決意を見て、勉は深いため息をつき、静かに署名した。

院長室を出て廊下を歩いたとき、由奈は白衣を着た長門歩実(ながと あゆみ)と、その隣にいる滝沢祐一(たきざわ ゆういち)、そして小さな男の子に出くわした。

一瞬、足が止まる。

まるで幸せな家族のような光景が、目に飛び込んできたのだ。

二人の間を歩く男の子が、左右の手をそれぞれ歩実と祐一にぎゅっと握られ、無邪気な笑顔を浮かべている。

由奈の胸に鋭い痛みが走った。

祐一が歩実と子どもに向ける柔らかな眼差し、穏やかで優しい仕草――それは、由奈が一度も与えられたことのないものだった。

彼は自分を憎んでいるのだと、由奈はよく知っている。

祐一の初恋の相手は歩実だった。だが、由奈が祐一の祖母・和恵(かずえ)と取引をして彼と結婚したとき、すでに二人は別れていた。とはいえ、その事実を知ったのは結婚後のことだった。

結局祐一にとって由奈は、隙を突き、卑怯な手で妻の座を奪った女でしかないのだ。

けれど――彼は知らない。

本当は、由奈の方が先に祐一と出会っていたのだ。だが彼は、その記憶をとっくに忘れていた。

結婚すれば思い出してくれる。冷え切った心も、寄り添えば少しずつ温まっていく。由奈はそう信じていた。

けれど、それは思い上がりにすぎなかった。

祐一は彼女を憎んでいる。愛してくれることなど、決してないのだ。

その証拠に、六年間の結婚生活のあいだ、彼は周囲に「独身だ」と言い続け、妻である由奈をまるで存在しない人間のように扱った。

「池上先生?」歩実が気づいて声をかける。

祐一は眉を寄せ、じっと由奈を見つめる。その視線には、まるで「余計なことを口にするな」と言いたげな緊張があった。

その距離感が、刹那に由奈の胸を締めつける。けれど彼女はすぐに表情を整え、頭を下げた。

「長門先生、滝沢社長、お疲れ様です」

祐一は最近、中央病院の出資者となり、病院経営に名を連ねている。もちろん、それは由奈のためではなく、歩実のためだった。

歩実が帰国してすぐ、祐一が彼女を中央病院に入れ、外科部長として推薦したのだ。院内では誰もが「歩実の後ろ盾が滝沢社長」と噂し、さらには二人が恋人関係だという話まで広がっていたが、祐一は何一つ否定しなかった。

歩実は祐一の腕を自然に取り、にこやかに言う。

「そんなにかしこまらなくていいのよ。私なんてまだ入ったばかりだし、これからいろいろ教えてもらわないと」

そのとき、男の子が祐一にしがみついた。「パパ、疲れた。抱っこして?」

由奈の顔色がさっと変わる。

――パパ?

歩実は慌ててしかめ顔をつくる。

「健斗、だめでしょ。そんな呼び方したら」そう言いながら祐一へ申し訳なさそうに視線を向けた。

「ごめんなさい、祐一。子どもがわかってなくて」

祐一はちらりと由奈を見たが、怒ることもなくただ穏やかに子どもを抱き上げた。

「いいんだ」

「僕、祐一パパが大好き!本当に僕のパパになってくれたらいいのに!」

健斗(けんと)は祐一の首に腕を回し、甘えるように声を弾ませた。

「もう、しょうがない子ね」歩実は苦笑しながら彼の頭を撫でた。

由奈は拳を固く握りしめる――こんなに優しい祐一を、彼女は見たことがない。

……もう諦めた。

どんなに頑張っても、冷たい心を温めることはできなかった。なら、終わりにするしかない。

重い気持ちを押し込み、由奈は三人を追い抜いてエレベーターに乗り込んだ。

……

異動の件は誰にも知らせていない、もちろん祐一にも。

知らせる必要がないと思ったし、彼が知りたがるはずもないのだから。

車を走らせ、由奈は滝沢家の本邸へ向かう。門前でチャイムを押すと、しばらくして使用人の森田(もりた)が出てきた。

「奥さま、お帰りなさいませ」

「おばあさまはいらっしゃる?」

「はい、中でお待ちです。どうぞ」

滝沢家の重鎮である和恵。祐一の祖父が亡くなって以来、家の一切を取り仕切ってきた女性だ。

彼女は南の町の商家の出で、若いころから手腕を発揮してきた。姑から疎まれても、表立って彼女を逆らう者はいなかった。

森田に案内され、由奈は静かな和室へ入る。そこでは和恵が座布団に正座し、数珠を手に念仏を唱えていた。

「奥さまがお見えです」

和恵はゆるやかに目を開き、横顔のまま「こちらへ」と告げる。

森田が下がると、由奈も正座して仏前に手を合わせた。

和恵は熱心な仏教徒で、よく寺に参拝し、香をあげていた。出かけると、戻るまでに半月ほどかかることもあった。

しばし沈黙が続いたのち、由奈は小さな声で切り出した。

「おばあさま……私、祐一さんと離婚したいと思っています」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
57 Chapters
ชีวิตตกต่ำ
ชีวิตตกต่ำเวลาผันผ่านจากชีวิตตกต่ำจนมาถึงชีวิตที่มีอิสระสามารถใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่สบายแม้ไร้ยศไร้ตำแหน่ง ทว่าร่างนี้มีความสุขดีมาสี่ปีแล้วจนกระทั่งเมื่อวาน...เมื่อวานร่างนี้บังเอิญเห็นชายฉกรรจ์กำลังจับตัวเด็กน้อยคนหนึ่งขึ้นรถม้าที่ซอยเล็กแห่งหนึ่ง ร่างนี้จึงวิ่งตามไปโดยไม่ลืมฝากคนใช้ของตนให้วิ่งไปตามเจ้าหน้าที่ทางการมาช่วย ส่วนร่างนี้ตัดสินใจวิ่งตามพวกมันไป ด้วยเพราะบริเวณนั้นเป็นซอยเปลี่ยว นอกจากไม่สามารถช่วยเด็กน้อยคนนั้นได้แล้วยังถูกทำร้ายและจับตัวขึ้นรถไปด้วยอีกต่างหากเจียวเชินวิญญาณนี้ไม่รู้จะตำหนิร่างนี้อย่างไรเชียวตัวเองไร้ความสามารถแท้ ๆ ยังเสี่ยงเอาตัวเข้าหาอันตรายจนตายอย่างน่าสงสารเช่นนี้อีกเฮ้อ ทว่าถึงร่างนี้จะคิดน้อยเกินไปจนน่าด่า แต่เจียวเชินก็รู้สึกชื่นชมในความคิดดีงามต้องการช่วยเหลือผู้อื่นอย่างแท้จริงของร่างนี้ยิ่งนัก“พี่สาวไม่ใช่ผีสักหน่อย เด็กน้อยผู้น่ารักทั้งสองจ๊ะ พวกเจ้าต้องเงียบเสียงลงหน่อยน้า เดี๋ยวคนใจร้ายข้างนอกได้ยิน”เจียวเชินได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดรวมถึงสามารถประเมินสถานการณ์ปัจจุบันของตนเองได้แล้วจึงตั้งสติหันมาสื่อสารกับเด็กในรถม้าอย่างใจเย็นนิ้
Read more
ขบวนพ่อค้าเถื่อน
หนึ่ง ขบวนพ่อค้าเถื่อน“ตื่นได้แล้วไอ้พวกเด็กเหลือขอ ถึงเวลากินข้าว กินน้ำแล้ว”แสงลอดเข้ามาในห้องโดยสารเล็กน้อยแสดงว่ายังเป็นเวลากลางคืนอยู่ เสียงโยนห่อข้าวจำนวนเท่ากับเด็กในห้องโดยสารดังขึ้นต่อเนื่องปลุกเด็กน้อยทั้งหลายให้ตื่นจากนิทรามารับรู้ความจริงอันโหดร้ายห่อข้าวบางอันตกพื้นแตกกระจายจนเม็ดข้าวและผักข้างในหกออกมาพวกมันก็ไม่สนใจเลยสักนิดซ้ำยังโยนแรงเหมือนเดิม บางคนถึงกับหัวเราะออกมาราวกับเป็นเรื่องขำขันที่เห็นเด็ก ๆ กรูกันเข้ามาแย่งห่อข้าวที่ยังไม่แตกใครแรงน้อยสู้ไม่ได้ก็ต้องยอมแพ้นั่งโกยข้าวห่อที่ตกแตกเอาไปกินอย่างเลือกไม่ได้“กินเร็ว ๆ นะเว้ย อีกไม่ถึงสามชั่วยามจะถึงประตูเมืองอีกฝั่งหนึ่งแล้ว หลังจากนี้พวกเจ้าจะต้องถูกขายต่อไปอีกเจ้าหนึ่ง ข้าไม่รู้ว่าต่อจากนั้นพวกเจ้าจะได้กินอีกมื้อยามใดอีก ข้าไม่เกี่ยวแล้วนะเว้ย...ฮ่า ๆ”เจียวเชินนอนฟังอย่างเก็บรายละเอียด สมองก็ประมวลหาทางเอาตัวรอดและหาทางช่วยเหลือเด็กพวกนี้ก่อนที่จะโดนขายไปที่ไหนต่อก็มิอาจทราบได้“ลูกพี่ แล้วพวกเราจะเอาอย่างไรกับศพสตรีผู้นี้ดีเล่า มันตายไปตั้งแต่ข้าอุ้มขึ้นมาทิ้งไว้บนรถแล้ว ตอนนั้นรีบร้อนคิดไม่ออกจึงเอามันมา
Read more
ขบวนทหารลาดตระเวน
ขบวนทหารลาดตระเวน“ขอรับ ๆ ข้าน้อยก็นึกว่าพวกท่านกำลังลาดตระเวนยามค่ำคืนเสียอีก ไม่ใช่หรอกหรือขอรับ” หัวหน้าขบวนพ่อค้าเดินออกมารับหน้าเหล่าทหารที่ตอนแรกคิดว่าเป็นทหารลาดตระเวนของเมืองหลี่ซงตามปกติ ทว่าพอกวาดสายตามองไปข้างหลังเห็นบุรุษสวมเกราะแกร่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเย็นชาตามข่าวลือที่เคยได้ยินจึงได้ทราบว่านี่มิใช่ขบวนทหารลาดตระเวนธรรมดาเสียแล้วนี่มันขบวนทหารของท่านเจ้าเมืองหลี่ซงบุรุษท่าทางองอาจเพียบพร้อมด้วยสายตาทรงอำนาจแผ่รังสีที่สามารถทำให้คนมองยอมสยบแทบเท้าเจิ้งคุนเซียว แม่ทัพหนุ่มที่เพิ่งถูกเลื่อนขั้นดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองสืบทอดต่อจากบิดาของตนเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเต็มกรอบหน้าหัวหน้าขบวนพ่อค้ายามเงยหน้าไปสบตาบุรุษทรงอำนาจบนม้าตัวใหญ่ตัวนั้น“ไม่ใช่หรอก ใต้เท้าของข้าเพิ่งเดินทางกลับมาจากสงครามชายแดนต่างหาก...ว่าแต่พวกเจ้าค้าขายสิ่งใดหรือ”“ข้าน้อยทำการค้าทาสขอรับ พอดีว่ามีคนจากเมืองนี้ติดต่อซื้อทาสจากพวกข้าน้อยจึงขนย้ายมาให้ที่เมืองหลี่ซงขอรับ”“เช่นนั้นหรือ ก็ดี พวกเจ้ารีบจัดการอย่าให้เกะกะขวางทางใต้เท้าของข้า”“ขอรับ”อีกด้านหนึ่งภายในซากรถม้าคันที่พลิกคว่ำที่พังมิพังแหล่ ดี
Read more
อาเว่ยน่าสงสารยิ่ง
สอง อาเว่ยน่าสงสารยิ่งหลังจากขบวนพ่อค้าทาสผิดกฎหมายโดนจับกุมตัวได้แม้ไม่ทั้งหมด ทว่าท้ายที่สุดสิ่งที่เจียวเชินพยายามก็ประสบความสำเร็จ ตอนที่นางได้ยินว่าเขาเชื่อในสิ่งนางบอกนั้นหญิงสาวรู้สึกดีใจอย่างสุดซึ้งแทบไม่อยากเชื่อทว่าต่อมามีเรื่องให้แปลกใจยิ่งกว่าเมื่อรู้ว่าบุรุษท่าทางองอาจตรงหน้าที่นางขอความช่วยเหลือเป็นถึงเจ้าเมืองหลี่ซงท่านแม่ทัพใหญ่เจิ้งคุณเซียว หัวหน้าตระกูลเจิ้งคนปัจจุบันยังไม่หมดเรื่องให้เจียวเชินตกใจเพียงเท่านั้น เมื่อรู้ว่า อาเว่ย หรือเด็กผู้ชายอายุห้าหนาวที่ร่างเดิมตามมาช่วยจนตัวเองตายจากไปนั้นมิใช่ใครอื่นใดเจ้าก้อนแป้งพูดน้อยหน้าบึ้งคนนั้นคือบุตรของขุนนางเมืองหลี่ซงจริง ๆ ซึ่งขุนนางผู้นั้นก็คือบุรุษที่ยืนหน้าตึงถมึงทึงอยู่ตรงหน้านางและอาเว่ยผู้นี้นั่นเองเรื่องบังเอิญมีอยู่จริงในโลกนี้หรือเนี่ย เจียวเชินไม่อยากเชื่ออาเว่ยเป็นบุตรสายเลือดแท้ ๆ ของใต้เท้าเจิ้งคุนเซียวที่หนีออกจากบ้านมาคนเดียวตอนที่บิดาตัวเองนำทัพไปปราบคนเถื่อนข้างนอกเมืองหลี่ซงกว่าครึ่งปี วันนี้กำลังเดินทางกลับดันมาเจอลูกชายตัวเองโดนจับตัวมาเป็นทาสเด็กเสียอย่างนั้นหากเจียวเชินเป็นบุพการีของเด็กน
Read more
6รับเลี้ยงเด็กกำพร้า
สาม รับเลี้ยงเด็กกำพร้าเวลานี้เจียวเชินกำลังนอนให้ท่านหมอในโรงหมอรักษาแผลตามตัวรวมถึงแผลที่หนักที่สุดคือบนศีรษะอย่างว่าง่ายหลังจากจัดการให้เด็กน้อยคนอื่น ๆ ได้ทำแผลเรียบร้อยแล้ว“หากข้าเห็นว่าแม่นางมีแผลใหญ่ขนาดนี้คงทำให้แม่นางคนแรกไปแล้ว ข้าแปลกใจยิ่งแผลเลือดไหลมากขนาดนี้คนส่วนใหญ่เป็นอันตรายถึงชีวิตได้เลยนะทว่าแปลกที่แม่นางทนได้”เจียวเชินยิ้มแห้งให้กับคำพร่ำบ่นของหมอชราที่กำลังรักษาตัวเองอยู่หากนางบอกว่าร่างนี้ตายไปแล้วเพราะแผลนี้ ทว่ามีวิญญาณอย่างนางจากที่ไหนก็ไม่รู้มาใช้ร่างเขาคงแปลกใจมากกว่านี้เป็นแน่เรื่องอันใดจะบอกขืนบอกไปคนอื่นหาว่านางบ้าขึ้นมาจะซวยไปกันใหญ่“คุณหนู คุณหนูของบ่าว คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”เสียงแหลมของสตรีใบหน้าแตกตื่นคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในโรงหมอ พออีกฝ่ายเห็นหน้าเจียวเชินถึงกับบ่อน้ำตาแตกวิ่งรี่เข้ามาเกาะข้างเตียง สายตากวาดตรวจสอบร่างกายคนที่ตนเองเรียกว่าคุณหนูในความทรงจำของร่างเดิมบอกว่าสตรีผู้นี้คือสาวใช้ติดตัวนามว่า อามี่“อามี่ เจ้ามาได้อย่างไร”“บ่าวไปแจ้งความกับทางการ ทว่าพวกเราหาคุณหนูในตลาดทั่วไปหมดแล้วไม่เจอเจ้าค่ะ พอมีข่าวเรื่องคดีค้าทาสผิดกฎหม
Read more
7สี่ สตรีโสด ร้านหนังสือ
 สตรีโสด   ใช่แล้ว เจียวเชินเพิ่งเจรจาขอรับเลี้ยงดูเด็กผู้น่าสงสารเหล่านี้จริง ๆ นางวางแผนคร่าว ๆ เอาไว้ในหัวว่าจะให้พวกเด็ก ๆ อาศัยอยู่ที่จวนของตนเองที่หลังใหญ่มากพอเป็นที่พักให้เด็กเหล่านั้น ในความทรงจำของร่างนี้คือ ร่างนี้เป็นสตรีโสด ไร้ครอบครัวเรียกได้ว่าไร้พันธะไร้ภาระใด ๆ ทั้งสิ้น หากไม่นับรวมเหล่าบ่าวและผู้คุ้มกันที่ได้มาโดยไม่เสียเงินจากความเมตตาของพระชายาจางหรงผิงของฉินอ๋องแห่งเมืองซีฉิน รวมทั้งนางมีทั้งทรัพย์สินและเงินจำนวนมากในการดำรงชีวิตสุขสบายโดยไม่ต้องทำงานไปทั้งชีวิต ดังนั้นเจียวเชินคนใหม่นี้จึงคิดใช้เงินที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุดโดยการเอามาช่วยเหลือผู้อื่นที่เดือดร้อน ชาติที่แล้วเจียวเชินเองก็เป็นเด็กกำพร้าอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจนโต มีพี่น้องร่วมครึ่งร้อยคน นางได้เรียนจนจบปริญญาตรีด้านจิตวิทยาเด็กจากเงินบริจาคของผู้สนับสนุนใจบุญที่ให้โอกาส เรียนจบด้านนี้มาเพื่อใช้ดูแลพี่น้อ
Read more
8ห้า เรื่องบังเอิญ
ห้า เรื่องบังเอิญเมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วเจียวเชินจึงเดินออกมาจากร้านหนังสือพร้อมกับอามี่ที่สองมือถือหนังสือเต็มไปหมดเดินต่อไปไม่ไกลก็ถึงภัตตาคารอาหารที่ขนาดไม่ใหญ่มาก ลูกค้าไม่แน่นร้านจนน่าอึดอัด ดังนั้นเจียวเชินจึงตัดสินใจเลือกฝากท้องมื้อกลางวันไว้ที่ร้านนี้ทว่าโชคร้ายที่พอเดินเข้าไปนางกลับเจอคนรู้จักที่ไม่อยากเจอเสียก่อนจะได้เดินไปนั่งที่โต๊ะว่างน้ำเสียงหวานหยดย้อยดังเข้ามาต้อนรับตั้งแต่นางเหยียบพื้นดินร้านเข้ามาทีเดียวเชียว“โชคดียิ่งนักเจ้าค่ะ พี่คุนเซียวกำลังจะนั่งกินมื้อกลางวันใช่หรือไม่เจ้าคะ เช่นนั้นหากพี่คุนเซียวไม่รังเกียจให้เม่ยเอ๋อร์ร่วมโต๊ะด้วยนะเจ้าคะ”“เอ่อ อืม ข้า...มีแขกน่ะ นั่นอย่างไรแขกที่ข้านัดเอาไว้เดินทางมาถึงแล้ว”ท่านเจ้าเมืองเจิ้งคุนเซียวนั่นเองที่เดินเข้ามาดึงแขนเสื้อของนางใช่…เขาเดินมาดึงแขนเสื้อของนางที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านประจวบเหมาะกับที่เขาต้องการหาทางกำจัดคุณหนูผู้งดงามท่านนั้นอยู่พอดีเจียวเชินกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงง ๆ แต่ก็เดินตามน้ำชายหนุ่มไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเจียวเชินขมวดคิ้วมองบุรุษตรงหน้า สื่อสารผ่านสายตาขณะสบตากับเขาเพื่อต้องการให้
Read more
9หก สำนักการศึกษา
หก สำนักการศึกษา คราแรกเจียวเชินคิดว่าหลังจากกินมื้อกลางวันเสร็จแล้วจะเดินไปขึ้นรถม้ากลับจวนตัวเองเลย ทว่าหญิงสาวกลับใจเปลี่ยนแผนเป็นเดินทางต่อเนื่องไปยังสถานที่ในแผ่นกระดาษที่เถ้าแก่ร้านขายหนังสือเขียนเอาไว้ให้ก่อนดีกว่าสำนักการศึกษาหงส์แดงเพลิงสถานที่ที่อาจารย์ผู้เคยเขียนหนังสือเขียนอ่านสำหรับเด็กผู้นั้นทำงานอยู่เขาน่าจะเป็นอาจารย์สอนหนังสือที่นั่นกระมังเหตุผลที่เจียวเชินต้องการพบอาจารย์ผู้นั้นคือ นางต้องการเจรจาขอซื้อหนังสือเด็กที่เขาเคยเขียนนั่นเองถึงแม้ว่าชาติที่แล้วเจียวเชินจะเคยประกอบอาชีพเป็นคุณครูอนุบาล ทว่านั่นก็เป็นยุคสมัยหนึ่ง นางไม่อาจนำความรู้ที่มีมาสอนเด็ก ๆ เขียนตัวอักษรไม่เหมือนกันได้หรอกเนื่องจากสำนักการศึกษาอยู่ไม่ไกลจากกลางเมืองหลี่ซงจึงสามารถเดินเท้าไปหาได้โดยใช้เวลาไม่นานเจียวเชินเดินไปถึงก็วานให้อามี่สาวใช้ส่วนตัวของตนเดินเข้าไปแจ้งเจ้าหน้าที่ที่ประตูทางเข้าสำนักการศึกษา ส่วนนางเดินไปนั่งรออยู่ที่ศาลาไม้ข้าง ๆ“คุณหนูเ
Read more
10เจ็ด อาจารย์ผู้เขียนหนังสือ
เจ็ด อาจารย์ผู้เขียนหนังสือเจียวเชินนั่งรอไม่นานเสียงฝีเท้าแผ่วเบามุ่งตรงมาที่ศาลาที่เจียวเชินและอามี่กำลังนั่งอยู่ก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏกายของบุรุษแปลกหน้าผู้หนึ่งบุรุษที่กำลังย่างเดินเข้ามาสวมใส่ชุดยาวผ้าเนื้อดีสีครามปักลวดลายก้อนเมฆา รูปโฉมหล่อเหลา ท่าทางสุภาพ โดยเฉพาะพอมองสบดวงตาสองข้างทอแสงอ่อนนั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นเป็นที่สุด“ข้าคืออาจารย์ชงอวี้ แม่นางทั้งสองใช่แขกที่ต้องการพบข้าใช่หรือไม่”“ฮะ...เอ่อ ใช่เจ้าค่ะ” เจียวเชินกลืนน้ำลายดังเอื๊อกอย่างลืมตัว มือก็ยกขึ้นมาเกาท้ายทอยอย่างเก้อเขิน “ข้าน้อยลืมทำความเคารพท่านอาจารย์ชงอวี้ไปเลย ไม่คิดว่าท่านอาจารย์จะอายุน้อยเช่นนี้ แหะ ๆ”เจียวเชินนึกว่าอาจารย์ที่เถ้าแก่ร้านหนังสือเอ่ยถึงจะเป็นชายชราอายุห้าสิบหกสิบหนาวมีหนวดเคราสีขาวโพลนเสียอีก“พูดจาเป็นกันเองเถอะแม่นาง ข้าอายุยี่สิบห้าเอง หากไม่ได้เป็นศิษย์อาจารย์กัน ข้าเองก็อยากให้แม่นางเรียกข้าว่าชงอวี้พอไม่ต้องมีคำนำหน้าว่าอาจารย์หรอก”“เจ้าค่ะท่านชงอวี้ อ๋อ ข้าลืมแนะนำตัว ข้านามว่าเจียวเชิน วันนี้มาขอพบท่านเพราะได้ชื่อและที่อยู่มาจากเถ้าแก่ร้านขายหนังสือหูอี๋ฉีที่หัวตลาดเจ้าค่ะ”
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status