Semua Bab Tame Me: Sweet Defiance: Bab 41 - Bab 50

Natukoy na rin ang pagkakakilanlan ng lalaki. Noel Perez.Isang Engineering student mula sa parehong unibersidad na pinapasukan ni Noelle.Tahimik. Mahiyain. Hindi napapansin.Iyon ang sabi ng mga kaklase.Ngunit ang natagpuan sa loob ng kanyang bahay ay kabaligtaran ng lahat.Batay sa imbestigasyon, ang mga ulong naka-preserve sa garapon ay pag-aari ng:kanyang ina, kanyang kapatid na lalaki at ang dating kasintahan.Ang huli ay isang idol trainee na ilang buwan nang nawawala at itinuturing na missing person.Ngayon lamang nalaman ang sinapit nito.Ayon sa forensic team, matagal nang patay ang mga biktima.Maingat.Planado.At may ritualistic pattern.Mas lalong naging komplikado ang kaso nang kumpirmahin ng psychiatric unit na may multiple personality disorder si Noel Perez.Ang mas nakakagimbal.Ang mga katauhang lumalabas sa kanya ay tumutugm

Hindi maitago ng mga bisita ang pagkamangha sa mga artwork na nakadisplay sa loob ng convention hall ng Kingdom Hotel.Isa-isang pinagmamasdan ng mga ito ang malalaking painting, makukulay ngunit may dalang lungkot, bawat brushstroke ay tila may sariling kuwento.Sa gilid ng bulwagan, tahimik lamang na nakatayo si Chlorothea.Nakatuon ang kanyang tingin kay Draven.Kitang-kita niya ang biglaang paninigas ng ekspresyon ng ama nang makilala nito ang mga painting.Mga obra ng dating asawa nito.Mga obra ni Luna.“Ano’ng ibig sabihin nito?” tanong ni Yvette, halatang hindi makapaniwala habang nakatayo sa tabi ni Draven.Alam nilang bukod sa inauguration ng C-Nexus, may art exhibit ding gaganapin ngayong gabi ngunit hindi nila inaasahang ang mga painting ni Luna ang magiging sentro nito.“Anong klaseng biro ito, Draven?” madiing tanong ni Yvette.Napalingon siya sa asawa.“Don

Habol ang hiningang napaupo si Chlorothea sa damuhan, natapos na ang labing limang minuto. At sa huli, hindi man lang niya nagawang matalo si Lysander. Napasulampak siya ng upo sa may damuhan.Maya-maya ay dumating ang isang sundalo na may dalang isang maliit na box nag cake.“Ah, just in time.” Wika ni Lysander nag makita ang sundalo saka lumapit dito at kinuha ang dala nito.Nakatingin lang ang dalaga sa binata habang habol pa rin ang paghinga dahil sa labis na pagod.Nang matanggap ni Lysander ang cake, inilabas niya iyon mula sa box saka inilagay ang maliit na kandila sa ibabaw noon saka sinindihan bago humarap sa dalaga.Biglang natigilan ang dalaga ng mamatay ang lahat ng ilaw sa loob ng soccer field. Kasunod ang biglang pag-imbabaw ng mga drones sa kalangitan na parang mga bituin ilang sandali pa ang mga drones a humigis na isang cake sa kalangitan at ang iba ay umukit ng salitang Happy Birthday.Napatayo ang dalaga sa pag

“General, kanina ka pa ba?”Napatingin si Lysander sa pinto nang pumasok si Sabrina, may dalang makapal na folder ng mga files. Nakasout siya ng puting hospital gown, buhok ay maayos na nakatali sa likod. Kahit doktor siya ng Strike Team bilang forensic specialist, isa rin siyang pathologist sa ospital at ngayon, mas kailangan siya ng team kaysa ng mga pasyente.Isa ito sa mga araw na hindi ordinaryo.“Lumabas na ba ang resulta?” diretsong tanong ni Lysander.Nasa opisina sila ni Sabrina sa loob ng ospital. Ilang oras na ang nakalipas mula nang tumawag ito at sabihing may mahalagang nadiskubre sa mga blood samples na ipinadala ng Strike Team.Sunod-sunod na natagpuang patay ang ilang street children nitong mga nakaraang linggo. Walang sugat. Walang malinaw na dahilan ng pagkamatay. Kaya ipinasa ni Lysander kay Sabrina ang mga sample para sa mas malalim na pagsusuri.“Here,” sabi ni Sabrina, iniabot ang fol

The briefing room lights dimmed as the screen flickered to life.A faint hum filled the silence.Rowen stood at the front, one hand in his pocket, the other gripping the remote tighter than usual. He didn’t look amused today. No jokes. No side comments.“Tama si Dr. Sabrina,” he began. “The biochemical hazard found in the victims… was used during World War II.”A black-and-white archival image appeared on screen: soldiers in protective suits, sealed canisters marked with faded warning symbols.No one spoke.“Two years ago,” Rowen continued, “the same research resurfaced in Ireland.”The next slide showed photographs — blurred crime scenes, covered stretchers, children’s worn-out shoes left beside hospital beds.“Street children. Terminal cancer patients,” he said quietly. “Same symptoms. Same pathogen strain.”A muscle ticked