All Chapters of ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต: Chapter 41 - Chapter 49

นีเทียนต้าเซินก้มหน้าลงจูบนาง สองลมหายใจสีชาดสอดประสาน ขณะด้านนอกเรือนมีเสียงทะเลาะวิวาท ปีศาจร่ำสุราในห้องรับรองแขก มารดาปีศาจเล่าเรื่องการสังหารเทพ ดันมีเทพอาวุโสเข้ามาขัดขวาง ส่งนางลงมหาอเวจีเช่นเดิม ไฟแค้นต้องได้รับการชำระในสักวัน!ไม่รู้ว่าผ่านไปเนิ่นนานเท่าไร เขาถอนริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่ง จูบหน้าผากนาง พยายามไม่สนใจสิ่งรอบกาย แต่ปีศาจข้างนอกก็เสียงดังรบกวนจริง ๆ เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงมารดา“เจ้าไม่รู้ตัวปีศาจน้อย เจ้าถือเป็นหนึ่งในความใฝ่ฝันของท่านแม่ นางแสนภาคภูมิใจที่ได้เจ้าเป็นลูกสะใภ้” เขาชื่นชมนางที่ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะคลายข้อสงสัยลงตรงนั้น “สามหมื่นปีที่แล้วนางส่งสารมาขอร้องบุตรชายให้รับภรรยาปีศาจ ไม่กี่ราตรีหลังจากนั้นเทวโลกก็ส่งเทพธิดามายืนรอหน้าประตูทางเข้าเมืองมรณา ข้าปฏิเสธพวกเขาโดยเด็ดขาดว่าไม่รับภรรยา ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามาพำนักอาศัยในเมืองมรณา”“เป็นเรื่องน่ายินดี แล้วข้าควรทำเช่นไร?”“ข้ายิ่งอยากจะหยอกแกล้งเจ้า... ภรรยา เจ้าหึงข้าแล้วใช่หรือไม่?”“ระวังเถิด ตำราคู่ครองจะลงโทษท่านอีกสักทัณฑ์ ท่านรังแกภรรยา”“ช่างตำรานั่นปะไร คืนนี้สามีจะลงโทษภรรยาในเมืองปีศาจ ข้าพึ่ง

สามีส่งเสียงคำรามประหนึ่งสัตว์ป่า หลังบริภาษตัดพ้อนางเป็นหญิงหลายใจ ขณะติดพันในโพรงอุ่นร้อนที่บีบรัดแก่นกายบุรุษอย่างบ้าคลั่ง เขาอดทนต่อช่องทางเล็กแคบที่เกือบคร่าเขาให้ตาย แต่ก็ทนไม่ไหว ความชุ่มฉ่ำหวานปานมธุรสพาลพาให้เรือนกายกำยำขยับเคลื่อนอย่างเอาแต่ใจ“ให้ข้ากอดท่าน ได้โปรด... เชื่อเถิดว่าหัวใจข้ามีเพียงท่านผู้เดียว สามี อย่าหวงข้านักเลย”นีเทียนต้าเซินอ่อนโยนกับนางเมื่อนางร้องขอ แม้หัวใจแข็งแกร่งปะทุด้วยเปลวเพลิงพิโรธ เขายอมปล่อยข้อมือนาง พลันจิกปลายเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างกำยำ นางกอดจูบเรือนร่างอันสมบูรณ์เช่นบุรุษนักรบ เมื่อเขาผละจากนาง ดวงตาเปียกปอนหยาดน้ำตาจับจ้องสีหน้าทรมานนั้นโดยไม่ละวางเทพปีศาจยามนี้เปี่ยมล้นพลังดั่งอาชาศึก เขาขยับร่างกายตามใจปรารถนา นางโอบกอดเสี้ยวส่วนหนึ่งของร่างกายเขาด้วยช่องทางแห่งบุปผางาม มันให้ความรู้สึกอัศจรรย์ น่าพิศวง แต่ก็แสนเจ็บปวดนัก เป็นครั้งแรกที่นางมิอาจแยกความรู้สึกเจ็บและเสียวซ่านได้ชัดเจนตราบจนกระทั่งเรือนกายว่างเปล่าได้รับเติมเต็มจนปริ่มล้น ราวกับว่าร่างกายของเขาและนางล่องลอยในเวหา กระแสน้ำวนในช่องท้องยังคงไม่จางหายไป เขาก้มหน้าลงจูบนาง ขอโท

นัยน์ตาสีชาดจ้องมองชายอาภรณ์สีนิลพลิ้วไหวใต้สายลมเยียบเย็น ผีเสื้อตัวน้อยรอบกายนางราวจะเต้นระบำท่ามกลางตลาดร้านค้าที่เต็มไปด้วยพ่อค้าแม่ค้า ปีศาจสัญจรใต้หน้ากากรูปสัตว์ต่าง ๆ พวกเขาไม่เปิดเผยตัวตนเพื่องดการทะเลาะวิวาท ในมือของนางมีถุงกำมะหยี่แดง“ข้าจะซื้ออันนี้นะ อันนี้ด้วย”‘ข้าผิดต่อเจ้า ถิงถิง ข้าไม่ควรพาเจ้ามานครมรณา ทำให้เจ้าตกหลุมรักข้า ยิ่งไม่ควรกักขังเจ้า ผีเสื้อคู่ควรกับอิสรภาพ จะไปที่ใดก็ได้กับมิตรสหายของเจ้า...’เสียงในใจมิอาจสื่อถึงภรรยา บุรุษในอาภรณ์สง่างามเยี่ยงปีศาจเดินรั้งท้ายตามนาง หยุดปลายเท้าใต้ต้นไม้สูงตระหง่านด้านหลังตลาด นางยื่นมือไปข้างหน้าด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจ แสงจันทราสีชาดกระทบลงบนฝ่ามือ เหมันต์โปรยปรายไม่ทำให้นางรู้สึกหนาวเย็นอีกต่อไป“ข้าจะออกนครมรณาไปกับสามีในทุกรุ่งอรุณได้หรือไม่ เป็นไปได้ไหมว่าข้า... อาจพบปะมิตรสหาย ญาติสนิทของข้านาน ๆ ครั้ง...”“เจ้าออกมาเที่ยวเล่นไม่ได้ นครมรณาไม่ติดต่อกับผู้ใดทั้งสิ้น หากไม่ใช่กรณีจำเป็นเช่นครั้งนี้ การรับภรรยาจำต้องปฏิบัติตามกฎของตำรา”“เช่นนั้นข้าตามใจสามี แต่ปีกของข้าปรารถนาแสงอรุณ แสงจันทราในบางโอกาส เมืองมรณามื

ทั้งสองมีปากเสียงกันในสถานที่อีกแห่งหนึ่งจนโดนไล่ออกจากร้าน นีเทียนต้าเซินถูกเรียกว่าปีศาจมรณาในเมืองนี้ เหล่าปีศาจได้ยินข่าวลือแว่ว ๆ ว่าเขาเป็นผู้เดียวที่กล้ามีเรื่องกับตระกูลจิ้งจอกเงินและปีศาจราตรีถิงถิงไม่เข้าใจสามี นึกย้อนไปตอนเขาสวมชุดเจ้าสาวให้นาง ส่งร่างที่หลับใหลสู่งานวิวาห์ในอาภรณ์สง่างาม เขาควรบอกลานาง ให้นางไปพบชะตากรรมของตน ไยเขากลับทำให้นางและบุตรชายคนโตของจิ้งจอกเงินไร้วาสนาเป็นสามีภรรยาถึงสองคราตอนนี้เขารังแกศัตรูหัวใจด้วยวาจาเหยียดหยันดูแคลน ใช้ดวงตาพิพากษามองบาปทั้งปวงของปีศาจ ใช้กรงเล็บมัจจุราชดึงวิญญาณ พาไปดูนรกลงทัณฑ์ ดวงจิตสีดำอยู่ในกำมือเขา ได้ยินเสียงตะโกนกร้าว ‘เหยียนโหลวหวัง!’[1]ไม่มีใครเรียกเทพมรณาเช่นนั้นมานานแล้ว เสียงหัวเราะชั่วร้ายดังจากเทพผู้พิพากษา ก่อนที่เขาจะนำฮู่โหมวไปส่งถึงเรือนจิ้งจอก จับหลังคอแข็งแกร่งด้วยกรงเล็บปีศาจ จ้องมองอีกฝ่ายนัยน์ตาสีชาดน่าสะพรึงกลัว“เจ้ายังไม่ได้กินอะไร” สามีนั่งลงข้างนางบนฟูก ภรรยาสวมอาภรณ์เนื้อผ้าเบาบางสำหรับใส่นอน กลิ่นกายนางหอมอบอวลเย้ายั่วบุรุษ ทว่านางไม่สนใจไยดี“ข้าไม่หิว ข้าจะนอน”“เจ้าควรรับพลังใหม่วันละน้อย

สองวันถัดมา บาดแผลบนร่างกายนางหายสนิทดีด้วยพลังสีชาด สามีเป็นผู้รักษานางอย่างระวัง พร้อมกำชับนางว่าเรื่องนี้สำคัญเป็นอย่างมากบททดสอบในตำราสีชาดเปรียบเปรยถึงโลกปีศาจ ในเมื่อนางเป็นปีศาจ อาจหมายถึงการใช้ชีวิตร่วมกันของสามีภรรยา จะต้องเข้าใจกันในโลกของปีศาจ ทั้งเผ่าพันธุ์ผีเสื้อและจิ้งจอกนิล ในร่างจางหลิงนี้เขาสามารถใช้ได้ทั้งเวทหยินหยาง เวทสีชาดของตำรา เช่นเดียวกับนางที่เรียนรู้มันได้อย่างรวดเร็ว“จางหลิงผู้นี้ปรารถนาในสิ่งของหายาก เป็นนักสะสมเหมือนท่านปู่เจ้า วันหนึ่งเขาดันได้ยินเรื่องประหลาดจากทาสในเรือน ปีศาจน้อยตระกูลเหมยเตี๋ยมีปีกสีชาดงามนัก จึงยื่นข้อเสนอให้มารดาผีเสื้อส่งตัวนางมา”“หมายความว่าเรื่องราวในตำราสีชาดเชื่อมโยงกับโลกความจริงบางส่วนหรือเจ้าคะ?”สามีพยักหน้า “ใช่แล้ว เจ้าฉลาดมาก” เขาจิ้มหน้าผากนางอย่างหยอกล้อบนฟูกในห้องกว้างขวาง ปีศาจน้อยสวมชุดสีขาวเนื้อผ้าเบาบาง เฝ้ามองเขี้ยวตรงมุมปากของสามีด้วยแววตาหลงใหล บุรุษจิ้งจอกมีหางทั้งเก้าพลิ้วไหวอยู่เบื้องหลัง ไอปีศาจห้อมล้อมรอบกาย แลดูน่าเกรงขามเฉกเช่นเทพมรณา แม้ในรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปบ้าง เขาตั้งคำถามนางพร้อมให้คำอธิบา