All Chapters of ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต: Chapter 21 - Chapter 30

ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นมากมายในเขตแดนของนีเทียนต้าเซิน นับตั้งแต่การมาเยือนและจากไปของจิตวิญญาณที่เสียสละ เทพมรณายังคงนำทัพยมทูตไปรวบรวมวิญญาณ นำพาลูกแก้ววิญญาณเดินทางเข้าสู่ปรภูมิเพื่อชำระความด้วยกระจกส่องบาป ส่งต่องานพิพากษาดวงวิญญาณให้เป็นหน้าที่ของเจ้านรกอีกสิบแปดกษัตริย์หลังวิญญาณบาปถูกส่งไปรับโทษในสิบแปดขุมนรก หน้าที่ลงทัณฑ์เป็นของผู้คุมนรก อสูรลงทัณฑ์ รับโทษในเรือนจำนับหลายหมื่นปี จึงสามารถเดินทางข้ามสะพานที่รายล้อมด้วยดอกปี่อั้นเหนือแม่น้ำแห่งการลืมเลือนเพื่อไปเกิดในภพภูมิใหม่ หากโทษไม่หมดแล้วไซร้ วิญญาณเหล่านั้นจะรับทัณฑ์ทรมานต่อจากภูมิเดิมในระหว่างมีชีวิตวิญญาณของผู้ชั่วร้ายบางส่วนตกลงมายังนครมรณา รับกรรมต่ออีกหนึ่งภพชาติการเป็นยมทูตสามเทพมรณาจะใช้สักกี่ร่างจิตก็มิใช่ปัญหา บางคราเทพมรณาอาจมีถึงพันร่างจิต นีเทียนต้าเซินพึ่งพบอีกสองเทพในปรภูมิ มาช่วยงานพิพากษาในภพภูมิแห่งการลงทัณฑ์ พักนี้ดวงวิญญาณบาปมากเกินไป ทั้งโลกมนุษย์ เทวโลก โลกปีศาจไม่ว่างเว้นจากความชั่วร้ายกลุ่มเมฆาสีขาวดำลูกใหญ่ปรากฏขึ้นกลางเรือนยมทูต สีหน้ากังวลของเทพมรณาเป็นที่น่าแปลกใจของท่านลุง ต่างฝ่

นีเทียนต้าเซินกัดกราม มือกำหมัดแน่น เขารู้สึกโกรธแค้นนาง แต่ก็เจ็บปวดในอกประหลาดคันฉ่องวิเศษบานสุดท้ายปรากฏภาพนางหัวเราะน่าเกลียดด้วยฟันสีเลือด อาภรณ์สีชาดสกปรกขาดวิ่น นางถูกทรมานด้วยเหล็กร้อนและอาวุธประหลาดจนเกลือกกลิ้งกรีดร้องอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ กระทั่งนางสบโอกาสขอยาพิษจากทาสปีศาจคนสนิท นางทำให้ตนเองเป็นใบ้ในสองวันถัดมา“คันฉ่องเทพใช้ลอบฟังได้ไม่นานก็แตกเป็นเสี่ยง สองราตรีก่อนเขตแดนที่สามพันเลยส่งยมทูตไปสอดแนม ได้ข่าวมาว่าหลี่หวังหยางจนปัญญาจะถามเรื่องยมทูตเพราะไม่มีประโยชน์อะไร พวกปีศาจมุ่งมั่นเพียงการขยายดินแดน บังคับเจ้าถิงถิงฝึกวิชาลับให้สำเร็จก่อนส่งนางให้ฝั่งจิ้งจอกเงิน ข้าไม่ทันฟังต่อ รีบออกมาเสียก่อน ปีศาจเฒ่านี่ตาไวมาก”“ไอ้ปีศาจเจ้าเล่ห์ แม้ฝีมือไม่เทียมเท่าจอมมารในตำนาน อาวุโสในเทวโลกชั้นฟ้าเท่านั้นอาจต่อกร มันมีอาวุธเวทมากมาย วิธีประหลาดพิสดาร แผนการนับร้อยพัน”ลุงสามไม่ประมาทศัตรู และด้วยความเอ็นดูเจ้าถิงถิงเมื่อคราวนางอยู่ในแดนมรณา จึงลอบไปดูนางหลายคราแล้ว แม้ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก ยมทูตมิอาจก้าวก่ายโลกคนเป็น แถมนางยืนกรานว่าดูแลตนเองได้ ไม่ขอเป็นภาระเมืองมรณา หากนาง

การเดินทางของยมทูตไม่เหมือนเผ่าพันธุ์ใด พวกเขาหลับตาเพ่งกระแสจิตแล้วหายตัวเป็นเถ้าควันไปปรากฏ ณ ที่หมาย เว้นเสียแต่ว่า...‘สถานที่อันยากไปถึงเช่นนิมิตปีศาจ สถานที่ไม่มีอยู่จริง ไม่สามารถไปได้’‘จริงหรือท่านลุง!? พวกท่านไปมาแล้วทุกที่ ทั้งโลกมนุษย์ ในพระราชวังฮ่องเต้ ตลาดลับในเมืองปีศาจ นทีอันธการล่ะ? แล้ว ๆ ในเมืองเทพ เทวโลกชั้นฟ้า พวกท่านก็เคยไป มีที่ไหนท่านลุงไม่เคยไปบ้าง?’‘มี... แม่น้ำลืมเลือน จะได้ไปก็ต่อเมื่อหมดหน้าที่ยมทูตน่ะ’พูดถึงสถานที่ซึ่งยมทูตมิอาจไปถึง หลังได้รับมอบหมายงานผ่านตำราแห่งความตายและเทพมรณา วิญญาณที่หลุดออกจากร่างจะวนเวียนอยู่บริเวณใกล้เคียง จนกว่าจะได้รับการเก็บเกี่ยวดวงวิญญาณท่านลุงตรากตรำตามหาดวงจิตหลงทางไม่ว่างเว้นสักวัน ด้วยปรารถนาเพียงการกลับคืนสู่วัฏสงสาร ดันมีปีศาจมายืดอายุขัยให้ทำงานต่อ ท่านลุงบางคนไม่ชอบหน้านาง บางคนก็ปลงได้ว่าเป็นเรื่องของโชคชะตาเรื่องในเมืองมรณามีทั้งท่านลุงเล่าให้นางฟัง และที่นางได้ยินโดยบังเอิญ นางเปิดเผยความในใจกับลุงแปดว่าไม่รู้ด้วยเหตุใดนางจึงเข้าใจภาษายมทูตโดยไม่ต้องเรียนรู้ นางยังสื่อสารกับตำราสีชาดได้‘บางทีข้าอาจได้พบท่า

ยามเทพแห่งความตายโอบกอดนาง หัวใจสิ้นสลายราวกับว่ามีชีวิตขึ้นมา ไยนางเกิดหลงใหลในกลิ่นหอมอบอวลของดอกปี่อั้น นางอุปโลกน์ว่าอ้อมกอดของนีเทียนต้าเซินช่างอบอุ่นปลอดภัย ไม่มีใครทำอันตรายนางได้ นางดีใจที่เขาไม่ใจดำจนเกินไป อย่างน้อยเขาก็มารับดวงวิญญาณนาง“ข้า... ตายแล้วหรือ?”“ข้าไม่ให้เจ้าตาย เจ้าก็ตายไม่ได้ เจ้าจะตายได้ยังไง”ถิงถิงระลึกขึ้นได้ แม้ดวงตาทั้งสองข้างพร่าเลือน นางมองเห็นดินแดนแห่งพรรณไม้งดงามไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต ท้องนภามืดสงบปรากฏจันทราโลหิต‘ปีศาจน้อยคงไม่ได้บอกพวกเจ้า ข้าเป็นเทพมารผู้อยู่เหนือความตาย ดังนั้นก็อย่าเสียเวลาข้า ราตรีนี้ข้าจะสร้างขุมนรกแห่งใหม่ ใครจะอยู่เป็นผู้ทดลองเครื่องทรมาน ข้ายินดีส่งพวกเจ้าลงนรกลงทัณฑ์ด้วยมือข้าเอง...’ ด้วยวิสัยยมทูตเป็นผู้ปิดวาจา ไม่สู้รบกับเผ่าใด พวกเขาจะผลักภัยพ้นตัวแล้วอันตรายไปทำหน้าที่ รวบรวมดวงวิญญาณ ทว่าเทพปีศาจผู้เย็นชาแก้ต่างให้นาง เขาตะคอกอย่างเกรี้ยวกราด ไม่ใช่ความผิดนางแต่อย่างใด เป็นเพราะพวกเขาไม่ส่งนางให้จิ้งจอกเงิน มอบชีวิตที่เป็นสุขให้นาง กลับเลือกที่จะทรมานนาง เทพมรณาจึงมาเยี่ยมเยียนก่อนถึงเวลาอันควรปีศาจไม่คิดสู้ ใครเล่า

หลังจากที่มีผู้พบสมบัติในเรือนใต้กองเต็มพื้นหญ้า พฤกษชาติงดงามฟื้นคืนชีพในสามราตรีถัดมา ทุกสรรพสิ่งหวนคืนเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เมืองปีศาจราตรีในอาณาเขตของหลี่หวังหยางได้รับการจัดระเบียบเสียใหม่ เหล่าผู้นำตระกูลเหมยเตี๋ยถือโอกาสนี้ปราบกบฏ รวบรวมดินแดน ตั้งกฎการพำนักอาศัย ตรวจตราเข้มงวดทุกหย่อมหญ้า ตอบแทนพันธมิตรด้วยสุราอาหารชั้นเลิศ“ขอบคุณพวกท่านที่มาช่วยคุ้มกันภัย เรือนข้ายินดีต้อนรับเสมอ”ร่างบุรุษรูปงามในอาภรณ์สีนิลพลันหายไป หลังให้การต้อนรับแขกทั้งจิ้งจอกห้าหางเจ็ดหางและแปดหาง เหล่าอาวุโสคงเข้าห้องจำศีลไปฟื้นฟูพลังสักระยะบุรุษจิ้งจอกนั่งจิบชา ดื่มด่ำพลังวิญญาณผ่านสุรารสเลิศซึ่งเจ้าของเรือนให้ทาสนำมาเพื่อการรักษาไมตรี พวกเขาสวมอาภรณ์เนื้อผ้าบางเบาหลุดหล่นบนบ่า“ที่ประชุมอาวุโสลงความเห็นเรื่องนรกภูมิ อาจไม่มีอยู่ในแผนที่เมืองปีศาจ ภพภูมิลงทัณฑ์แบ่งแยกออกไป แดนบุปผาจึงฟื้นคืนกลับมาเช่นเดิม ตอนนี้ปีศาจมารวมตัวกันในเมือง สวามิภักดิ์ต่อหลี่หวังหยาง...”จิ้งจอกผู้อายุอ่อนสุดหน้าตาคร่ำเครียด หน้าตั่งไม้ที่เต็มไปด้วยสุราอาหาร หางสีเงินทั้งเจ็ดพลิ้วไหวอยู่เบื้องหลังอาภรณ์งดงามฮู่โหมวเป็น