All Chapters of ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต: Chapter 11 - Chapter 20

‘เผ่าพันธุ์ปีศาจแข็งแกร่ง ทรงพลัง ตระกูลเหมยเตี๋ยของเราเรืองอำนาจในแดนราตรีมาร่วมหมื่นปี เจ้าอย่าได้ทำเรื่องเสื่อมเสียเป็นอันขาด…’เรื่องเสื่อมเสียที่ว่าคือการศิโรราบต่อเทพ!คำสั่งของมารดาวนเวียนอยู่ในหัว ร่างบางในอาภรณ์สีนิลนั่งนิ่งคิดในเรือนไม้กว้างขวางโอ่อ่า บนตั่งนั่งสลักลายเมฆา ถัดไปนั้นเป็นเตียงนอนทำจากไม้สลักลวดลายภูผาและท้องนที เรือนนี้บรรจงวิจิตรต่างจากตอนนางมาอยู่ใหม่ ๆ เป็นเพียงหอนอนเล็กแคบในเรือนใต้ตอนนี้นางยอมรับของรางวัลมากมายจากนีเทียนต้าเซิน นางประจบสอพลอเขาแล้วจริง ๆ เมื่อเขาสร้างสถานที่พำนักอาศัยสวยงามรายล้อมด้วยสวนพฤกษาให้นาง มอบสมบัติมีค่าเป็นเครื่องประดับมีราคา เสื้อผ้าอาภรณ์สีสันสดสวย หากนางยืดอายุขัยยมทูตได้มากกว่าที่เขาเอ่ยขอในห้วงนครอันไร้ซึ่งเวลา หาได้รู้ไม่ว่าเนิ่นนานเท่าไร นางให้ความร่วมมือช่วยเหลือเทพมรณา เข้าไปในตำราแห่งความตายเพื่อสู้รบกับมันอย่างไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค นางกลิ้งหลุน ๆ ออกมาในสภาพบาดเจ็บบนพื้นไม้เป็นเงามัน โผบินเข้ากรงเหล็กเหนือผ้าคาดเอว รอเทพมรณาควบขี่อาชากระดูกพานางไปหาต้นไม้วิญญาณหลายแห่ง ทั้งในเทวโลกและภพภูมิปีศาจ นางชื่นชมเจ้าอาชาแห่งคว

‘การให้เกียรติคู่ครอง’‘การมอบความสุขให้ภริยา’อักขระที่วาดด้วยพู่กันหวัด ผ่านตำราเล่มเก่าซึ่งส่องแสงสีชาดปรากฏขึ้นกลางหอนอน เรียกเสียงหัวเราะเย้ยหยันของเทพมรณา“สู้รบกับปีศาจแล้ว... ยังต้องมาวิวาทกับตำราในแดนมรณาอีกหรือ?”ใบหน้าหล่อเหลากลับมาสนใจนาง กำลังถูกจ้องมองด้วยลำแสงจากตำราเล่มเก่า เขานึกขึ้นได้ว่าเขาควรย้ายสถานที่ทำงาน ปิดบังเรื่องนี้ไม่ให้แพร่งพรายไปถึงอีกสองเทพมรณา ปัดมืออีกครั้งหนึ่ง สมบัติส่วนตัวทั้งหมดมาอยู่ในห้องนอนของปีศาจน้อย ค่อยนั่งลงบนฟูกข้างสตรีที่ผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอสตรีในอาภรณ์ขาวสะอาดวางมือบนหน้าท้อง นอนนิ่งมาสองราตรีแล้ว น่าเป็นกังวลมิใช่น้อย เขาขอให้ท่านลุงผู้เคยเป็นแพทย์ในเมืองปีศาจมาดูอาการนาง แต่พอได้ยินว่านางไม่เป็นอะไรมาก เป็นเพราะร่างกายอ่อนเพลียจึงหลับนานสักหน่อยก็ค่อยโล่งใจพูดถึงอีกสองเทพมรณา พึ่งจะดึงตำราสีชาดไปอ่านเมื่อหลายราตรีก่อน ทั้งที่ปกติแล้วไม่มีใครแยแสตำราเล่มนี้‘ตำราสีชาดไปหาเจ้าถิงถิง... ไยปีศาจพูดมากเช่นเจ้าไม่บอกข้าสักคำ? เจ้าโกรธข้าแน่ ๆ’คำถามมากมายทอดผ่านแววตาเย็นยะเยือก เขาคิดว่านางไม่พอใจตอนเล่าเรื่องความฝัน เขากล่าวหาว่านางกินจุ น

ถิงถิงตบหน้าเบา ๆ หวังให้ตนเลิกฟุ้งซ่าน นางลุกขึ้นไปเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่ ร่างปลอมหน้าตาขึงขังเจ้าเล่ห์ ไม่เลิกตามนาง เกือบจะควักกระบี่ปีศาจออกมาฟาดฟันเขาแล้วการต่อสู้อันไร้ประโยชน์หยุดลงในหัว เมื่อสิ่งของสำคัญอยู่ในเรือนใต้ทั้งหมด นางนั่งถอนหายใจบนฟูก ก่อนจะเบิกตากว้างมองกระบี่สีนิลปรากฏในมือเทพ ไม่รู้ว่าร่างปลอมเสกมันขึ้นมาได้อย่างไร เขาขยับฝีเท้าเข้ามาหานาง ส่งกระบี่สลักลายบุปผาให้นางกับมือ“กระบี่ปีศาจข้า... ท่านได้มายังไง?”ร่างปลอมยิ้มให้นางแทนคำตอบ นางพยายามถามเขาเท่าไรก็ยอมบอกนาง“ก็ได้ ข้าจะยอมตามใจท่านสักวัน ท่านตัวปลอม ขอโทษที่ข้าเสียมารยาทกับท่าน”ใบหน้าหล่อเหลาแลดูอ่อนโยนแม้กระทั่งในแววตา เขาชื่นชมนางพลางว่า ‘ดีแล้ว ดีมาก’ โน้มลงแตะริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียน นางสะดุ้ง ยกมือแปะหน้าผากเหมือนถูกของร้อน แก้มแดงระเรื่อไปถึงใบหู“ท่านทำอะไรน่ะ!?”“เจ้าชอบ”“ทะ... ท่านเป็นเพียงภาพลวงตา”“เหลวไหล เบื้องหน้าสายตาเจ้าเป็นเรื่องจริง มีอยู่จริง เจ้าเชื่อข้า”“ท่าน... เหมือนเขามาก ทั้งกายทิพย์... วิญญาณ ทั้งกลิ่นดอกปี่อั้น...”“เมื่อคืนข้านอนข้างหลังเจ้า... ใส่ยาบนปีกเจ้า...”ถิงถิงกลอกตาใช

“อย่าเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ข้าทำลายนิมิตเจ้าได้ในพริบตา เลิกยั่วยวนข้าเสียที ถิงถิง”“ไม่ใช่นิมิต เป็นห้วงนิทราผีเสื้อ ข้าบอกท่านแล้ว ท่านต้องเชื่อฟังข้าบ้าง”“ข้าไม่เห็นว่านิมิตหรือนิทราจะแตกต่างไปกว่ากันสักเท่าไร ทั้งหมดคือภาพลวงตา”“เช่นนั้นอาจารย์ท่านคงสั่งสอนศิษย์มาผิด ๆ เรื่องปีศาจ...” นางเงยหน้าขึ้นสบนัยน์ตาสีชาดคล้ายบันดาลโทสะหากใครเอ่ยถึงท่านอาจารย์ นางคลี่ยิ้มจองหอง “ข้าจะบอกท่านให้ ปีศาจอสูรสร้างนิมิตขึ้นเพราะจิตใจฟุ้งซ่าน หมกมุ่นในราคะตัณหา โลกนิมิตครอบคลุมสถานที่ใดที่หนึ่งแตกต่างจากนิทรา การสร้างอาณาเขตนั้นยากยิ่งกว่า โลกนิทรากว้างใหญ่ไพศาล ล้ำลึกเกินจินตนาการ หากไม่มีกระจกแปดเหลี่ยมนี่ ปีศาจอ่อนหัดเช่นข้ามิอาจสร้างห้วงนิทราผีเสื้อได้ แต่ถ้าเป็นท่านปู่ของข้าละก็ไม่แน่”“อื้ม... ท่านลุงส่งรายงานมาว่าหลี่หวังหยางเก่งฉกาจ เป็นปีศาจราตรีที่แข็งแกร่งที่สุด หนึ่งในสามของภพภูมิราตรี หนึ่งในใต้หล้าเมืองบุปผา แม้อายุขัยของท่านปู่เจ้า...” ปลายเสียงหัวเราะเย้ยหยัน พลันยกมือขึ้นโอบบ่านาง ตบเบา ๆ “รุ่นเหลนข้ากระมัง”“ท่านปู่ข้าอายุขัยห้าหมื่นปี ใช่ปีศาจอ่อนหัดเสียเมื่อไร ท่านปู่ทำลา

กระดิ่งลางร้ายในเรือนใต้ที่สั่นดังทำให้มิอาจชะล่าใจ หลี่หวังหยางนัดแนะบรรดาปีศาจให้เล่นละครไปตามน้ำ ตบตากลุ่มควันหยินหยางซึ่งอาจปรากฏตัวอีกเมื่อใดก็ได้ ตามคาดการณ์ว่ายมทูตอาจกลับมา เมื่อศัตรูตายใจ จะได้ไม่เสียการใหญ่ ค่อยส่งสารแจ้งฝั่งจิ้งจอกเงินให้สลักอักษรบนฝ่ามือว่า ‘忘’ ลืม หมายถึงเวทลบเลือนความจำของยมทูต“ที่ใดมีความตาย ที่นั่นมียมทูต พวกนั้นรวบรวมดวงวิญญาณมากมายไปเพื่ออะไร?”สีหน้าสงสัยแกมเจ้าเล่ห์ของปีศาจเฒ่าในร่างบุรุษรูปงามซักไซ้เอาความจริงจากร่างไร้สติสตรีในอาภรณ์สีชาดอยู่ในเงื้อมมือ เวทหยินห้อมล้อมรอบลำคอ ยามนี้จะบีบคั้นนางก็ตายเปล่า นางสูญสลายเป็นเถ้าควันได้ในพริบตาข้างกันนั้นเป็นพี่สาวทั้งสองนอนฟุบบนพื้นหญ้า ญาติผู้พี่อีกสาม บุรุษจิ้งจอกผู้ติดตามฮู่โหมวยังคงไม่ฟื้นจากแรงปะทะของเวทปีศาจราตรี การสะบัดพิษจากปีกของหลี่หวังหยางทำลายเวทหยินหยางจนแตกเป็นเสี่ยง ดวงตาสีอำพันเปิดเผยบนปีกสีนิลทั้งแปดคู่ เรือนไม้ในงานวิวาห์กลายเป็นพื้นที่โล่งเปล่าเยียบเย็น“พวกมันใช้เวทลบเลือนความจำ ส่งตัวเจ้าสาวกลับคืนสู่งานวิวาห์เช่นคืนที่ลักพาตัวเจ้าไป อื้ม... นับว่าเป็นผู้ซื่อตรง ไม่คิดอ้อมค้อม ห