All Chapters of ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต: Chapter 1 - Chapter 10

‘คนพี่งามเท่าไร ผีเสื้อน้องเล็กในเรือนใต้เป็นที่หนึ่งในใจข้า ข้าจะแต่งงานกับนางผู้เดียว...’บุตรชายคนโตของตระกูลจิ้งจอกขัดความประสงค์ของบรรดาผู้อาวุโสซึ่งอยากให้ผีเสื้อคนโตสุดออกเรือนก่อน แต่ในเมื่อเขายืนกรานหนักแน่นว่าปรารถนาเพียงถิงถิง เผ่าพันธุ์จิ้งจอกใจร้อนดื้อดึง ไม่มีใครอยากให้เกิดการต่อสู้ระหว่างพันธมิตรร่างบางในอาภรณ์เนื้อผ้าเบาบางทับซ้อนกันหลายชั้น ปักทอด้วยด้ายทองลวดลายผีเสื้อแวววาว ราวแสงของหิ่งห้อย นางหยุดยืนข้างบุรุษปีศาจในอาภรณ์สง่า เรือนผมสีเงินพลิ้วไหวตามสายลมเยียบเย็นเป็นเรื่องยากเกินห้ามใจ โดยเฉพาะจิ้งจอกตนอื่นซึ่งติดตามมาด้วยถึงเจ็ด แววตาดำขลับเมื่อครู่นี้กลับกลายเป็นแววตาหิวกระหายตามสัญชาตญาณ นับตั้งแต่เจ้าสาวในอาภรณ์สีชาดเข้ามาในห้องโถงกว้าง“อันที่จริงข้าควรได้ออกเรือนก่อนเจ้าเสียอีกฮู่โหมว ก็น่าเสียดาย”“ใช่แล้วล่ะ เป็นเรื่องน่าเสียดายสำหรับเจ้า ข้าดันแข็งแกร่งที่สุดตระกูล...”ฮู่โหมวชำเลืองมองจิ้งจอกเงินที่มีอายุมากกว่าถึงสองพันปี รังสีเข่นฆ่าแผ่อยู่รอบกาย จนอีกฝ่ายหลบเลี่ยงสายตา มีท่าทีอ่อนน้อมลงเหมือนสุนัขที่เชื่อฟังจ่าฝูงธรรมดาเขาย่อมรู้ดีว่าเผ่าจิ้งจอกเงิ

ผ่านลำแสงสีทองบนสันตำรา ดวงตาสีชาดขนาดมหึมากลางท้องนภามองลงไปยังสตรีร่างเล็กจิ๋ว เฝ้ามองนางต่อกรกับอสุรกายหน้าตาของมันเหมือนลิงที่มีเขี้ยวแหลมคม เขี้ยวทั้งสองยื่นพ้นออกมาจากมุมปากหนาใหญ่ ผิวกายขรุขระแข็งแกร่งปานหินผา ลำตัวห้อมล้อมด้วยหมอกดำ ในขณะที่มันสามารถถูกทำลายได้ด้วยเวทปีศาจ‘ท่านอาจารย์ไม่ได้พูดเปล่า เป็นเรื่องจริงหรือนี่?’นอกเสียจากเรื่องราวจากปากท่านอาจารย์ เคยยกประเด็นประหลาดเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลง ตำราสีชาดได้กล่าวเรื่องธาราแห่งจิต ดวงวิญญาณบริสุทธิ์ ดวงจิตแห่งความเสียสละยากจะพานพบในวัฏสงสารใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้ม เทพมรณาพึงพอใจปีศาจผีเสื้อผู้หาญกล้า นางไม่ขลาดกลัวเหมือนก่อนหน้า เมื่อนางเริ่มคุ้นชินกับการต่อสู้กับผู้พิทักษ์ในตำราความสำเร็จเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในเมืองมรณา เขาคงอยากจะรู้นักว่ากองทัพยมทูตจะยิ่งใหญ่ได้ถึงเพียงไหน การนำทัพไปเก็บเกี่ยวดวงวิญญาณคงง่ายดายขึ้นนับพันเท่า“ท่านผู้ยิ่งใหญ่... เปรียบเทียบกับตัวท่านแล้วข้าคงเป็นเพียงเศษดิน ทำไมท่านไม่มาทำเองเล่า?”“มีเพียงเจ้าที่เปลี่ยนแปลงกำหนดในตำรานี้ได้ จิตวิญญาณที่เสียสละ...”“ไยท่านช่างไร้มารยาทนักเจ้าคะ ข้าช

ปีศาจสาวในอาภรณ์สีชาดลุกขึ้นจากฟูก สยายปีกหงิกงอดูไม่เป็นโครงร่าง หลังเปลี่ยนชุดจากหีบอาภรณ์ด้วยการสะบัดมือเพียงครั้ง นางเดินโซเซไปทางบริเวณด้านหลังเรือนไม้“หิวจะตายอยู่แล้ว นี่เขาจะฆ่าข้าหรือยังไง”ปีศาจน้อยโอดครวญใต้เวหาเยียบเย็น ร่างบอบบางแทบปลิวไปกับสายลม เมื่อไม่มีอะไรตกถึงท้องมาร่วมอาทิตย์ยิ่งอ่อนแอก็ยิ่งเหน็บหนาว ถึงบาดแผลจากไฟกัลป์ในตำราจะดีขึ้นมาก ความเจ็บปวดบรรเทาลง เทพมรณาอนุญาตให้นางนอนหลับพักผ่อนสักสองราตรีเบื้องหน้าปรากฏเพียงความมืดมิด นางยกสองมือกอดกุมตน ริมฝีปากสีชาดสั่นระริก นางใช้เวทแห่งแสงจากฝ่ามือเป็นเครื่องนำทางแทนโคมไฟและเพื่อบรรเทาความหนาวนัยน์ตาสีอำพันของปีศาจมองเห็นได้ไกลแม้ในความมืด นางชะเง้อคอมองถัดไปจากสวนพฤกษาขนาดเล็ก ทิวทัศน์ภูเขาทิศตะวันออกทอดยาวสุดตา เมืองกว้างใหญ่ไพศาลแบ่งออกเป็นแดนเหนือแดนใต้ นางพอมองเห็นเป็นเค้าโครงบ้านเรือน น่าจะเป็นที่พำนักอาศัยของเหล่ายมทูต“เจ้าจะไปไหน?” น้ำเสียงที่ดังขึ้นจากข้างหลังเรียกนาง ถิงถิงหน้าตาตื่นตระหนก ก่อนจะตั้งสติได้ว่านางไม่จำเป็นต้องหวาดกลัว เขาไม่มีทางทำร้ายนางแน่ ตราบใดที่นางยังมีประโยชน์“ข้ามาเดินเล่น ดูข้า

ความคิดของเทพมรณายามนี้ มิได้จะนำพานางไปยังต้นไม้วิญญาณเพื่อการเยียวยารักษาเพียงอย่างเดียว เขาเกิดความเมตตาดวงวิญญาณที่น่าสงสาร เมื่อร่างผีเสื้อแสนบอบบางแทบพัดปลิวไปกับสายลม นางไม่สามารถที่จะอันตรธานหายไปในกลุ่มเมฆาได้ด้วยการใช้เวทหยินหยาง‘เจ้าถิงถิงบาดเจ็บสาหัส ข้าเองก็ไม่ทันสนใจสักเรื่องหนึ่งของเจ้า’ สาเหตุที่เขาไม่อาจพานางออกจากนครมรณาเพราะจะเป็นที่สงสัย นครมรณาไม่ได้มีแค่แห่งเดียว อีกสองเทพมรณากำลังจับตาดูว่าเขาทำอะไร เรื่องนี้จะแพร่งพรายไปมิได้เป็นอันขาดนีเทียนต้าเซินใช้ความระมัดระวังในการเดินทาง หลังเงื้อมมือมัจจุราชจับร่างกระง่อนกระแง่นใส่กรงเหล็ก เหน็บไว้เหนือผ้าคาดเอวบนอาภรณ์สีนิล ควบขี่อาชาแห่งความมืดจากภพภูมิแห่งยมทูตสู่ภพภูมิปีศาจ ดินแดนแห่งพรรณพฤกษา เขายอมพานางมา แต่นางไม่เลิกต่อว่าเขาขังนางเป็นสัตว์เลี้ยง กระทั่งปีกสีม่วงอ่อนแรงขยับผ่านเวหาอันเยียบเย็น ฝังร่างอร่ามงามไว้กับผลไม้สีแดงสดบนต้นไม้สูงตระหง่าน“ขอบคุณท่านเทพ! ข้าเป็นหนี้บุญคุณท่านแล้ว ฮ่า ๆ”ผีเสื้อตัวใหญ่ห้อมล้อมด้วยลูกสมุน แสงม่วงอร่ามทอประกายใต้จันทรากลมโตสว่างไสว นางคืนร่างสตรี หน้าตาแย้มยิ้มแลดูไร้กังวล

การต่อสู้กับตำราแห่งความตายด้วยพลังปีศาจเต็มกาย ผลออกมาเป็นที่น่าพึงพอใจ ถึงแม้ว่าสุดท้ายแล้วปีกอันงดงามเหลือสภาพเป็นสีดำกระง่อนกระแง่น ด้วยฝีมือผู้พิทักษ์ที่หน้าตาเหมือนปีศาจงูเจ้าตำราแสบสร้างกำแพงสูงเทียมฟ้า แถมเก่งฉกาจเรื่องเพลิงกัลป์ ปีศาจสาวในอาภรณ์สีขาวสะอาดกลิ้งหลุน ๆ จากตำรา ก้นกระแทกพื้นเรือน นางร้องไห้คร่ำครวญอย่างเจ็บปวด “ฮืออ.... ปีกแสนสวยของข้าา หนวดข้า... ข้าเหลือแต่หนวด...”“เจ้าทำได้ดี... ปีศาจผีเสื้อ”“ข้าทำงานให้ท่านมาตั้งนาน ไยท่านไม่เรียกชื่อข้าเจ้าคะ? ข้า...”“ถิงถิง ข้ารู้ชื่อเจ้า เพียงพลั้งปากไปประสาข้า ขอเจ้าอย่าถือสา ข้าไม่เคยพูดจาเอาอกเอาใจใคร”“เจ้าค่ะนายท่าน เทพมรณาผู้ยิ่งใหญ่ เกลียดชังความชั่วร้าย ท่านก็เลยจะพิพากษาข้า... ถิงถิงไร้ความผิด... ข้ามาช่วยงานท่าน แลกกับการมีชีวิต...”นางตัดพ้อบุรุษเทพ การบำเพ็ญเพียรเป็นเทพมิใช่เรื่องง่าย จำต้องมีจิตใจที่เสียสละเมตตาเป็นอย่างมาก เหตุใดจึงใช้งานนางเยี่ยงทาสในเรือนใต้ เหมือนท่านปู่ปฏิบัติอย่างร้ายกาจกับพวกเขา เมื่อไร้ประโยชน์ก็ฆ่าทิ้งเสีย นีเทียนต้าเซินผ่อนลมหายใจ เขารู้สึกไม่ชอบใจเมื่อเห็นน้ำตาของนาง พักหลังมานี