All Chapters of ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต: Chapter 31 - Chapter 40

แม้กระทั่งตัวเขาก็ยังไม่เชื่อว่ามีความฝันได้อย่างไร เทพมรณาไม่หลับฝันเช่นมนุษย์ ไม่จำศีลมาร่วมพันปีแล้ว ต่อให้ถึงช่วงจำศีลเขาก็ไม่เคยฝัน ใบหน้าซีดขาวมองตามสตรีที่นั่งปั้นยิ้มมองเขาด้วยแววตาอบอุ่นอ่อนโยน“ไม่เป็นไร ๆ เดี๋ยวข้าจะคอยปลุกท่านเอง” นางถือวิสาสะลูบไล้เรือนผมดำขลับของเทพมรณา พักหลังมานี้เขาไม่ถือตัวกับนาง ราวกับว่าเป็นเพียงเด็กชายตัวน้อย นางว่า “หากเรือนข้ามีโรงครัวเสียหน่อย คงได้ทำอาหารอร่อย ๆ ให้ท่านกิน ให้ข้าทำขนมปลอบท่านคราวฝันร้ายดีหรือไม่?”“เอาสิ ดีเลย ข้าจะสร้างโรงครัวให้เจ้า แล้วก็... สวนดอกไม้ สวนสมุนไพร”เทพผู้นี้พูดแล้วก็ทำเลย เขาลุกจากอ้อมกอดที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยยิ่งนัก ด้วยความรู้สึกเสียดาย ปรากฏกายบนท้องนภากว้าง ปัดมือไปมา เสกสร้างโรงครัวติดกับเรือนนอน ด้านหน้าเป็นสวนหย่อม คาดว่าคืนนี้คงได้ไปรวบรวมเมล็ดพันธุ์มาปลูกการเดินทางกลับมาของเหล่ายมทูต หากเปรียบเทียบกับเวลาบนโลกมนุษย์ เป็นช่วงรับประทานอาหารเช้า[1] ดวงไฟหยินหยางเต็มท้องนภาธรรมดายมทูตไม่กินไม่นอน พวกเขาทำงานทั้งกลางวันกลางคืน แต่นั่นก็ก่อนจะรับจิตวิญญาณที่เสียสละเข้ามา บัดนี้ต้นไม้ใบไม้ออกผลงอกงาม ยมทู

นีเทียนต้าเซินหัวเราะท่าทางภาคภูมิใจของนาง ลุกขึ้นเอามือกอดอกเดินไปมาด้วย บอกเล่าเรื่องเทพแห่งสายน้ำ ใต้เท้าจีกงมีภริยา มีบุตรที่เกิดจากครรภ์บริสุทธิ์ นำลูกแก้วจากผู้อาวุโสในทะเลลึกทิศประจิมมาใส่ในท้องเพื่อให้กำเนิดบุตรชายทั้งสอง สามีเสียสละให้ภรรยาไม่ต้องประสบพบความเจ็บปวดจากการคลอดบุตร เทพทั้งสองเป็นผู้มีเมตตาธรรมทั้งต่อคู่ครองและผู้อื่นในเทวโลก“จริงด้วย... ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามีสหายมากมาย นอกเสียจากบุรุษเทพแล้วยังมีแม่เฒ่านักทำนายในเทวโลก คำทำนายของนางไม่เคยผิดพลาด…” เขาพูดไปตามน้ำ ความคิดแค้นใจสาหัสระลอกหนึ่งผุดวาบขึ้นมา ไฉนนางมีบุรุษปรากฏตัวมากมาย บุกเข้าไปหานางถึงคุกใต้ดิน “ไหนจะบุรุษเทพรูปงาม บุรุษจิ้งจอก ปีศาจเงือก... ไม่รู้ว่าเจ้ามีหนุ่มรูปงามที่ไหนอีก? เห็นทีข้าควรพาเจ้าไปเยี่ยมเยียนนรกของหญิงชู้...”“ข้าเนี่ยนะ?” นางชี้หน้าตัวเอง โวยวายเสียงดัง “จะเป็นหญิงชู้ได้ยังไง! ตอนนั้นข้าไม่มีสามีเสียหน่อย ตอนนี้ข้ามีสามีก็เหมือนไม่มี ท่านเป็นสามีในนาม เป็นสามีเพราะต้องช่วยชีวิตข้า ทำไมท่านพูดจาไม่ดี ทำร้ายหัวใจข้า ผลักไสข้าให้ไร้หนทางไป ข้าไม่เคยได้กินอิ่มนอนหลับ ฮือ...”เสียงร่ำไห้ขอ

‘ผีเสื้อลูกสมุนเหล่านี้เปรียบดังสายใยรักปีศาจ เมื่อจิตวิญญาณผีเสื้อของนางตื่นขึ้นแล้ว จึงเป็นปฏิปักษ์กับเผ่าพันธุ์อย่างช่วยไม่ได้...’‘ผู้ฝึกวิชาต้องห้ามสำเร็จ จิตใจไร้รัก หากเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีรักเดียว ดวงตาว่างเปล่า เสียสติ พูดจาไม่รู้ความ จำคนรักไม่ได้ จำตนเองไม่ได้’‘การตัดสายใยรัก ปีศาจที่มีรักเดียวห้ามฝึกฝน แม้เพียงสักเล็กน้อยก็มิได้ ตายสถานเดียว จะตายช้าหรือเร็ว ข้าไม่รู้ เท่าที่ข้าเคยพบเห็น ไม่มีผู้ใดรอดชีวิต’คำพูดของท่านลุงเข้าใจไม่ยาก เหตุใดการทำลายจิตวิญญาณผีเสื้อหมายถึงการตัดรักของพวกนาง...ร่างกระดูกขบเขี้ยวฟัน ชำเลืองมองสตรีปีศาจในอาภรณ์ขาวสะอาด นางปิดตานอนระส่ำระสาย สองวันนี้ไม่ยอมลุกขึ้นมากินอะไรสักอย่าง ร่างกายผ่ายผอมจนมองเห็นกระดูกติดเนื้อ นางอ่อนแอราวกับว่าเพียงลมหนาวพัดผ่านก็ป่วยไข้ง่ายดาย บางเวลานางสติไม่ค่อยดี นั่งกอดเข่าบ่นพึมพำกับตัวเองปีศาจชั่วช้านั่น... กล้าดียังไงมาแตะต้องสายใยรักของเขาและนาง!‘สายใยที่มองไม่เห็น สัมผัสรับรู้ได้ว่ามี’‘ท่านคิดยังไงกับนาง?’‘พูดสิ... ท่านพูด พูดออกมาเร็วเข้า! บุรุษเทพจะรักปีศาจได้อย่างไร?’ผีเสื้อตัวจิ๋วมีเขี้ยวคม นัยน์ตาสี

ในหอนอนมืดสลัวด้วยแสงจากเปลวเทียน นีเทียนต้าเซินนั่งครุ่นคิดอยู่บริเวณโต๊ะทำงานตัวใหญ่ตรงมุมห้อง เงื้อมมือมัจจุราชกางตำราออกดูกำหนดการภายในสามสิบราตรีของเมืองมรณา หลังมอบลมหายใจครึ่งหนึ่งให้ภรรยา จำต้องเผชิญด่านเคราะห์ในตำราสีชาด ทว่าจากนครมรณาเดินทางไปภพภูมิอื่น ๆ ไม่ปรากฏเวลาที่แน่นอน ถึงยมทูตจะเดินทางง่ายดายในพริบตา คาดว่าเขาและนางคงเหลือเวลาไม่มากรุ่งอรุณนี้เทพมรณาออกประกาศสำคัญให้ยมทูตทุกเขตแดนทำงานอย่างรวดเร็ว หากเกิดข้อผิดพลาด มีดวงวิญญาณหลบหนี ให้กลับเข้าที่ประชุมเพื่อวางแผนการจับกุม ไม่ควรเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ เขาทำงานรอบคอบกระทั่งเสร็จสิ้นการชำระดวงวิญญาณไปปรภูมิ หนึ่งร่างจิตแยกไปบนเมืองมนุษย์ ควบขี่อาชากระดูก อีกร่างเตรียมงานในเรือนไม้กว้างขวางดวงตาคู่คมราวกับว่ามีรอยยิ้มอยู่ภายใน ยามทอดมองอาภรณ์ถักทอประณีตบนราวผ้า ชายผ้าสีชาดบนพื้นไม้ลากยาวไปถึงกลางห้อง ทั่วทั้งแผ่นหลังปักด้ายทองเป็นลวดลายเมฆา ชุดกระโปรงมีผ้ารัดใต้อกเช่นการแต่งกายของเผ่าพันธุ์ผีเสื้อ ช่วงปลายผ้าเป็นสีตัดกัน สลักอักษรว่าด้วยสัจธรรมแห่งชีวิตจำได้ว่าเขาเคยโปรดปรานชุดที่นางสวมมาวันแรก ซึ่งนางใช้ในงานแต่

ใบหน้าซีดขาวของคนป่วยมองตามสามี เขาเอามือลูบจับแก้มเย็นเฉียบด้วยสีหน้าผ่อนคลายลง เสียงเข้มดุนาง “เจ้าห้ามทำแบบนี้อีกรู้ไหม?”ถิงถิงส่ายหน้า จำได้ว่ากรงเล็บสีชาดกระชากคอนาง สูบพลังวิญญาณผ่านดวงตาทั้งสองจนโลกของนางมืดสนิท‘แม่กระหายมาก... กินก่อนค่อยเจรจา ลูกชาย’“อ้อ... ท่านแม่”ในสีหน้าคลายหายจากความสงสัย คนข้างกายเฉลยว่านางรอดตายมาได้อย่างไร นางปรือตามองเพดานในห้องรับรองแขกของรุ่งอรุณใหม่ สามีสวมอาภรณ์สีนิลสง่างาม ตัวนางสวมอาภรณ์สีขาวเนื้อผ้าเบาบาง“มาลองคิด ๆ ดูแล้วข้าว่ามารดาท่าน... น่ากลัวกว่าท่านปู่ท่านย่าของข้ารวมร่างกันเสียอีก”“พบนางเมื่อไร ให้รีบหนี... เข้าใจไหม?”“ไยต้องหนีด้วย นางเพียงกระหายพลังเล็กน้อย”“เล็กน้อยรึ? เจ้าเกือบตายด้วยเงื้อมมือนาง ถ้าหากว่านางไม่สำรอกพลังสีชาดออกมา เจ้าได้ไปปรภูมิแล้ว เหตุใดปีศาจดื้อรั้นเช่นจ้ายังไม่รู้ตัว”“แต่ข้าอยากคุยกับท่านแม่ ร่ำสุราสังสรรค์จนเมามายเช่นในเมืองปีศาจ มารดาท่านเท่ากับเป็นมารดาข้าแล้ว”“นับไม่ได้เด็ดขาด เจ้าปีศาจโง่ เจ้าต้องยอมรับเรื่องการยกเว้น ข้ารับรองว่าเจ้าไม่ได้คุย เจ้าได้ตายโดยไร้ดินกลบฝัง” เขาจิ้มหน้าผากนาง สารภาพว่