All Chapters of เมื่อนางร้ายไม่ไยดีเหล่าตัวเอก: Chapter 21 - Chapter 30

“ขอบคุณที่เป็นห่วงข้า”“หากไม่ให้ห่วงฟูจวินแล้วจะให้ข้าห่วงผู้ใดเล่า”ไป๋ซินหยานก้มหน้าตอบอุบอิบในลำคอ ท่าทางของชิงเหอในตอนนี้ทำให้ใจของนางสั่นไหวอย่างรุนแรง ความอ่อนโยนของเขากำลังก่อให้เกิดแรงสั่นกระเพื่อมในจิตใจของนาง นางคิดว่าตนเองตกหลุมรักเขาเพิ่มมากขึ้นกว่าเก่าเสียอีก“ข้าอนุญาตให้ซินหยานเป็นห่วงข้าเพียงผู้เดียว”ชิงเหอยกยิ้ม เขาตวัดร่างบอบบางของนางมานั่งบนตักของตน กอดกระชับร่างนุ่มนิ่มของนางเอาไว้ ก่อนจะกดจมูกหอมแก้มเนียนใสฟอดใหญ่“อื้อ... เดี๋ยวบ่าวไพร่ก็มาเห็นเอาหรอก”ไป๋ซินหยานย่นคอหนีเมื่อถูกสามีหลอกกินเต้าหู้ นางขยับตัวนั่งบนตักของเขาแล้วอิงแอบกับหน้าอกกว้าง ใบหน้าหวานอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี“กลัวบ่าวไพร่มาเห็นแต่กลับมาพิงข้าเสียอย่างนั้น ซินหยานของข้าช่างปากไม่ตรงกับใจเอาเสียเลย” เขาหัวเราะในลำคอด้วยความเอ็นดูระคนชอบใจ“หรือจะให้ข้าลุกไปดีเล่า”ชิงเหอรีบกอดนางแน่นมากขึ้น เขาส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย “อยู่อย่างนี้สักครู่เถิด” น้ำเสียงของเขาอ่อนล้าจนนางจับสังเกตได้ ใจของไป๋ซินหยานยิ่งลุกโชนด้วยความกรุ่นโกรธ แม้เขาจะทำเหมือนว่าไม่ใส่ใจ ทว่าการมีคนมาพูดจาดูถูกเขาเช่นนี้ จะไม่ให้ใส่

ไป๋ซินหยานโยนน้ำชาในมือลงพื้นจนแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ นางปรายตาหันไปมองหลี่หนิงอันที่อึ้งตะลึงจนทำสิ่งใดไม่ถูกอย่างเฉยเมย“และครั้งหน้าก็ไม่ต้องมาลองเชิงข้าด้วยเรื่องของเขาอีก เพราะในสายตาข้าเขาหาได้สลักสำคัญไม่ ในตอนนี้มิได้ไยดีในตัวเขาแล้ว เจ้าสบายใจได้ แต่ถ้าหากเจ้ายังกล้ามายุ่งวุ่นวายกับข้าอีก ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะลงไปละเล่นกับเจ้าหรอกนะหลี่หนิงอัน และก็อย่าได้คิดว่าฮองเฮาจะช่วยเหลือเจ้าได้ เพราะแม้แต่ตัวนางก็มิแน่ว่าจะอยู่รอดปลอดภัยได้อีกนานแค่ไหนกันเชียว” เอ่ยจบนางก็สะบัดอาภรณ์แล้วเดินจากไปทันที ท่ามกลางความตกตะลึงของพระเอกและนางเอกในนิยายไป๋ซินหยานมิได้ข่มขู่แต่เอ่ยความจริง เพราะอีกไม่นานเสด็จพี่ของนางจะเปิดเผยความชั่วช้าของฮองเฮา เมื่อถึงตอนนั้นอำนาจของตระกูลหลี่จะถูกลดทอนความสำคัญลง และในตอนนั้นก็จะเป็นฉากสำคัญที่หลิวโยวจะยืนเคียงข้างหลี่หนิงอัน พิสูจน์รักแท้อันมั่นคงของพวกเขาที่ไม่ว่าจะมีสิ่งใดเกิดขึ้นก็มิอาจพรากความรักของพวกเขาไปได้งานเลี้ยงพระราชวังเนื่องในโอกาสอันดีที่แคว้นถังเดินทางมาเยือนแคว้นไป๋ ฮ่องเต้จึงได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ที่พระราชวัง เหล่าเชื้อพระว

แปะ แปะ แปะ!เมื่อเสียงปรบมือดังขึ้น ทุกคนจึงได้เริ่มปรบมือแสดงความยินดีให้กับชิงเหอ ฮ่องเต้และองค์รัชทายาทยกยิ้มด้วยความชื่นชม นี่สิถึงจะเหมาะสมกับเสี่ยวถงของพวกเขา หากชิงเหอพ่ายแพ้ให้กับหลิวโยว พระองค์คงได้คิดหาสามีใหม่ให้กับธิดาคนโปรดท่านโหวที่เห็นบุตรชายของตนพ่ายแพ้ให้กับชิงเหอก็โกรธจนตัวสั่น แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คนทั้งหลายเขาจึงทำได้แต่กดข่มอารมณ์ของตนเองไว้ ขันทีน้อยเข้าไปช่วยประคองหลิวโยวที่แทบจะทรงตัวไม่ไหวให้กลับมานั่งที่ฮ่องเต้ทรงพระสรวลออกมาเสียงดังลั่น “ราชบุตรเขยของข้านับว่ามีฝีมือร้ายกาจ เห็นทีข้าคงจะต้องตกรางวัลอย่างงามให้กับเขาเสียแล้ว”ไป๋หลิวหยางที่รอเวลานี้รีบลุกขึ้นยืน “ทูลฝ่าบาท ครั้งก่อนหนิงจิ้งหนานได้สร้างความดีความชอบเรื่องการจัดเสบียงอาหาร และภัยน้ำท่วมด้วย ฉะนั้นกระหม่อมคิดว่าควรตกรางวัลให้กับหนิงจิ้งหนานอย่างเหมาะสมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”“นั่นสินะ เช่นนั้นข้าขอเลื่อนขั้นหนิงจิ้งหนานเป็นหนิงจิ้งป๋อ มอบที่ดินอีกหนึ่งพันหมู่ และทองคำหนึ่งร้อยชั่งเป็นรางวัลให้กับเขาก็แล้วกัน”เพียงพริบตาเดียวชิงเหอก็ถูกเลื่อนบรรดาศักดิ์สองขั้น เขารีบคุกเข่าถวายความขอบคุณแด่ฮ่องเต้ทัน

“ข้ารักเจ้ามากเหลือเกินฟูเหรินของข้า”“ข้าก็รักฟูจวินมากเหลือเกิน”ชิงเหอเชยคางมนขึ้นมาก่อนจะประกบจูบลงไปอย่างดูดดื่ม จุมพิตครั้งนี้ช่างหอมหวานซาบซ่านยิ่งนักในความรู้สึกของคนทั้งสอง ราวกับว่านี่คือจุมพิตแห่งคำสัญญามั่นระหว่างพวกเขาสองสามีภรรยา คำสัญญาที่บอกว่าพวกเขาทั้งสองรักกันมากเพียงใด...เช้าวันต่อมาไป๋ซินหยานพร้อมด้วยชิงเหอมาขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้เป็นการส่วนพระองค์ โดยมีองค์รัชทายาทเข้าร่วมด้วย ชิงเหอบอกเล่าเรื่องราวในอดีตของตนอย่างไม่มีตกหล่น ขณะที่ไป๋หลิวหยางตกตะลึงจนพูดสิ่งใดไม่ออก แต่ฮ่องเต้กลับมีท่าทางที่นิ่งเฉยจนทุกคนแปลกใจ“ข้ารู้แล้วว่าชิงเหอคือองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นถัง”“เสด็จพ่อทรงรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่หรือเพคะ”“ตั้งแต่วันที่เจ้าเหยียบเท้าเข้ามายังแคว้นไป๋ของข้า เสด็จแม่ของเจ้ากับข้าเคยรู้กันมาก่อน และเป็นเสด็จแม่ของเจ้าเองใช่หรือไม่ที่บอกให้เจ้าหนีมายังแคว้นไป๋ของข้า เพราะเช่นนั้นคนของฮองเฮาแคว้นถังจึงไม่ระแคะระคายถึงการมีอยู่ของเจ้าเลยอย่างไรเล่า”ชิงเหอคาดไม่ถึง “ทรงรู้อยู่แล้วสินะพ่ะย่ะค่ะ มิน่าเล่าคนของฮองเฮาถึงหาตัวกระหม่อมไม่พบ”“นี่คือจดหมายของเสด็จแม่ของเจ้าที่เขียนถึงข

แคว้นถังอยู่ในชัยภูมิที่ดี แต่ก็แลกมาด้วยการขาดแคลนทรัพยากรในการดำรงชีพ ขณะเดียวกันกลับมีแร่ทองคำและเหมืองหยกมากมาย ทำให้ที่ผ่านมาแคว้นถังทำการแลกเปลี่ยนกับแคว้นข้างเคียง“เช่นนั้นนี่ก็ถือเป็นโอกาสอันดีที่แคว้นถังจะได้เกิดใหม่เสียที กระหม่อมเห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ และยังจะขอติดตามองค์ชายใหญ่ไปทำศึกครานี้ด้วย ตอนนี้ครอบครัวของกระหม่อมก็ได้ตายไปกันหมดแล้ว จะได้ถือโอกาสนี้ล้างหนี้เลือดให้กับครอบครัวด้วย”ครอบครัวของชุนโม่โฉวถูกลอบสังหารในตอนที่เขาออกไปรบกับพวกนอกด่าน และผู้ที่อยู่เบื้องหลังก็คือฮองเฮาที่ต้องการให้ตระกูลของเขาล่มจม ตัดแขนขาของเขาไม่ให้ขยับตัวทำสิ่งใดได้อีก เพียงเพราะเขาตำหนิองค์ชายรองเรื่องใช้เงินจัดงานเลี้ยงฟุ่มเฟือยในขณะที่ท้องพระคลังร่อยเหรอ“เช่นนั้นข้าก็จะติดตามพี่ใหญ่ออกไปรบด้วย ข้ายังต้องไปพาตัวเสด็จแม่ออกมาจากวังหลวงเสียก่อน มิเช่นนั้นจะตกอยู่ในอันตรายได้”ถังซิ่นเหยียนเอ่ยขึ้นมาบ้าง “เช่นนั้นข้าจะติดต่อกับสายข่าวของข้าให้รวบรวมคนที่อยู่ฝ่ายเดียวกับเรา ในตอนนั้นเราค่อยฉวยโอกาสเปิดศึกรบทั้งนอกและใน ศึกครานี้จะได้มีผู้สูญเสียน้อยที่สุด”“พวกเจ้าแน่ใจหรือ”“พวกเราแน่ใจ”“ด