เมื่อนางร้ายไม่ไยดีเหล่าตัวเอก

"เช่นนั้นคุณชายสามโจวขึ้นชื่อว่ารูปงามที่สุด...""ท่าทางเจ้าสำอางเสียยิ่งกว่าข้าซะอีก มิใช่ว่าพอแต่งกับเขาข้าจะต้องมาช่วยเขาผลัดหน้าเล่า""เอ่อ... คุณชายรองจ้าวเก่งเรื่องวรยุทธ์ อายุน้อยแต่ได้เลื่อนขั้นเป็นถึงรองแม่ทัพพ่ะย่ะค่ะ"ไป๋ซินหยานเพ่งมองภาพเหมือนตรงหน้าโดยละเอียด บุรุษผู้นี้รูปร่างองอาจสมกับเป็นนักรบซึ่งนางชมชอบบุรุษเช่นนี้ที่สุด แต่ว่า... เขาผู้นี้ก็คือพระรองซึ่งหลงรักนางเอกในนิยายเช่นกัน นับตั้งแต่นางรู้ว่าตัวเองหลงเข้ามาอยู่ในนิยายและเป็นตัวร้าย นางก็ตั้งปณิธานว่าจะไม่ขอข้องเกี่ยวกับเหล่าตัวเอกเป็นอันขาด เพื่อหลีกเลี่ยงความตายอย่างไรเล่า"ใบหน้าของเขาโหดเหี้ยมเกินไป เกรงว่าหากข้าทำผิดคงได้ถูกเขาบีบคอจนตายเป็นแน่"ขันทีน้อยเริ่มเหงื่อตกเมื่อองค์หญิงใหญ่ไม่สนใจบุรุษในภาพเหมือนเลย ยิ่งเห็นฮ่องเต้พระพักตร์บึ้งตึงเขาก็เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่ว่าเป็นบุรุษที่เลิศเลอเพียงใดแต่องค์หญิงใหญ่ก็หาสนใจไม่ ทุกคนที่เขาเลือกมาล้วนมีข้อเสียไปเสียหมด นี่องค์หญิงใหญ่ตั้งใจจะไม่เลือกบุรุษคนใดเลยใช่หรือไม่ นี่ก็เป็นภาพเหมือนภาพสุดท้ายแล้ว..."ท่านมู่กั๋วกงเก่งทั้งบุ๋นและบู๊ อีกทั้งก็รูปงามจนเห

อืม... บุรุษผู้นี้ใบหน้าคมคายยิ่งนัก คิ้วกระบี่พาดเฉียงเหนือนัยน์ตาสีดำสนิท จมูกโด่งเป็นสันชัดเจน รับกับริมฝีปากหยักอวบอิ่มสีระเรื่อ สันกรามก็ชัดเจนมองแล้วพาลให้ใจสั่นขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ร่างกายก็สูงใหญ่กำยำเป็นสง่าเกินกว่าจะบอกว่าเป็นเพียงสามัญชน หากบอกว่าเขาคือคุณชายสูงศักดิ์ที่ปลอมตัวมานางก็เชื่อ กลิ่นอายที่แม้จะพยายามกดข่มแต่นางกลับรู้สึกถึงความสูงส่งได้อีกทั้งแววตาของเขาแม้จะหลบสายตานางไปแล้ว แต่นางก็มองออกว่าขาหาได้รู้สึกกริ่งเกรงนางไม่ ทั้งยังไม่มีสายตาลอบดูแคลนนางเสียอีก เขาต่างจากพวกนางกำนัลและขันทีที่ชอบใช้สายตานี้มองนาง ราวกับกำลังบอกว่านางแค่โชคดีที่ได้เกิดเป็นองค์หญิงใหญ่เท่านั้น"เขาคือแม่ทัพลู่อย่างไรเล่าเสี่ยวถง เจ้าจำเขาได้หรือไม่ เมื่อครั้งยังเด็กเจ้ายังเคยขี่หลังเขาอยู่เลย"ไป๋ซินหยานกางภาพเหมือนบนโต๊ะน้ำชา ไป๋ซินหยานเหลือบมองภาพเหมือนนั่นเล็กน้อย เพราะสายตาของนางกำลังวนเวียนอยู่ที่องครักษ์หนุ่มผู้นั้น และเหมือนอีกฝ่ายเองก็คงรู้ตัวจึงได้ก้มหน้าต่ำกว่าเดิม"อืม... ก็หล่อเหลาอยู่หรอกนะเพคะ"ไป๋หลิวหยางใจชื้นเมื่อได้ฟังคำชม "ใช่แล้วล่ะ แม่ทัพลู่อายุยังน้อยแต่มากความสามาร

เมื่อเสร็จสิ้นพิธีการอันสำคัญเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวถึงจะนั่งรถม้าเพื่อกลับจวนหนิงจิ้งหนาน โดยตลอดทางจะมีการแห่ขบวนเจ้าสาวไปด้วย สินเดิมอันมากมายที่นางได้รับจากฮ่องเต้ถูกทหารแบกมาจนเป็นทางยาว ยาวเสียจนสตรีในเมืองหลวงต่างพากันอิจฉาริษยาไป๋หลิวหยางที่ต้องสูญเสียน้องสาวให้กับองครักษ์ข้างกาย อดจะรู้สึกเสียใจไม่ได้ ในวันนี้เขาจึงคิดจะมอมเหล้าชิงเหอเสียให้เมาไปเลย แต่เขาไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายจะคอแข็งมากถึงเพียงนี้"ชิงเหอ... จ้าวห้ามทามน้องสาวข้าเสียจายเป็นอันขาดดด มิเช่นนั้นข้าจะมาเด็ดหัวจ้าวเลย คอยดูเถอะ""องค์รัชทายาทควรจะปรามน้องสาวของพระองค์เองมากกว่านะพ่ะย่ะค่ะ"ชิงเหอยกจอกสุราเข้าปากด้วยสีหน้าเฉยชา เขาเป็นองครักษ์ของไป๋หลิวหยางมาได้ห้าปีแล้ว ทว่าไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เขาจะรู้สึกลำบากใจเท่าครั้งนี้ เพียงชั่วข้ามคืนเขาก็ได้รับบรรดาศักดิ์เป็นหนาน ได้เป็นราชบุตรเขาของฝ่าบาท และยังเป็นน้องเขยขององค์รัชทายาทด้วย หากเป็นผู้อื่นคงจะดีใจจนเนื้อเต้นกับโชควาสนานี้ แต่เขาหาดีใจไม่ เขาแค่อยากจะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายเท่านั้นเองนี่เขาขอมากเกินไปหรือ..."หึ ๆ เสี่ยวถงดื้อรั้นมาตั้งแต่เด็ก ผู้ใดจะห้ามปรามน

"เสร็จแล้ว""ขอบใจฟูจวินมาก"ไป๋ซินหยานหันมาส่งยิ้มให้กับเขาอย่างจริงใจ ชิงเหอเผลอมองรอยยิ้มนั้นด้วยความแปลกใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้ว่ารอยยิ้มของนางสวยมาก ด้วยรอยยิ้มนี้มิใช่แค่ยิ้มที่ปาก แต่ยังยิ้มไปถึงดวงตาคู่สวยของนางด้วย"เอ่อ... เช่นนั้นข้าขอตัวไปนอนก่อน"ชิงเหอผละตัวจากมาแล้วหันไปสาละวนอยู่กับหมอนใบใหญ่ ไป๋ซินหยานเองก็ไม่ได้สนใจเขาอีกแต่เดินไปยังหลังฉากกั้นแทน ภายในฉากกั้นคือถังอาบน้ำขนาดใหญ่ที่บรรจุน้ำอุ่นเอาไว้เต็ม ด้านบนยังโรยด้วยกลีบดอกไม้หลายชนิดอีกด้วยนางถอดชุดแต่งงานที่ทั้งหนักและยาวไปแขวน ก่อนจะเดินลงไปในถังอาบน้ำด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ใช้ผ้าสีขาวนุ่มมาถูไปตามตัวอย่างสบายอารมณ์ ความเหนื่อยล้าที่เคยมีมาพลันมลายหายไปเพียงได้แช่น้ำอุ่น อาการเมื่อยขบก็ได้รับการบรรเทาลงไป๋ซินหยานแช่น้ำอยู่เป็นนานจนน้ำเริ่มเย็นตัวลง นางจึงได้ลุกออกมาจากถังน้ำเพื่อจะแต่งกาย ทว่านางกลับลืมหยิบชุดนอนตัวใหม่เข้ามาเสียนี่"เอ่อ... ฟูจวินหลับหรือยัง""มีอะไรหรือ""ข้าลืมหยิบชุดนอนเข้ามาด้วย ฟูจวินช่วยหยิบมาให้ข้าได้หรือไม่""เข้าใจแล้ว"นางได้ยินเสียงกุกกักเบา ๆ ก่อนที่จะรู้สึกถึงเงาคนที

บทที่ 6ท่านไม่ใช่สตรีที่ข้าพึงใจทั้งสองร่ำสุราชมจันทร์จนกระทั่งดึกมากแล้ว และสุราในไหที่วางอยู่ก็หมดแล้วเช่นกัน แต่กระนั้นไป๋ซินหยานก็ยังรู้สึกอยากจะดื่มสุราดอกท้ออีกสักหน่อย แม้นางจะเริ่มรู้สึกมึน ๆ บ้างแล้วก็ตาม ขณะที่ชิงเหอกลับไม่มีแม้แต่อาการมึนเมาให้ได้เห็นเลย เขายอมรับในใจว่าเพิ่งเคยเห็นสตรีที่ดื่มสุราเก่งเช่นนางเป็นครั้งแรก"อาการเริ่มเย็นขึ้นแล้ว ท่านควรจะเข้านอนได้แล้วนะ""อื้อ... ข้ายังอยากจะดื่มสุราอยู่เลย"ไป๋ซินหยานมองใบหน้าคมที่เริ่มแยกออกเป็นสองคนด้วยดวงตาปรือลอย นางยกจอกสุราที่ว่างเปล่าขึ้นมาดื่ม ก่อนจะกระแทกลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด "สุราหมดแล้ว เติมหน่อยยย""เฮ้อ... ท่านเมามากแล้วเนี่ย"ชิงเหอส่ายหน้าด้วยความระอาใจ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาไป๋ซินหยานที่ยังคงควานมือหาไหสุราดอกท้อวุ่นไปหมด ก่อนจะช้อนร่างของนางเข้ามาในอ้อมแขนแล้วพาเดินกลับเรือนนอนทันที ใบหน้าหวานลอบยกยิ้มพลางคล้องแขนลำคอหนาเอาไว้แน่น นางอิงซบหน้าอกแกร่งที่อบอุ่นด้วยความชอบใจ กลิ่นหอมเย็น ๆ บนตัวเขาช่างทำให้นางรู้สึกสงบยิ่งนักชิงเหอไม่ได้รู้เลยว่าตนเองได้เสียท่าให้กับมารยาหญิง กว่าเขาจะรู้ตัวก็ตอนที่พล