เมื่อนางร้ายไม่ไยดีเหล่าตัวเอก

เมื่อนางร้ายไม่ไยดีเหล่าตัวเอก

last updateDernière mise à jour : 2026-05-05
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 Notes. 3 commentaires
38Chapitres
3.9KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ในนิยายตัวร้ายมักต้องพบจุดจบอันน่าเศร้า เหตุเพราะไปยุ่งวุ่นวายกับเหล่าตัวเอก แต่เมื่อเธอคนนี้เข้ามาสวมร่างนางร้ายแทน ย่อมไม่สนใจไยดีตัวเอกอีกต่อไป "ข้าขอใช้ชีวิตสุขสบายไปกับสามีหุ่นล่ำเสียยังดีกว่า"

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1 องค์หญิงใหญ่ต้องเลือกสามี 1/2

Swallowing the last bite of the hot dog, I hailed a cab and headed back to the company.

The promotion list had already gone out in a company wide email, but I had to see for myself where I'd gone wrong.

Seven years I'd poured into this industry, consistently topping the performance charts and tackling the toughest, most profitable projects.

And somehow, I had lost to a rookie who couldn't even read a balance sheet.

The moment I stepped out of the car, I saw Arthur ten feet away. He was leaning over, opening the passenger door for Jessica.

"Take your time with that proposal. There's no rush."

"In a couple of days, I'll take you to Kingsburg for the Ferrera family banquet. You can meet the people in that circle and broaden your horizons."

"But I don't have the seniority..." Jessica bit her lip, her tone pitiful and delicate.

"You don't need to worry about that."

Arthur cut her off, his voice so gentle it could melt ice.

"Business can be learned. Seniority is bullshit."

"With me backing you up, you can do whatever you want."

A gust of wind rounded the corner, but the chill I felt started in the soles of my feet.

In seven years, Arthur had flown to over thirty countries and had never taken me along once.

He would always scold me with a dark expression, saying that the office was strictly for superiors and subordinates.

I'd asked him once what would happen if I joined a business trip as the project lead.

He had looked at me, his eyes frosting over. "Vivian," he'd said, "are you trying to use your performance to pressure me into giving you special treatment? At work, you need to know your place."

I saw this place all too clearly now.

To be with him, I'd cut ties with my father and hidden my identity as the heir to the Rossi family.

To give him peace of mind, I was just Vivian in front of him. A regular employee.

During the first year of Arthur's startup, his own mother ran off with all his initial capital, leaving him with an eight-figure debt overnight.

He absolutely hated gold diggers. Because of that, for seven whole years, I never touched a cent of his money.

I carefully hid our relationship, left zero traces on social media, and didn't even dare to ride the same elevator with him in the office building.

I didn't care about the money. I truly believed that as long as we loved each other, none of that mattered.

Yet he turned right around and told another woman that seniority was just bullshit.

Jessica caught me in her peripheral vision and immediately waved with a bright smile. "Vivian!"

Arthur followed her gaze and turned around.

His eyes didn't stay on my face for more than a second before returning to Jessica.

"Get in the car. I'll take you home. Get some rest."

Jessica nodded obediently, then turned to blink at me. "Vivian, are you heading upstairs to work overtime? Or should we give you a ride? Is it on the way?"

Arthur finally frowned slightly, his gaze falling back on me.

"Call a car for yourself. Jessica lives on the west side of the city. It's not on the way."

But we lived in the same building. His car would end up in the same underground garage. What part of the journey was supposedly "out of his way"?

Before I could even speak, he had already opened the door, slid into the driver's seat, and started the engine.

I stood alone under the neon lights, watching the taillights fade into the darkness.

I had stared at his retreating back for seven years.

In the past, he would drive across the entire city just to pick me up after I finished negotiating a contract.

And now, I didn't know when I'd become a detour he was no longer willing to take.

I swiped my badge to go upstairs and pulled up the evaluation forms in the backend of the HR system.

Right next to my name, Vivian, Arthur, acting as the final decision-maker, had typed a glaring letter: C.

Out of the entire board of directors, he was the only one who gave me a failing grade.

Scrolling down, Jessica's column prominently displayed the grade he had personally given her: A+.

I stared at that bright red C. My chest felt like someone had stuffed a wad of wet cotton inside, making it impossible to breathe.

I never imagined that the person to do this would be Arthur.

He knew better than anyone how I had survived these past seven years.

The nights I stayed up with bloodshot eyes revising proposals, the days and nights I spent dealing with difficult clients, and every single sales report that broke company records. He had seen it all with his own eyes.

Yet the score he gave me was the lowest.

"Why?" I asked softly at the screen.

My only answer was the soft plink of a tear hitting the spacebar as a sudden downpour broke the quiet of the night.
Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

Nattery
Nattery
สนุก เนื้อเรื่องเรียบง่าย มีคำผิด ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-05-17 12:40:55
0
0
Nira Ho
Nira Ho
สั้นไปหน่อยแต่สนุก
2026-04-29 02:50:14
0
0
Nira Ho
Nira Ho
บทที่ 5,6,7 สลับกันนะคะ ให้รจะอ่าน โปรดอ่านชืีอตอนก่อนนะคะ จะด้ต่อเนื่องไม่สับสนค่ะ แต่สนุกดีนะคะ
2026-04-28 22:30:21
0
0
38
บทที่ 1 องค์หญิงใหญ่ต้องเลือกสามี 1/2
บทที่ 1องค์หญิงใหญ่ต้องเลือกสามีท่ามกลางอากาศเย็นของเหมันตฤดู ทว่าภายในสวนอุทยานหลวงที่ล้อมรอบไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์จากทั่วสารทิศ ทว่าเจ้าของร่างเพรียวระหงผู้มีใบหน้าสะคราญโฉมหมดจดกลับหน้านิ่วคิ้วขมวดเมื่อได้ฟังคำพูดของเสด็จพ่อ ผู้เป็นใหญ่เหนือผู้ใดในแคว้นไป๋แห่งนี้ เหตุใดเสด็จพ่อถึงไม่ฟังคำนางเลยว่านางหาได้สนใจไยดีท่านโหวน้อยผู้นี้แล้ว ทั้งยังมาบังคับให้นางเลือกราชบุตรเขยเสียอีก"ฟังนะเสี่ยวถง เจ้ากับโหวน้อยนั่นหาได้เหมาะสมกันไม่ เขาก็แค่มีดีที่รูปโฉมกับ เอ่อ... ฉลาดนิดหน่อย แต่ตำแหน่งของเขาก็หาได้คู่ควรกับเจ้า อีกอย่างเขาก็มีคู่หมายของตนแล้ว เจ้าจะเอาตัวลงไปเกลือกกลั้วกับคนเช่นนั้นให้แปดเปื้อนทำไมกัน" ฮ่องเต้ทรงตรัสด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ที่ผ่านมาพระองค์ตามใจนางมากเกินไป แต่มีเพียงเรื่องนี้ที่พระองค์มิอาจทำตามความประสงค์ของนางได้ ไม่ว่าอย่างไรพระองค์ก็ต้องโน้มน้าวให้นางเปลี่ยนใจให้จงได้“ลูกทราบแล้วเพคะ แต่เหตุใดเสด็จพ่อถึงยังไม่เข้าพระทัยว่าลูกหาได้สนใจไยดีเขาแล้ว จะต้องให้ลูกสาบานหรืออย่างไรว่าลูกหาได้พึงใจเขาแล้วไม่”‘ไป๋ซินหยาน’ องค์หญิงใหญ่ผู้เป็นดั่งไข่มุกล้ำค่าในราชวงศ์เอ
Read More
บทที่ 1 องค์หญิงใหญ่ต้องเลือกสามี 2/2
"เช่นนั้นคุณชายสามโจวขึ้นชื่อว่ารูปงามที่สุด...""ท่าทางเจ้าสำอางเสียยิ่งกว่าข้าซะอีก มิใช่ว่าพอแต่งกับเขาข้าจะต้องมาช่วยเขาผลัดหน้าเล่า""เอ่อ... คุณชายรองจ้าวเก่งเรื่องวรยุทธ์ อายุน้อยแต่ได้เลื่อนขั้นเป็นถึงรองแม่ทัพพ่ะย่ะค่ะ"ไป๋ซินหยานเพ่งมองภาพเหมือนตรงหน้าโดยละเอียด บุรุษผู้นี้รูปร่างองอาจสมกับเป็นนักรบซึ่งนางชมชอบบุรุษเช่นนี้ที่สุด แต่ว่า... เขาผู้นี้ก็คือพระรองซึ่งหลงรักนางเอกในนิยายเช่นกัน นับตั้งแต่นางรู้ว่าตัวเองหลงเข้ามาอยู่ในนิยายและเป็นตัวร้าย นางก็ตั้งปณิธานว่าจะไม่ขอข้องเกี่ยวกับเหล่าตัวเอกเป็นอันขาด เพื่อหลีกเลี่ยงความตายอย่างไรเล่า"ใบหน้าของเขาโหดเหี้ยมเกินไป เกรงว่าหากข้าทำผิดคงได้ถูกเขาบีบคอจนตายเป็นแน่"ขันทีน้อยเริ่มเหงื่อตกเมื่อองค์หญิงใหญ่ไม่สนใจบุรุษในภาพเหมือนเลย ยิ่งเห็นฮ่องเต้พระพักตร์บึ้งตึงเขาก็เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่ว่าเป็นบุรุษที่เลิศเลอเพียงใดแต่องค์หญิงใหญ่ก็หาสนใจไม่ ทุกคนที่เขาเลือกมาล้วนมีข้อเสียไปเสียหมด นี่องค์หญิงใหญ่ตั้งใจจะไม่เลือกบุรุษคนใดเลยใช่หรือไม่ นี่ก็เป็นภาพเหมือนภาพสุดท้ายแล้ว..."ท่านมู่กั๋วกงเก่งทั้งบุ๋นและบู๊ อีกทั้งก็รูปงามจนเห
Read More
บทที่ 2 ข้าขอเลือกบุรุษผู้นี้เป็นสามี 1/2
บทที่ 2ข้าขอเลือกบุรุษผู้นี้เป็นสามีฮ่องเต้มองเงาร่างของไป๋ซินหยานที่เดินจากไปด้วยความปวดใจ พระองค์ควรจะใจเย็น ๆ และค่อยเอ่ยกับนางอย่างมีเหตุผล อันที่จริงก็เป็นพระองค์เองที่ทำผิดต่อนาง สายพระเนตรมองไปยังสระมรกตที่อยู่ทางด้านหลังอย่างเหม่อลอย พลันนึกถึงใบหน้าอันงดงามของนางดวงใจ ผู้จากพระองค์ไปอย่างไม่มีวันหวนคืน"เยว่เอ๋อร์... ข้าทำผิดต่อเสี่ยวถงมากจริง ๆ ข้าคงเป็นพ่อที่แย่มากที่ไม่อบรมสั่งสอนและมอบความรักให้กับนางอย่างเต็มที่ ต้องโทษที่ข้าคิดว่าการมอบสิ่งของให้กับนางคือทางเลือกที่ดีที่สุด แต่ข้าไม่นึกเลยว่านี่จะกลายเป็นดาบที่ทำร้ายตัวของเสี่ยวถงเอง ข้าผิดต่อนางและเจ้ามากจริง ๆ เยว่เอ๋อร์" สีพระพักตร์ของฮ่องเต้ฉายชัดถึงความเหนื่อยล้า พระองค์ไม่รู้เลยว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เสี่ยวถงผู้น่ารักอ่อนโยนในวันวานได้เปลี่ยนไปเช่นนี้ พระองค์เป็นอย่างยิ่งว่าเมื่อนางได้มีครอบครัวเป็นของตนเอง นางคงจะคิดวิเคราะห์ได้ด้วยตนเอง"เจ้านำภาพเหมือนทั้งหมดไปให้องค์รัชทายาทเสีย แล้วรายงานทุกคนคำพูดขององค์หญิงใหญ่ องค์รัชทายาทจะได้ช่วยข้าควานหาราชบุตรเขยที่ถูกใจองค์หญิงใหญ่ได้เสียที""พ่ะย่ะค่ะ"ขันทีน้อย
Read More
บทที่ 2 ข้าขอเลือกบุรุษผู้นี้เป็นสามี 2/2
อืม... บุรุษผู้นี้ใบหน้าคมคายยิ่งนัก คิ้วกระบี่พาดเฉียงเหนือนัยน์ตาสีดำสนิท จมูกโด่งเป็นสันชัดเจน รับกับริมฝีปากหยักอวบอิ่มสีระเรื่อ สันกรามก็ชัดเจนมองแล้วพาลให้ใจสั่นขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ร่างกายก็สูงใหญ่กำยำเป็นสง่าเกินกว่าจะบอกว่าเป็นเพียงสามัญชน หากบอกว่าเขาคือคุณชายสูงศักดิ์ที่ปลอมตัวมานางก็เชื่อ กลิ่นอายที่แม้จะพยายามกดข่มแต่นางกลับรู้สึกถึงความสูงส่งได้อีกทั้งแววตาของเขาแม้จะหลบสายตานางไปแล้ว แต่นางก็มองออกว่าขาหาได้รู้สึกกริ่งเกรงนางไม่ ทั้งยังไม่มีสายตาลอบดูแคลนนางเสียอีก เขาต่างจากพวกนางกำนัลและขันทีที่ชอบใช้สายตานี้มองนาง ราวกับกำลังบอกว่านางแค่โชคดีที่ได้เกิดเป็นองค์หญิงใหญ่เท่านั้น"เขาคือแม่ทัพลู่อย่างไรเล่าเสี่ยวถง เจ้าจำเขาได้หรือไม่ เมื่อครั้งยังเด็กเจ้ายังเคยขี่หลังเขาอยู่เลย"ไป๋ซินหยานกางภาพเหมือนบนโต๊ะน้ำชา ไป๋ซินหยานเหลือบมองภาพเหมือนนั่นเล็กน้อย เพราะสายตาของนางกำลังวนเวียนอยู่ที่องครักษ์หนุ่มผู้นั้น และเหมือนอีกฝ่ายเองก็คงรู้ตัวจึงได้ก้มหน้าต่ำกว่าเดิม"อืม... ก็หล่อเหลาอยู่หรอกนะเพคะ"ไป๋หลิวหยางใจชื้นเมื่อได้ฟังคำชม "ใช่แล้วล่ะ แม่ทัพลู่อายุยังน้อยแต่มากความสามาร
Read More
บทที่ 3 ราชโองการสมรส 1/2
บทที่ 3ราชโองการสมรสหลังจากฮ่องเต้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดจากองค์รัชทายาท พระองค์ถึงกับกุมขมับกับการเลือกของธิดาคนโปรด แต่กระนั้นในเมื่อนางเลือกสามีแล้ว พระองค์เองก็ไม่อยากจะขัดใจนางอีก ขอเพียงให้นางอยู่ห่างจากเจ้าโหวน้อยนั่นดีที่สุด อีกอย่างเป็นชิงเหอผู้นี้ก็ดีกว่าที่คิด หากเสี่ยวถงอยากจะหย่าขาดกับเขาก็ง่ายแสนง่าย และหลังจากนั้นเขาค่อยหาราชบุตรเขยคนใหม่ให้กับนางเอง"เสด็จพ่อจะทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ""ในเมื่อนางอยากแต่งกับองครักษ์ของเจ้านักก็ให้นางแต่งไปก็สิ้นเรื่อง""เสด็จพ่อ! แต่ชิงเหอคือองครักษ์ของลูกนะพ่ะย่ะค่ะ หากไม่มีชิงเหอลูกคงตายไปนานแล้ว จะหาคนที่ที่มีฝีมือร้ายกาจได้จากที่ไหนอีก""แต่เสี่ยวถงเลือกชิงเหอแล้ว""แต่ลูก..."ฮ่องเต้ทรงโบกพระหัตถ์เพื่อตัดบท ก่อนจะเรียกขันทีให้เตรียมราชโองการ เขาจะพระราชทานสมรสให้กับไป๋ซินหยานและชิงเหอ ทั้งยังต้องคิดอ่านให้รอบคอบเสียด้วยราชโองการสีทองอร่ามมาเยือนยังหน้าตำหนักองค์หญิงสตรีร่างระหงในอาภรณ์สีม่วงตระการตาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ขันทีอาวุโสอ่านราชโองการด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม"น้อมรับราชโองการแห่งสวรรค์ ฮ่องเต้ทรงมีพระราชดำรัสว่า องค์หญ
Read More
บทที่ 3 ราชโองการสมรส 2/2
เมื่อเสร็จสิ้นพิธีการอันสำคัญเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวถึงจะนั่งรถม้าเพื่อกลับจวนหนิงจิ้งหนาน โดยตลอดทางจะมีการแห่ขบวนเจ้าสาวไปด้วย สินเดิมอันมากมายที่นางได้รับจากฮ่องเต้ถูกทหารแบกมาจนเป็นทางยาว ยาวเสียจนสตรีในเมืองหลวงต่างพากันอิจฉาริษยาไป๋หลิวหยางที่ต้องสูญเสียน้องสาวให้กับองครักษ์ข้างกาย อดจะรู้สึกเสียใจไม่ได้ ในวันนี้เขาจึงคิดจะมอมเหล้าชิงเหอเสียให้เมาไปเลย แต่เขาไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายจะคอแข็งมากถึงเพียงนี้"ชิงเหอ... จ้าวห้ามทามน้องสาวข้าเสียจายเป็นอันขาดดด มิเช่นนั้นข้าจะมาเด็ดหัวจ้าวเลย คอยดูเถอะ""องค์รัชทายาทควรจะปรามน้องสาวของพระองค์เองมากกว่านะพ่ะย่ะค่ะ"ชิงเหอยกจอกสุราเข้าปากด้วยสีหน้าเฉยชา เขาเป็นองครักษ์ของไป๋หลิวหยางมาได้ห้าปีแล้ว ทว่าไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เขาจะรู้สึกลำบากใจเท่าครั้งนี้ เพียงชั่วข้ามคืนเขาก็ได้รับบรรดาศักดิ์เป็นหนาน ได้เป็นราชบุตรเขาของฝ่าบาท และยังเป็นน้องเขยขององค์รัชทายาทด้วย หากเป็นผู้อื่นคงจะดีใจจนเนื้อเต้นกับโชควาสนานี้ แต่เขาหาดีใจไม่ เขาแค่อยากจะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายเท่านั้นเองนี่เขาขอมากเกินไปหรือ..."หึ ๆ เสี่ยวถงดื้อรั้นมาตั้งแต่เด็ก ผู้ใดจะห้ามปรามน
Read More
บทที่ 4 ฟูจวินขององค์หญิงใหญ่ 1/2
บทที่ 4ฟูจวินขององค์หญิงใหญ่ผ่านไปครึ่งคืนในที่สุดก็ถึงเวลาที่ชิงเหอไม่อยากให้มาถึงมากที่สุด ฝีเท้าแต่ละก้าวพลันรู้สึกหนักอึ้งยิ่งนัก เขารู้สึกอึดอัดที่ต้องใช้ห้องนอนร่วมกับองค์หญิงใหญ่ที่แสนจะเอาแต่ใจผู้นั้น แม้ว่าจะแค่คืนนี้คืนเดียวก็เถอะ แต่หากเลือกได้เขาก็ไม่อยากจะแต่งงานกับนางหรือสตรีนางใดก็ตามแอ๊ด...ทันทีที่ประตูถูกผลักเข้าไปเขาก็ได้กลิ่นหอมกำจายไปทั่วห้องหอ เทียนสีแดงถูกจุดทั่วทุกมุมห้องอาบย้อมให้ห้องสว่างไสวเสียยิ่งกว่ายามกลางคืนเสียอีก สตรีในอาภรณ์อันหรูหรานั่งรอเขาอยู่บนเตียงกว้าง นัยน์ตากลมโตทอประกายระยิบระยับขณะใช้สายตาพิจารณาเขาอย่างเปิดเผย ก่อนที่มุมปากเล็กจะยกโค้งเป็นรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ"ฟูจวินแต่งตัวเช่นนี้ก็รูปงามเหมือนกันนะเนี่ย"ชิงเหอพลันหายใจสะดุดเมื่ออีกฝ่ายเรียกขานเขาเช่นนี้ นี่องค์หญิงคิดจะเป็นภรรยาเขาจริง ๆ หรือ "องค์หญิงโปรดสำรวมด้วยพ่ะย่ะค่ะ เรียกกระหม่อมว่าชิงเหอจะดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ"ชิงเหอพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะเดินไปตรงหน้าของหญิงสาว เขามองใบหน้างามของอีกฝ่ายด้วยความเฉยชา แม้นางจะงดงามจนเขาละสายตาแทบไม่ได้ ทว่าเขารู้ดีว่าความงามนี้มักจะอาบย้อมไปด้วยพิษ
Read More
บทที่ 4 ฟูจวินขององค์หญิงใหญ่ 2/2
"เสร็จแล้ว""ขอบใจฟูจวินมาก"ไป๋ซินหยานหันมาส่งยิ้มให้กับเขาอย่างจริงใจ ชิงเหอเผลอมองรอยยิ้มนั้นด้วยความแปลกใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้ว่ารอยยิ้มของนางสวยมาก ด้วยรอยยิ้มนี้มิใช่แค่ยิ้มที่ปาก แต่ยังยิ้มไปถึงดวงตาคู่สวยของนางด้วย"เอ่อ... เช่นนั้นข้าขอตัวไปนอนก่อน"ชิงเหอผละตัวจากมาแล้วหันไปสาละวนอยู่กับหมอนใบใหญ่ ไป๋ซินหยานเองก็ไม่ได้สนใจเขาอีกแต่เดินไปยังหลังฉากกั้นแทน ภายในฉากกั้นคือถังอาบน้ำขนาดใหญ่ที่บรรจุน้ำอุ่นเอาไว้เต็ม ด้านบนยังโรยด้วยกลีบดอกไม้หลายชนิดอีกด้วยนางถอดชุดแต่งงานที่ทั้งหนักและยาวไปแขวน ก่อนจะเดินลงไปในถังอาบน้ำด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ใช้ผ้าสีขาวนุ่มมาถูไปตามตัวอย่างสบายอารมณ์ ความเหนื่อยล้าที่เคยมีมาพลันมลายหายไปเพียงได้แช่น้ำอุ่น อาการเมื่อยขบก็ได้รับการบรรเทาลงไป๋ซินหยานแช่น้ำอยู่เป็นนานจนน้ำเริ่มเย็นตัวลง นางจึงได้ลุกออกมาจากถังน้ำเพื่อจะแต่งกาย ทว่านางกลับลืมหยิบชุดนอนตัวใหม่เข้ามาเสียนี่"เอ่อ... ฟูจวินหลับหรือยัง""มีอะไรหรือ""ข้าลืมหยิบชุดนอนเข้ามาด้วย ฟูจวินช่วยหยิบมาให้ข้าได้หรือไม่""เข้าใจแล้ว"นางได้ยินเสียงกุกกักเบา ๆ ก่อนที่จะรู้สึกถึงเงาคนที
Read More
บทที่ 5 เหตุผลที่เลือกข้าเป็นสามี 1/2
บทที่ 5เหตุผลที่เลือกข้าเป็นสามีเช้าวันถัดมาไป๋ซินหยานตื่นขึ้นมาด้วยอาการสดชื่นแจ่มใส แม้ว่าเวลานี้จะสายมากแล้วทว่าตัวนางก็หาได้สนใจไม่ อีกทั้งสามีของนางก็ไม่แม้แต่จะสนใจนางด้วย เขาออกไปจากจวนตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว เพียงแจ้งแก่พ่อบ้านว่ามีธุระด่วนที่ต้องไปจัดการเท่านั้น แต่จะไปที่ใดก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ไป๋ซินหยานจึงต้องทานอาหารเช้าคนเดียวอย่างหงอยเหงาท่ามกลางบ่าวไพร่ในเรือน หลังจากนางทานอิ่มจึงได้เดินสำรวจจวนหลังนี้ พลางเอ่ยสั่งการว่าควรจะจัดการอย่างไรบ้าง โดยเฉพาะการจัดตกแต่งสวนตามความชอบของนาง นางชอบที่มีต้นไม้ใหญ่แต่ไม่หนาแน่นมาก ขณะเดียวกันก็ชอบให้มีดอกไม้บานสะพรั่งเต็มสวนเช่นกัน แม้ตอนนี้จะอยู่ในช่วงฤดูหนาวแต่ในสวนของนางปีหน้าจะต้องมีดอกไม้บานสะพรั่ง"จิงจิง เจ้าคิดว่าข้างามมากพอหรือไม่"ไป๋ซินหยานเอ่ยขึ้นกับนางกำนัลน้อยที่ติดตามนางมาตั้งแต่วัยเยาว์ จิงจิงผู้นี้เป็นเด็กสาวที่หูตาว่องไว ทั้งยังเฉลียวฉลาด ทำงานที่ได้รับมอบหมายเป็นอย่างดี ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือนางจงรักภักดีมากเกินไป ไม่ว่าองค์หญิงคนเก่าจะให้ทำสิ่งใดนางก็พร้อมทำทั้งหมด จนไม่ไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน ไม่แม้แต่จะช่วยทัดทา
Read More
บทที่ 6 ท่านไม่ใช่สตรีที่ข้าพึงใจ 1/2
บทที่ 6ท่านไม่ใช่สตรีที่ข้าพึงใจทั้งสองร่ำสุราชมจันทร์จนกระทั่งดึกมากแล้ว และสุราในไหที่วางอยู่ก็หมดแล้วเช่นกัน แต่กระนั้นไป๋ซินหยานก็ยังรู้สึกอยากจะดื่มสุราดอกท้ออีกสักหน่อย แม้นางจะเริ่มรู้สึกมึน ๆ บ้างแล้วก็ตาม ขณะที่ชิงเหอกลับไม่มีแม้แต่อาการมึนเมาให้ได้เห็นเลย เขายอมรับในใจว่าเพิ่งเคยเห็นสตรีที่ดื่มสุราเก่งเช่นนางเป็นครั้งแรก"อาการเริ่มเย็นขึ้นแล้ว ท่านควรจะเข้านอนได้แล้วนะ""อื้อ... ข้ายังอยากจะดื่มสุราอยู่เลย"ไป๋ซินหยานมองใบหน้าคมที่เริ่มแยกออกเป็นสองคนด้วยดวงตาปรือลอย นางยกจอกสุราที่ว่างเปล่าขึ้นมาดื่ม ก่อนจะกระแทกลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด "สุราหมดแล้ว เติมหน่อยยย""เฮ้อ... ท่านเมามากแล้วเนี่ย"ชิงเหอส่ายหน้าด้วยความระอาใจ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาไป๋ซินหยานที่ยังคงควานมือหาไหสุราดอกท้อวุ่นไปหมด ก่อนจะช้อนร่างของนางเข้ามาในอ้อมแขนแล้วพาเดินกลับเรือนนอนทันที ใบหน้าหวานลอบยกยิ้มพลางคล้องแขนลำคอหนาเอาไว้แน่น นางอิงซบหน้าอกแกร่งที่อบอุ่นด้วยความชอบใจ กลิ่นหอมเย็น ๆ บนตัวเขาช่างทำให้นางรู้สึกสงบยิ่งนักชิงเหอไม่ได้รู้เลยว่าตนเองได้เสียท่าให้กับมารยาหญิง กว่าเขาจะรู้ตัวก็ตอนที่พล
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status