เมื่อนางร้ายไม่ไยดีเหล่าตัวเอก

บทที่ 1

องค์หญิงใหญ่ต้องเลือกสามี

ท่ามกลางอากาศเย็นของเหมันตฤดู ทว่าภายในสวนอุทยานหลวงที่ล้อมรอบไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์จากทั่วสารทิศ ทว่าเจ้าของร่างเพรียวระหงผู้มีใบหน้าสะคราญโฉมหมดจดกลับหน้านิ่วคิ้วขมวดเมื่อได้ฟังคำพูดของเสด็จพ่อ ผู้เป็นใหญ่เหนือผู้ใดในแคว้นไป๋แห่งนี้ เหตุใดเสด็จพ่อถึงไม่ฟังคำนางเลยว่านางหาได้สนใจไยดีท่านโหวน้อยผู้นี้แล้ว ทั้งยังมาบังคับให้นางเลือกราชบุตรเขยเสียอีก

"ฟังนะเสี่ยวถง เจ้ากับโหวน้อยนั่นหาได้เหมาะสมกันไม่ เขาก็แค่มีดีที่รูปโฉมกับ เอ่อ... ฉลาดนิดหน่อย แต่ตำแหน่งของเขาก็หาได้คู่ควรกับเจ้า อีกอย่างเขาก็มีคู่หมายของตนแล้ว เจ้าจะเอาตัวลงไปเกลือกกลั้วกับคนเช่นนั้นให้แปดเปื้อนทำไมกัน"

ฮ่องเต้ทรงตรัสด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ที่ผ่านมาพระองค์ตามใจนางมากเกินไป แต่มีเพียงเรื่องนี้ที่พระองค์มิอาจทำตามความประสงค์ของนางได้ ไม่ว่าอย่างไรพระองค์ก็ต้องโน้มน้าวให้นางเปลี่ยนใจให้จงได้

“ลูกทราบแล้วเพคะ แต่เหตุใดเสด็จพ่อถึงยังไม่เข้าพระทัยว่าลูกหาได้สนใจไยดีเขาแล้ว จะต้องให้ลูกสาบานหรืออย่างไรว่าลูกหาได้พึงใจเขาแล้วไม่”

‘ไป๋ซินหยาน’ องค์หญิงใหญ่ผู้เป็นดั่งไข่มุกล้ำค่าในราชวงศ์เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนใจ นางไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงไม่เข้าใจเลย หรือเพราะนางทำตัวต่างไปจากเดิมมาก ทุกคนจึงคิดว่านางกำลังตรอมใจเรื่องของท่านโหวน้อย

อันที่จริงจะให้นางเหมือนเดิมก็คงไม่ได้แล้ว เพราะวิญญาณที่อยู่ในร่างขององค์หญิงใหญ่คือหญิงสาวที่มาจากศตวรรษที่ 22!!

ก่อนหน้านั้นหนึ่งเดือนหลังจากองค์หญิงใหญ่ตัวจริง ล่วงรู้ว่าท่านโหวน้อยที่นางพึงใจได้หมั้นหมายกับหลานสาวของฮองเฮา นางก็เสียใจหนักจนไปร้องขอให้เสด็จพ่อผู้เป็นฮ่องเต้ออกรางโองการสมรสพระราชทานให้นางกับท่านโหวน้อยทันที แต่ฮ่องเต้มิอาจทำตามความประสงค์ของธิดาองค์โปรดได้

นางที่ถูกตามใจตั้งแต่เยาว์วัยเพราะพระมารดาผู้เป็นฮองเฮาพระองค์ก่อนสิ้นไปตั้งแต่นางเพิ่งสามขวบนั้น จึงได้ประชดประชันโดยการกระโดดลงไปในสระมรกตเพื่อหวังให้ฮ่องเต้เปลี่ยนพระทัย แต่ผู้ใดจะคิดว่านอกจากนางจะทำไม่สำเร็จแล้ว ดวงวิญญาณของนางยังต้องไปชดใช้กรรมในปรโลกเสียอีก และเพราะร่างกายของยังไม่ถึงอายุขัย ด้วยเหตุนี้วิญญาณสาวจากศตวรรษที่ 22 จึงได้เข้ามาสวมร่างขององค์หญิงใหญ่แทน และนางก็เพิ่งได้รู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดคือนิยายเรื่องหนึ่งที่นางเพิ่งอ่านจบไปเมื่อไม่นานมานี้

สวรรค์ก็ช่างกลั่นแกล้งนักที่ให้นางเข้ามาสวมร่างเป็นนางร้ายที่ต้องตายตอนจบ!!

ไป๋ซินหยานครุ่นคิดถึงเรื่องราวดั่งปาฏิหาริย์ของตน ก่อนจะหันมามองชายตรงหน้าที่ทอดมองนางด้วยสีพระพักตร์ยุ่งยากเจ้า

"หากเจ้าไม่สนใจไยดีโหวน้อยนั่นจริง ๆ เช่นนั้นเจ้าก็ควรจะแต่งงานกับบุรุษที่เพียบพร้อมเสียที วัยของเจ้าสมควรจะออกเรือนได้แล้ว"

"เช่นนั้นเสด็จพ่อจะให้ลูกแต่งงานกับผู้ใดเล่าเพคะ" นางตอบรับด้วยความเหนื่อยใจ

ฮ่องเต้ได้ยินเช่นนั้นก็ทรงแย้มยิ้มด้วยความยินดี พระองค์รีบให้ขันทีหยิบม้วนภาพของเหล่าบุรุษทั่วทั้งแคว้นไป๋มามอบให้กับธิดาทันที

"นี่คือภาพเหมือนของบุรุษที่ข้าคิดว่าเหมาะสมกับเสี่ยวถงที่สุด เจ้าลองเลือกดูสักคนเถิด"

"เพคะ"

ไป๋ซินหยานหยิบขนมขึ้นมาทานแล้วพินิจภาพเหมือนของบุรุษทีละภาพ ขันทีน้อยที่ยืนถือภาพเหมือนเอ่ยบอกนามของแต่ละคนอย่างไม่รีบร้อน พร้อมบอกเล่าอุปนิสัยใจคอรวมถึงความสามารถ และชาติตระกูลภูมิหลังของแต่ละคนอย่างตั้งใจ

"คุณชายใหญ่ซ่งเก่งเรื่องกาพย์กลอนพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งรูปโฉม..."

"หน้าตาก็งั้น ๆ ตาเล็กไป หางตาก็ตก ข้าไม่ชอบ"

ขันทีน้อยเริ่มมีสีหน้าเลิ่กลั่ก เขาหันไปมองฮ่องเต้ก่อนจะเห็นพระองค์โบกมือให้ข้ามคุณชายใหญ่ซ่งนี่ไป