All Chapters of เมื่อนางร้ายไม่ไยดีเหล่าตัวเอก: Chapter 31 - Chapter 34

34 Chapters

บทที่ 16 สะสางบัญชีแค้น 1/2

บทที่ 16สะสางบัญชีแค้นชายแดนแคว้นถังกองทัพของชิงเหอตั้งทัพอยู่ที่แนวรบนานแล้ว ตอนนี้เขากำลังเฝ้ารอเวลาอันเหมาะสมที่จะบุกทะลวงเข้าสู่แคว้นถัง ขอเพียงได้รับสัญญาณจากท่านแม่ทัพชุนโม่โฉว เขาก็สามารถดำเนินการรบที่วางแผนอย่างรัดกุมได้แล้ว ธงแคว้นไป๋ถูกโบกสะบัดอยู่แนวหน้าไปมาอย่างกดข่ม บ่งบอกให้ทหารที่ประจำการอยู่ป้อมปราการรับรู้ถึงการคงอยู่ของทหารแคว้นไป๋ อีกไม่นานสงครามระหว่างสองแคว้นจะเริ่มขึ้นแล้วปัง!พลุสีแดงถูกจุดอยู่เหนือน่านฟ้าของแคว้นถัง ชิงเหอมองดูพลุที่สว่างไสวท่ามกลางความมืดอันมาเยือนด้วยความเยือกเย็น เขาดึงดาบออกมาจากฝักพร้อมกับชูดาบไปทางด้านหน้า ปลายดาบชี้ไปยังป้อมปราการของแคว้นถัง“เหล่าทหารและราษฎร์แห่งแคว้นถังจงฟัง บัดนี้องค์ชายใหญ่ถังอี้ซวนได้กลับมาเยือนยังมาตุภูมิแล้ว ข้ามาเพื่อปลดแอกให้กับความทุกข์เข็ญของพวกเจ้าทุกผู้คน มาเพื่อมอบชีวิตใหม่อันสดใสให้กับพวกเจ้า หากไม่อยากสู้ก็จงทิ้งดาบลงเสีย อย่าได้คิดเอาชีวิตของตนมาเป็นเกราะกำบังให้คนชั่วช้าเลวทรามเลย คนพวกนั้นล้วนมองชีวิตของพวกเจ้าเป็นเพียงสิ่งไร้ค่าเท่านั้น หากพวกเจ้ายอมศิโรราบแต่โดยดี ฝ่าบาทแห่งแคว้นไป๋ให้สัตย์สัญญา
Read more

บทที่ 16 สะสางบัญชีแค้น 2/2

คุกหลวงแคว้นถังท่ามกลางความมืดในคุกหลวงของแคว้นถังมีเพียงเทียนเล่มเล็ก ๆ ที่คอยให้แสงสว่างอยู่รำไร ทุกห้องขังควรเต็มไปด้วยเหล่านักโทษที่กระทำความผิดมหันต์ แต่เวลานี้กลับแน่นขนัดไปด้วยเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงและขุนนางทั้งหลายของแคว้นถังพวกเขาต่างร้องไห้กันระงมด้วยความหวาดกลัว ไม่เว้นแม้แต่สตรีผู้สูงศักดิ์ที่สุดในแผ่นดิน เวลานี้สภาพของนางราวหนูสกปรกตัวหนึ่ง หาความงดงามสูงค่าในวันวานมิได้เลยแม้แต่น้อย“เสด็จแม่ พวกเราจะตายกันใช่หรือไม่ ข้ายังไม่อยากตายนะพ่ะย่ะค่ะ ข้ายังไม่ได้นั่งบัลลังก์ของเสด็จพ่อเลย” องค์ชายรองคลานเข้ามาหาฮองเฮาด้วยแววตาสิ้นหวัง“เจ้ามาถามข้าแล้วจะให้ข้าตอบเช่นไร ตอนนี้ข้าก็ยังเอาตัวไม่รอดเลย”ฮองเฮากัดปากแน่นด้วยความกลัวมิต่างกัน นางที่เคยแต่สั่งลงโทษผื่นมาเกือบทั้งชีวิต มาตอนนี้กลับเป็นฝ่ายรอรับการลงโทษเสียเอง ช่างเสียศักดิ์ศรียิ่งนัก และคนที่จะมาตัดสินพวกนางก็คือคนที่นางเกลียดมากที่สุด ไม่คิดเลยว่าถังอี้ซวนจะยังรอดชีวิตกลับมาได้ ทั้งยังกลับมาแก้แค้นนางเสียด้วย สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ไยปล่อยให้ถังอี้ซวนรอดชีวิตกลับมาได้กัน“ทางนี้พ่ะย่ะค่ะ”การมาถึงของกลุ่มคนมา
Read more

บทที่ 17 ความโชคดีของกันและกัน 1/2

บทที่ 17ความโชคดีของกันและกันหลังจากสะสางบัญชีหนี้แค้นของตนแล้ว ชิงเหอก็ได้มอบหมายเรื่องที่เหลือให้ชุนโม่โฉวและถังฮุ่ยหวงจัดการต่อ ส่วนเขาเมื่อไม่มีสิ่งใดที่ติดค้างกับที่นี่จึงเดินทางกลับแคว้นไป๋ทันที นี่ก็ผ่านไปนานกว่าสามเดือนแล้วที่เขาต้องห่างจากไป๋ซินหยาน วันเวลาพวกนี้ช่างทรมานนักในความรู้สึกของชิงเหอ ทว่าก่อนที่เขาจะได้กลับจวนกลับถูกเรียกตัวให้ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้เสียก่อน เพราะเขาต้องถวายฎีกาการศึกในครานี้“กระหม่อมหนิงจิ้งป๋อถวายพระพรฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”“ลุกขึ้นได้ การศึกครานี้เป็นอย่างไรบ้างเล่า”“ชาวเมืองแคว้นถังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีพ่ะย่ะค่ะ แม้จะมีบางส่วนที่ต่อต้านอยู่บ้างแต่ก็เพราะพวกเขาคือคนที่เสียผลประโยชน์ ฉะนั้นจึงไม่มีปัญหาใดพ่ะย่ะค่ะ ส่วนเชื้อพระวงศ์ล้วนถูกตัดสินโทษลดลั่นกันไปตามความผิดที่ได้ก่อไว้ เวลานี้องค์ชายสี่ องค์หญิงเจ็ด และแม่ทัพชุนคือผู้จัดการเรื่องนี้พ่ะย่ะค่ะ รวมถึงท่านราชเลขาตู้ที่เพิ่งเดินทางไปถึงแคว้นถังเมื่อสามวันก่อน คาดว่าจะสามารถจัดการความเรียบร้อยในแคว้นถังในเร็ววันนี้พ่ะย่ะค่ะ”“ดีมาก แล้วฮ่องเต้แคว้นถังเล่า”“พระองค์ทรงชราภาพมากแล้ว คาดว่าคงอยู่ไม
Read more

บทที่ 17 ความโชคดีของกันและกัน 2/2 (ตอนจบ)

หลังจากพูดคุยกับองค์รัชทายาทจนเข้าใจกันเป็นอย่างดีแล้ว ชิงเหอก็รีบควบม้าเร็วตรงกลับจวนของตนทันที ในที่สุดเขาก็จะได้พบหน้าไป๋ซินหยานเสียที หลังจากที่ต้องอดทนเพราะความคิดถึงมานานหลายเดือน“นายท่านกลับมาแล้ว”ทหารหน้าประตูจวนกู่ร้องอย่างยินดี เมื่อเห็นเงาร่างอันสูงสง่าในชุดเกราะสีดำบนหลังอาชาขาว ใบหน้าคมเข้มระบายยิ้มด้วยความดีใจเมื่อได้กลับสู่บ้านที่แท้จริงของตน บ้านที่มีภรรยาที่รักยิ่งเฝ้ารอคอยการกลับมาของเขา“ฮูหยินอยู่ที่ใด”ม้าสีขาวถูกส่งต่อให้กับบ่าวไพร่ที่ออกมารอต้อนรับ ใบหน้าคมกวาดสายตามองหาเงาร่างอันแสนคุ้นเคยของภรรยา“ตอนนี้ฮูหยินนั่งเล่นในศาลาขอรับ”“เข้าใจแล้ว”ชิงเหอรีบสาวเท้าไปยังศาลาไม้ในสวนอย่างว่องไว เพียงไม่นานเขาก็พบไป๋ซินหยานที่นั่งเล่นอยู่ในศาลาด้วยรอยยิ้มหวาน ดวงหน้างามมองเขาด้วยความยินดี ขณะที่ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความดีใจ นางค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนโดยมีจิงจิงเข้ามาช่วยประคองมิได้ห่าง“ฟูจวินของข้ากลับมาแล้ว”“ข้ากลับมาแล้วฟูเหริน”ชิงเหอยิ้มแก้มปริพร้อมกับตรงเข้าสวมกอดร่างนุ่มนิ่มของนาง ทว่ากอดที่เขาจะกอดนางให้แน่น ๆ เพื่อคลายความคิดถึงนั้น กลับถูกนางดันต
Read more
PREV
1234
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status