บททั้งหมดของ เมื่อนางร้ายไม่ไยดีเหล่าตัวเอก: บทที่ 11 - บทที่ 20

"ข้าไม่ได้ตายด้าน" น้ำเสียงกดต่ำเอ่ยบอกอย่างจริงจัง"เช่นนั้นเพราะเหตุใดฟูจวินถึงไม่แตะต้องข้าเล่า""เพราะท่านมิใช่สตรีที่ข้าพึงใจด้วย หากไม่ใช่สตรีที่ข้ารักแล้ว... ข้าก็จะไม่แตะต้องนางเป็นอันขาด!"ไป๋ซินหยานกระตุกยิ้มเมื่อได้ฟังคำตอบ "เช่นนั้นข้าจะทำให้ฟูจวินรักข้าเอง!!" นางประกาศกร้าวด้วยใจอันตั้งมั่น ก่อนจะจับเสื้อของตนให้เข้าที่แล้วล้มตัวลงนอน ทำราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทำเอาชิงเหองุนงงกับการเปลี่ยนแปลงของนางไป๋ซินหยานหันมาส่งยิ้มให้กับเขา นางตบหมอนด้านข้างของตนเบา ๆ ก่อนจะหลับตาลงด้วยความง่วงงุน เวลาผ่านไปไม่นานชิงเหอก็รับรู้ถึงลมหายใจอันสม่ำเสมอของไป๋ซินหยานนี่นางหลับไปแล้วเช่นนั้นหรือ ทั้งที่ปล่อยให้ตัวเขาต้องวุ่นวายใจมากมายถึงเพียงนี้ แต่นางกลับกล้าหลับสนิทอย่างหน้าตาเฉยเสียได้สตรีช่างเข้าใจยากนัก โดยเฉพาะสตรีที่มีนามว่าไป๋ซินหยาน!นับจากวันนั้นชิงเหอก็ได้รับการปฏิบัติเป็นอย่างดีจากไป๋ซินหยาน จากที่นางไม่เคยตื่นเช้าก็ลุกมาส่งเขาไปทำงาน เรียนรู้ที่จะจัดการเรื่องในจวนเป็นอย่างดี ทั้งยังแบ่งเวลามาเรียนทำอาหารและขนมด้วย แม้รสชาติจะเค็มไปนิดหวานไปหน่อย

"โหวน้อยอย่าได้สำคัญตัวเองผิดไปนัก ในอดีตข้าดวงตามืดบอดจึงมองเห็นของเน่าเสียเป็นของดี ทว่าตอนนี้ดวงตาของข้ากระจ่างใสมองเห็นเนื้อแท้อันจริงใจได้แล้ว ตอนนี้ข้าได้ครอบครองหยกชั้นดีอยู่ในมือย่อมไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือ ต่อให้ผู้ใดจะพูดเช่นไรข้าก็หาได้ใส่ใจไม่" นางใช้สายตามองเหยียดเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า "อีกอย่างโหวน้อยจะรักมั่นกับผู้ใดนั่นก็เป็นเรื่องของเจ้า ข้าหวังว่าต่อแต่นี้จะไม่ได้ยินคำพูดที่ดูถูกสามีของข้าอีก หาไม่แล้วข้าคงต้องลงโทษเจ้าที่กล้าพูดจาไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเช่นนี้ และต่อไปนี้ก็ไม่ต้องมาทักทายข้าอีกเพราะข้ารู้สึกสะอิดสะเอียนทุกครั้งที่ได้พบหน้าเจ้า!!"ไป๋ซินหยานเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในน้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แววตาที่มองเขามีแต่ความแข็งกร้าว จนแม้แต่หลิวโยวยังอดจะรู้สึกขนกายลุกชันด้วยความหวาดหวั่นไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นด้านนี้ขององค์หญิงใหญ่ ด้วยทุกคราที่พบหน้ากันจะเห็นแต่ใบหน้างามส่งยิ้มหวานมาให้กับเขาหลงจู๊เดินเข้ามาพร้อมกับส่งกล่องใบเล็กให้กับจิงจิง ไป๋ซินหยานมอบก้อนทองที่มีค่ามากกว่าของสองชิ้นนี้ให้กับหลงจู๊ ก่อนจะเดินออกไปจากร้านอย่

“ไปตายซะไอ้พระเอกเฮงซวย ถ้าโผล่หน้ามาให้เห็นอีกแม่จะตีให้หัวแบะเลย”ไป๋ซินหยานกระโดดเตะด้วยท่าจระเข้ฟาดหาง ในตอนที่นางหมุนตัวเตะจึงเพิ่งสังเกตเห็นร่างสูงที่ยืนกอดอมยิ้มมอง ใบหน้าหวานพลันขึ้นสีแดงเมื่อรู้ว่าตัวเองถูกแอบมองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้“ฟูจวินมาตั้งแต่เมื่อใดกัน” นางจับหมอนใบยาวที่หมุนคว้างไปมาให้อยู่นิ่ง“ข้ามาตั้งแต่ที่ท่านบอกว่า หน้าตาก็งั้น ๆ สู้ฟูจวินของข้าไม่ได้แม้แต่ขี้เล็บเท้าเลย แต่ว่าท่าเตะเมื่อครู่นี้ของท่านเรียกว่าอะไรหรือ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”ไป๋ซินหยานเห็นเขาเปลี่ยนเรื่องไม่ซักไซ้นางอีกจึงเดินเข้ามาหาเขา “ท่าเมื่อครู่เรียกว่าจระเข้ฟาดหาง ส่วนท่านี้เรียกว่าหักคอเอราวัณ”ไป๋ซินหยานโน้มคอของชิงเหอลงมาแล้วตีเข่าไปยังตรงกึ่งกลางกายของเขา ทว่าชิงเหอกลับไวกว่าเขาเบี่ยงตัวหลบแล้วจับนางเข้ามาในอ้อมแขน กักขังนางเอาไว้ไม่ให้ขยับตัวทำอะไรเขาได้อีก ทว่าท่วงท่านี้กลับทำให้ร่างของทั้งสองใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันนิ่ง“ฟูจวินปล่อยข้าก่อนดีหรือไม่”ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาทำให้นางหายใจลำบาก หัวใจของนางเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอกอยู่แล้ว หากเขายังคงกอดนางไ

“ตรงนี้ก็หวาน แล้วตรงนั้นจะหวานด้วยหรือไม่”ชิงเหอเงยหน้าขึ้นมองสตรีใต้ร่างด้วยสายตาวาววับ ยิ่งได้ยินเสียงร้องครางของนางดังไม่หยุด เขายิ่งอยากจะกลั่นแกล้งให้นางร้องให้ดังมากกว่านี้ ปลายลิ้นร้อนจึงได้ผละออกมาจากเต้าหู้อวบทั้งสองอย่างแสนเสียดาย ก่อนจะตรงดิ่งไปยังดอกไม้งามเบื้องล่างที่เขาหมายตามาตั้งแต่แรก“อื้อ... ฟูจวิน อ๊า... อย่าทรมานข้า”ไป๋ซินหยานยกตัวขึ้นมาจับใบหน้าคมเอาไว้แน่น หากเขาใช้ลิ้นกับตรงส่วนนั้นนางคงได้เสร็จสมเป็นแน่“ไม่อยากให้ข้าทำหรือ”“ชะ ใช่แล้ว ข้าน่าจะทนรับเอาไว้ไม่ไหว”“แต่ข้าอยากจะรู้ว่าตรงส่วนนั้นจะมีรสชาติเป็นเช่นไร”“แต่ว่า...” นางยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะ และตัวนางก็มีเหงื่อเต็มไปหมดด้วย เขาไม่นึกรังเกียจนางเลยหรือ“ข้าไม่รังเกียจ ซินหยานไม่อยากจะสัมผัสความสุขหรือ”“ข้า...”“ข้าอยากทำ!”โดยไม่ทันตั้งตัวชิงเหอก็จับนางกดลงบนกับที่นอน แฝงตัวเข้าไปตรงหว่างขาของนาง ก่อนจะก้มลงไปปาดเลียตรงส่วนนั้นของไป๋ซินหยานอย่างว่องไว แหวกกลีบเนื้ออวบอูมให้แยกออกจากกัน เผยให้เห็นติ่งเนื้อกระสันที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน ชิงเหอไม่รอช้าที่จะตรงเข้าดูดเลียทันที เขากระดกลิ้นตวัดเลียอย่างรวดเร็

ไป๋ซินหยานมองดูคนตรงหน้าที่ทำหน้าวุ่นวายใจก็รู้สึกดี เขาจะได้รู้เสียบ้างว่านางจะไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบโดยเด็ดขาด“แต่ข้าเจ็บมาก ร่างกายของข้าแบกรับความต้องการของฟูจวินที่มากมายเช่นนี้ไม่ไหวแล้ว”ชิงเหอรีบหาทางคิด “เช่นนั้นข้าจะไม่แตะต้องเจ้าสัก เอ่อ สะ สามวัน”“สามวันมันน้อยเกินไป ร่างกายของข้ายังไม่หายดีเลย”“งั้นห้าวัน”“ยังน้อยเกินไป”“เจ็ดวัน! ข้าอดทนได้มากที่สุดแค่เจ็ดวันเท่านั้นซินหยาน” ใบหน้าคมที่ทำราวกับลูกหมาตัวน้อยที่หางลู่หูตกน่าเอ็นดูมิน้อยเลย“เช่นนั้นเจ็ดวันก็ได้ แต่ข้าจะให้ได้มากสุดแค่วันละสองครั้งเท่านั้น”“สามครั้งไม่ได้หรือ” สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความออดอ้อนเขายอมรับตรงนี้เลยว่าตนเองติดใจบทรักของไป๋ซินหยานเข้าให้เสียแล้ว อยากจะจับนางกลืนกินไปทั้งตัวอีกครั้งและอีกครั้ง ไม่อยากจะปล่อยนางไปเลย หากรู้ว่าจะรู้สึกดีมากถึงเพียงนี้ เขาคงร่วมหลับนอนกับนางตั้งแต่คืนวันเข้าหอไปแล้ว ไม่น่าทอดเวลาเช่นนี้เลย“สองครั้งเท่านั้น!”ไป๋ซินหยานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด หากมากกว่านี้ร่างกายของนางคงได้พังเป็นแน่ เขาทั้งรุนแรงและยังมีขนาดท่อนเอ็นที่ทั้งใหญ่และยาวด้วย“เช่นนั้นก็ได้” ชิงเหอ