All Chapters of อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ): Chapter 51 - Chapter 60

ศาสนาและความเชื่อล้วนผสมผสานอยู่ในการเมืองการปกครองของทุกยุคทุกสมัยอย่างเลี่ยงมิได้ ยังต้องมีพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์เข้ามาช่วยยึดเหนี่ยวจิตใจของผู้คนให้อยู่ในกรอบศีลธรรมอันดีงาม เภทภัยบางอย่างยังต้องอาศัยการร่ายบริกรรมคาถาปัดเป่าเพื่อจรรโลงจิตใจชาวประชาการทำศึกสงครามก็เช่นกัน ก่อนเคลื่อนพลประจัญบานเหวี่ยงดาบฟาดฟันฆ่าปั่นคอศัตรูยังต้องผ่านพิธีอันเป็นสิริมงคล เพื่อเรียกขวัญกำลังใจเหล่าทหารหลังสิ้นศึกหนักกับเทียนเป่ย แม้ต้าถังจักกำชัยกลับมา ทว่ายังคงมีงานตระเวนชายแดนที่ยังคงคั่งค้างรอสะสางท่ามกลางม่านราตรีที่ค่อยๆ คลี่คลุมอย่างเชื่องช้าในวันนี้ เว่ยฉีจึงได้รับหน้าที่เป็นตัวแทนรอต้อนรับการมาเยือนของนักพรตจากอารามจิ๋วติ่งกงจากข่าวที่ได้รับรายงาน ทราบว่าท่านนักพรตได้ออกเดินทางจากอารามเมื่อยามรุ่งสาง คำนวณจากระยะการเดินทาง ย่อมใกล้ถึงก่อนพลบค่ำแน่นอนเมื่อถึงเวลาต้นยามซวี[1] แม่ทัพหนุ่มจึงมายืนอยู่บริเวณด้านหน้าเรือนบัญชาการตามคำสั่งของรุ่ยอ๋องไม่นาน...เงาร่างบุรุษรูปงามในอาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์จึงปรากฏตรงหน้าแม่ทัพเว่ยเขาคือนักพรตซุนยวี่เจินเหรินซุนยวี่มีรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม แต่งกาย

ถังไห่เฉิงศึกษาเรื่องค่ายกลมรณะตั้งแต่ยังเป็นเด็กชาย จึงมีฝีมือด้านค่ายกลอำมหิตทุกรูปแบบอย่างหาตัวจับได้ยาก เรื่องนี้ไม่นับเป็นอะไร เขาโบกมือเบาๆ เอ่ยตัดบทว่า“เรื่องค่ายกลย่อมเป็นหน้าที่ข้า ทว่าที่เชิญตัวนักพรตมาเพราะนอกจากค่ายกลในถ้ำ ข้ายังรู้มาว่าด้านในมีโจรทะเลทรายซึ่งเก่งกาจไสยเวทย์มนต์ดำ หัวหน้าโจรยังเป็นพวกสาวกลัทธิมาร เป็นศิษย์ของปรมาจารย์ด้านความชั่วโลกมืด พวกมันร่ายมนต์ดำอำพรางกายปิดบังดวงตา มิให้ใครหาตัวคนได้ นั่นคือสาเหตุที่ทหารของข้ายังหาตัวกลุ่มแม่ทัพหวังไม่พบ มีเพียงคาถาขจัดมาร แส้ปราบปีศาจของผู้บำเพ็ญพรตเท่านั้นจึงจะสลายมนต์ดำได้”ซุนยวี่พยักหน้าเข้าใจ “ที่แท้ก็เช่นนี้ ท่านอ๋องโปรดวางพระทัย ขอเพียงฝ่าด่านค่ายกลเข้าไปได้ มนต์ดำด้านในปล่อยเป็นหน้าที่กระหม่อมเถิด”“ย่อมดี” รุ่ยอ๋องลุกขึ้นประสานมือขอบคุณอย่างไม่ถือตัว “รบกวนท่านซุนแล้ว”นักพรตรีบลุกขึ้นยืนประสานมือค้อมศีรษะคำนับตอบ “มิกล้าๆ การศึกครานี้เป็นท่านอ๋องทรงกรุณาต่อปรารถนาของกระหม่อมมากกว่าพ่ะย่ะค่ะ”เว่ยฉีลุกขึ้นประสานมือกล่าว “ข้าขอบคุณท่านนักพรตล่วงหน้าแทนสหายในถ้ำขอรับ”ซุนยวี่ประสานมือตอบอย่างสุภาพถ่อมตน “

ดวงตาเรียวคมพินิจนางในระยะประชิด เห็นพวงแก้มนวลเนียนอมชมพูเปล่งปลั่งรับกับริมฝีปากจิ้มลิ้มแดงระเรื่อน่ารักก็ยิ่งอดใจมิได้จนต้องเอื้อมนิ้วขึ้นมาเชยคางมนแล้วกดจูบเบาๆ ไล้ปลายลิ้นหยอกเย้าเล็กน้อยแต่เนิ่นนานไม่ถอนห่างง่ายๆแม้ถังไห่เฉิงจะยังไม่รู้แน่ชัดว่าลี่เซียนเป็นใครมาจากไหน ตัวตนที่แท้จริงเป็นเช่นไร ทว่าเขากลับไม่นำพาเขาแค่ต้องการมีนางข้างกายเรื่องเช่นนี้บุรุษองอาจผ่าเผยผู้หนึ่งจึงตัดสินใจได้รวดเร็ว โดยไม่จำเป็นต้องยับยั้งชั่งใจหรือใช้ความคิดมากมายให้ซับซ้อน ฐานันดรอันต่ำต้อยยังไม่มีค่าพอให้ใส่ใจ รักแรกพบย่อมเกิดขึ้นได้กับใครหลายๆ คน รวมถึงตัวเขาเอง...หาใช่เรื่องแปลกประหลาดอันใดไม่ลี่เซียนเป็นสตรีคนแรกและคนเดียวที่ถังไห่เฉิงบังเกิดความคิดเช่นนี้อย่างมิอาจยั้งใจการตื่นเช้าขึ้นมาพบว่าในอ้อมกอดของตนมีใครสักคน เป็นความรู้สึกที่ดีมาก ดีเกินกว่าที่บุรุษอย่างเขาจักคาดคิดได้ถังไห่เฉิงเป็นคนพูดน้อยถนอมคำทั้งยังใจแข็งต่ออิสตรี ทว่ากลับไม่ตระหนี่ต่อการกระทำ การแสดงออกต่อเนื้อนุ่มใต้ร่างผ่านการพรมจูบยามเช้าจึงเกิดขึ้นอย่างใจเย็นไม่เร่งรีบแต่ทว่ากลับเร่าร้อนขึ้นทุกขณะ เรียวปากขยับขบเม้มแ

ชั่วจังหวะคล้ายถูกกักตัวไว้ด้วยพันธนาการหอมละมุน ร่างหนาของรุ่ยอ๋องยังถูกร่างเล็กจับกดให้นั่งลงบนพื้นห้อง ฝ่ามือถูกยกขึ้นขนานพื้นหงายขึ้นไว้ระดับหน้าอกลี่เซียนโคจรลมปราณหยินหยาง ถ่ายพลังปราณฟ้าดิน เข้าออกให้แก่ถังไห่เฉิงอย่างไม่หวงแหน ดึงปราณบริสุทธิ์จากธรรมชาติเข้าไปภายใน หลอมรวมกายจิตวิญญาณเป็นหนึ่งเดียวถังไห่เฉิงสูดลมหายใจเข้าออกลึกยาวพยายามกดอาการสั่นสะท้านที่ผุดวูบในอกเอาไว้ เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความงดงามบริสุทธิ์สูงส่งไร้มลทินจากกายนางที่มิใช่เพียงรูปโฉมภายนอกเมื่อการปลุกพลังวัตรในตันเถียนให้เป็นลมปราณไหลเวียนสิ้นสุดลง ชายหนุ่มจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆภาพที่ปรากฏสู่เนตรคมคือสตรีร่างระหงซึ่งยังคงอยู่ในชุดนอนตัวยาวสีขาวพิสุทธิ์ เรือนผมนุ่มลื่นดุจม่านหมึกปล่อยสยายล้อมรอบดวงหน้านวลเนียนมีดวงตาดำขลับกลมโตสัตย์ซื่ออยู่ในนั้นถังไห่เฉิงเพ่งพิศลี่เซียนเงียบงันยิ่งมองยิ่งให้ความรู้สึกสงบและสะอาดกระจ่างตาจนดูราวกับนางตรงหน้าเป็นผู้วิเศษที่ลงมาเหยียบโลกมนุษย์มีความแตกต่างจากมนุษย์ธรรมดาอยู่หลายส่วนท่ามกลางความเงียบในบรรยากาศบริสุทธิ์ทว่าคลุมเครือ หญิงสาวมีหยาดเหงื่อผุดพราวข้างขมับ พวง

“ข้าไม่อยากแยกจากท่านเลย ฮือ...กลัวนอนไม่หลับ”หางคิ้วบุรุษกระตุกเล็กน้อย ถังไห่เฉิงนึกเข่นเขี้ยวยิ่งนัก “แค่กลัวนอนไม่หลับรึ? ไยมิใช่ควรห่วงใยความปลอดภัยของข้า”เสียงอู้อี้ตอบเบาๆ “ท่านย่อมปลอดภัย ไม่มีภัยร้ายใดกล้ำกรายท่านได้ ปราณแห่งข้าคือสิ่งที่คุ้มครองท่านได้แน่นอน แต่ว่า...ท่านไปรบแดนไกล ค่ำมืดหนาวเหน็บ ข้าต้องเงียบเหงา ข้าไม่อยากนอนคนเดียวอีกแล้ว ข้าทนเดียวดายมานานมากแล้ว ความอบอุ่นเช่นท่าน มิใช่จะหาได้ง่ายๆ เมื่อได้เจอแล้ว กิเลสจึงครอบงำท่วมทัน ข้าไร้ความสามารถในการขจัดมารในใจ ข้า...”ลี่เซียนยังคงพร่ำพรูร่ำไห้งอแงไม่มีเก็บข่ม ไม่เก็บอาการเลยสักนิด หากเป็นสตรีอื่นคงถูกรุ่ยอ๋องมองว่าไร้ยางอายทว่ายามนี้กลับมิใช่ความรู้สึกอุ่นวาบที่กำลังผุดขึ้นกลางอก ถังไห่เฉิงมิรู้ว่าคืออะไร แต่ที่แน่ใจคือความอึดอัดก่อนหน้าพลันมลายหายไปสิ้นเป็นความรู้สึกที่ดีจริงๆมุมปากบุรุษค่อยๆ ยกโค้ง เกิดเป็นรอยยิ้มล้ำค่าหายาก ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นครั้งแรกที่เขาอารมณ์ดีมากก่อนออกรบอันเคร่งเครียด อารมณ์เช่นนี้หามิได้ง่ายๆฝ่ามือหนาดันไหล่บางออกเล็กน้อยก่อนที่เรียวนิ้วแกร่งจะเชยคางมนเพื่อแหงนดวงหน้