All Chapters of อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ): Chapter 71 - Chapter 80

ผ่านไปหลายชั่วยามการเดินทางในถ้ำคดเคี้ยวใต้ผา ยิ่งนานยิ่งเย็นเยียบ ยิ่งลึกเข้าไปยิ่งหนาวเหน็บถึงกระดูก ทว่าเมื่อเข้ามายังโตรกถ้ำคับแคบพลันรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุผะผ่าว ร่างกายยังปวดร้าวประหนึ่งใกล้ปริแตก เปลวไฟบนคบเพลิงไหวโยกวูบวาบทั้ง ๆ ที่ภายในนี้ไม่มีช่องลมรอบด้านยังคล้ายเสมือนอยู่ในนรกอเวจีอย่างไรอย่างนั้นฉับพลันเริ่มมีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นจากซอกหิน เสียงที่ได้ยินประเดี๋ยวคล้ายหญิงสาวสะอื้นไห้ ประเดี๋ยวเป็นเสียงเด็กน้อยงอแง ชั่วครู่ยังแปรเปลี่ยนเป็นเสียงของบุรุษที่แสดงถึงความเจ็บปวดแสนสาหัสจากทัณฑ์ทรมานที่มองไม่เห็นยังมีเสียงแหบแห้งสั่นพร่าของผู้เฒ่าคนชราร่ำไห้ดังระงม ฟังแล้วชวนขนลุกเกรียว เสียวสันหลังวาบ ชั่วครู่ต่อมามิได้มาแค่เสียง แต่มีกลิ่นโชยเหม็นคาวคละคลุ้ง ก่อนที่ซอกหินจะค่อยปรากฏคราบเลือดสีแดงไหลนองหยาดหยดเป็นทางยาว ตามด้วยซากศพคล้ายมีชีวิตโผล่มาทั้งตัวโตรกซอกหินผนังถ้ำมีเงาร่างหลายสายคืบคลานออกมา สภาพของพวกมันไม่น่าดูเลยสักนิดคำว่าสยดสยองยังน้อยเกินไปบางตัวเบิกตาโตถลนนอกเบ้า อ้าปากกว้างจนปลายคางจรดลำคอ กรามฉีกขาดเนื้อแหว่งวิ่น โลหิตแดงฉานไหลหลั่งเปรอะเปื้อน

โถงถ้ำจุดนี้ค่อนข้างเงียบสงบและงดงามมาก มีกลิ่นอายอันน่าเคารพบูชาอบอวลโดยรอบ ตรงกลางถ้ำมีเสาค้ำยันลักษณะรูปทรงสี่เหลี่ยมคล้ายเจดีย์หนุนอยู่ตรงกลาง เสาค้ำยัน เป็นหลังคาโค้งมีแท่นบูชาใหญ่ชิดผนังถ้ำด้านหนึ่ง ภายใต้หลังคา ใช้เป็นห้องเก็บโบราณวัตถุและประติมากรรมจำนวนหนึ่งนอกจากนี้ยังเป็นสถานที่ซุกซ่อนพระคัมภีร์ ตำราและหนังสือ ตลอดจนภาพเขียนและโบราณวัตถุต่างๆนับได้ว่าเป็นแหล่งขุมทรัพย์ทางการศึกษาพลังเวทย์และแหล่งจาริกแสวงบุญ เป็นสถานที่ใฝ่ฝันที่จักได้เข้ามาสักคราของบรรดานักแสวงโชค พวกล่าอาณานิคม รวมถึงนักพรตบางกลุ่มยามนี้นักพรตเยี่ยงซุนยวี่บรรลุเป้าหมายสูงสุดแล้ว จึงเร่งจัดการล้างคำสาปภายในถ้ำให้สัมฤทธิ์ผลตามสัจจะวาจา ผู้คนทั้งหลายรวมถึงรุ่ยอ๋องจะได้พากันออกไปจากถ้ำให้หมดเขาจะได้ทำสิ่งหนึ่งหลังจากนี้โดยสะดวก…ปะรำพิธีถูกตั้งเสร็จสิ้นโดยสมบูรณ์ โดยมีซุนยวี่ยืนเด่นอยู่กลางแท่นบูชา ด้านบนจัดวางข้าวของครบครันอย่างแจกัน กระถางธูป กระบอกเผากำยาน เชิงเทียน ธงชัย ของไหว้ทั้งห้า ด้านข้างยังวางศาสตราเวทเอาไว้ด้วยซุนยวี่สั่งการนักพรตน้อยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“พวกเจ้าออกไปให้หมด ห้าม

แม้เรือนร่างถูกตรึงด้วยม่านมนตรากักขังสะกดพลัง ทว่ายังคงเปล่งวาจาสนทนาได้หากแต่ลี่เซียนมิใคร่อยากพูดคุยกับนักพรตแม้ครึ่งคำ เพราะเห็นได้ชัดว่าเขาไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลยเช่นนั้น นางจึงเบิกตากลมโต แววตาดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา จ้องมองซุนยวี่ไม่กะพริบกิริยาน่ารักทั้งใสซื่อของหญิงสาวยิ่งทำให้ซุนยวี่แทบจะทนไม่ไหวยิ่งได้สัมผัสถึงไอเซียนจากร่างงาม เห็นผิวขาวนวลเนียน รวมถึงกลิ่นอายแห่งพรหมจารีก็แทบจะอดกลั้นต่อไปไม่ได้“มิคาดว่าท่านจะคิดถึงรุ่ยอ๋องมากมายปานนี้ ถึงขนาดหายตัวมาตามเสียงของเขาในพริบตา” ซุนยวี่กล่าวเสียงทุ้มนุ่ม สีหน้าเปี่ยมเมตตาปราณี“ท่านไม่ต้องกังวลไป...ถังไห่เฉิงสบายดี และกำลังจากไปพร้อมสหายนักรบทุกคนของเขาตามที่ตกลงกับข้าเอาไว้ก่อนหน้า เพื่อแลกกับการทำพิธีที่แท่นหินศักดิ์สิทธิ์”เขาเว้นระยะก่อนกล่าวเน้นคำ “...กับท่าน”ความหมายของซุนยวี่ที่จงใจสื่อต่อลี่เซียนคือถังไห่เฉิงยกลี่เซียนให้ซุนยวี่แลกกับการทำพิธีช่วยเหลือพวกพ้องทหารร้อยชีวิต ถ้อยวาจาแถลงไขจบลง นักพรตรูปงามยิ่งยกยิ้มอบอุ่น เอื้อมมือเชยคางมนอย่างอารมณ์ดี ทั้งมั่นใจว่าสั่นคลอนอีกฝ่ายได้สำเร็จ

ภายใต้กระแสธารโลหิตที่กระฉูดขึ้นฟ้า ดวงตาของนักพรตน้อยเบิกกว้าง อ้าปากค้างไปตามๆ กัน“อาจารย์!”ชั่วขณะที่ศีรษะของซุนยวี่ตกกระแทกพื้นหินดังโพละ ถังไห่เฉิงพลันปรากฏกายตรงหน้าลี่เซียนเขายืนตระหง่าน เผยร่างสูงดุจศิลา สีหน้ายิ่งเย็นชา ปรายตามองนางที่นอนทอดกายหายใจแผ่วมีความไม่เข้าใจวาบผ่านเนตรคมวูบหนึ่งถังไห่เฉิงกระชากโซ่เหล็กกลับมาถือในมือตน ส่งให้ร่างอีกคนลอยมาตกกระแทกพื้นตรงฝ่าเท้ายามนี้ซุนยวี่เหลือสภาพเพียงลำตัว ไร้หัว แขนและขาอ๋องหนุ่มไม่พูดพร่ำให้เสียเวลา เขาพอรู้มาว่าพวกตบะแก่กล้าไม่ตายง่ายๆ การทำให้คนประเภทนี้บาดเจ็บ แม้สาหัสเจียนตาย ทว่าไม่นานมันย่อมหายดีในไม่ช้าเขาจึงเลือกตัดขาที่กำลังย่างสามขุม ตัดแขนที่มีมืออันเหิมเกริม ต่อมาจึงตัดหัวซึ่งมีรอยยิ้มน่ารังเกียจนั่นและต่อไปคือขั้วหัวใจ...เนตรมังกรเหี้ยมเกรียม ไม่มีความเมตตาอยู่ในนั้นถังไห่เฉิงชักมีดสั้นสีดำอักขระโบราณปักฉึกที่อกข้างซ้ายของนักพรตชุดขาวทันทีโลหิตไหลหลั่งปานธาราระอุเดือด สีเลือดแดงฉานกลบผ้าขาวราวดอกเหมยแย้มกลีบผลิบานถังไห่เฉิงควักหัวใจของซุนยวี่ออกมา บีบด้วยฝ่ามือจนแหลกเหลว ก่อนหย่อนลงพื้น

เส้นเสียงปลายประโยคเริ่มขาดหาย เพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคล้ายมัจจุราชผุดจากนรกอเวจีรุ่ยอ๋องยามนี้มีสีหน้าเคร่งเครียดเขียวคล้ำดำทะมึนประหนึ่งพายุตั้งเค้า อาจเกิดคลื่นทะเลยักษ์สาดโครมจนถ้ำพัง ศิษย์คนรองจึงตัวสั่นยิ่งกว่าศิษย์คนพี่แล้วนักพรตน้อยคนสุดท้ายสังเกตสีหน้าโกรธาของรุ่ยอ๋องคล้ายมีความตกตะลึงวาบผ่าน สายตาที่มองนางในอ้อมแขนยังเผยแววซับซ้อน จับกระแสได้ถึงความห่วงใยมากล้น เขาจึงกัดฟันกลั้นใจเอ่ย“ทูลท่านอ๋อง แม่นางผู้นี้ถูกทำร้ายสาหัสหนักหนาเกินไป หมอเทวดาทั่วไปรักษามิได้แน่นอน พระองค์รีบพานางไปพบปรมาจารย์เซียงซิ่นที่หุบเขาปลีกวิเวกโดยเร็วเถิดพ่ะย่ะค่ะ”ไม่รอให้เวลายืดเยื้อจนเกิดผลเสียต่อทุกฝ่ายทั้งยังสามารถหลุดพ้นอันตรายจากชายสูงศักดิ์ นักพรตทั้งสามรีบล้วงกระดาษสาดน้ำหมึกตวัดพู่กัน เกิดเป็นแผนที่เดินทางแผ่นหนึ่งแล้วยื่นให้ถังไห่เฉิงอย่างกระตือรือร้น คลี่ยิ้มประจบ แววตาจริงใจอ๋องหนุ่มรับเอาไว้ก่อนกระชับอ้อมแขนอุ้มร่างนุ่มแนบอกค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง ท่าทางน่าเกรงขามของเขายังคงความอำมหิตแผ่ซ่านไม่เจือจาง แววตายังโหดเหี้ยมปานนั้นเหล่านักพรตน้อยยังคงหวาดหวั่นต่อถังไห่เฉิงอย่า