All Chapters of อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ): Chapter 61 - Chapter 70

เมื่อใบหน้าอันหล่อเหลาเหนือใครของถังไห่เฉิงลอยเข้ามากระทบโสตประสาท ซิ่วซูจึงมิใคร่ให้เสียเวลายามราตรีที่มีค่าไปมากกว่านี้ นางรีบเอ่ยเข้าเรื่องสำคัญทันที“อาหารมื้อค่ำและน้ำชาที่ถวายรุ่ยอ๋อง ข้าล้วนทำตามตำรับอย่างเคร่งครัดไม่มีตกหล่น ยังไม่ลืมจุดกำยานไอหยินรุนแรงเหนือชั้นกว่ายาปลุกกำหนัดทั่วไปไว้ในห้องพักของพระองค์ ทว่าแค่นั้นข้าคิดว่าคงยังไม่เพียงพอเจ้าค่ะ สังเกตจากสีหน้าอันเย็นเยียบไร้คลื่นอารมณ์ของท่านอ๋อง เหมือนจะไม่ได้ผลสักอย่าง มิสู้ท่านนักพรตช่วยข้าอีกแรงได้หรือไม่?”วาจายาวเหยียดของซิ่วซูทำซุนยวี่เหยียดยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ “ข้าย่อมช่วยเหลือเจ้า”โฉมสะคราญคลี่ยิ้มกว้างอย่างยินดี “เยี่ยมที่สุดเจ้าค่ะ”สุ้มเสียงทุ้มนุ่มดังเนิบนาบ “ขอแค่เจ้ายึดครองท่านอ๋องเอาไว้เพียงผู้เดียว มิให้เขาสนใจสตรีนางใดอีกเลยจึงจะดี ผู้อื่นของเขาย่อมได้รับอิสระ ข้าจะได้ทำสิ่งใดได้สะดวกขึ้น”‘ผู้อื่น’ ในความหมายของซุนยวี่คือลี่เซียน หากถังไห่เฉิงลุ่มหลงสตรีอื่นย่อมเขี่ยสตรีเก่าข้างกายทิ้งไป ผู้รอแทรกกลางอย่างเขาแทบมิต้องเปลืองแรงในการยื้อยุดแม้แต่น้อยประโยคนั้นของซุนยวี่คนฟังมิได้เข้าใจเลยแม้แต่น้อย และ

ทุกครั้งที่ออกรบกรำศึกทั้งหนักเบาทั้งแดนใกล้แดนไกล เขามักจะคิดถึงบุคคลในครอบครัวเสมอมีเพียงครั้งนี้ที่บังเกิดความรู้สึกคะนึงหาในอิสตรีที่พึงใจ จึงได้คิดถึงผู้อื่นนอกจากบิดามารดาและพี่น้องเช่นนั้นนอกจากลี่เซียน ถังไห่เฉิงยังคิดถึงมารดา... พริบตาต่อมา สตรีชุดสีฟ้าตรงหน้าพลันแปรเปลี่ยนรูปลักษณ์เป็นหญิงวัยกลางคนในอาภรณ์หรูหราสวมมงกุฎหงส์ถังไห่เฉิงจึงคลายอ้อมแขนเอื้อมมือดันไหล่บางออกห่าง แล้วก้มมองอย่างตั้งใจ“เสด็จแม่”“เฉิงเอ๋อร์ห้ามดื้อ! จงเชื่อฟัง” กระทั่งน้ำเสียงยังอำมหิตปานนั้นชั่วครู่พลันเปลี่ยนเป็นไท่ซ่างหวงผู้เป็นบิดา“ลูกพ่อ เจ้าทำดีแล้ว”พริบตายังเปลี่ยนเป็นพี่หญิงใหญ่นามลู่หลิ่ง“อาเฉิงตั้งใจฝึก...”น้ำเสียงช่างเปี่ยมพลังและเข้มงวดเหลือเกินต่อมายังกลายร่างเป็นพี่ชายใหญ่ผู้เป็นฮ่องเต้รูปงาม“อาเฉิงน้องพี่...”ซิ่วซูยามนี้แปรสภาพร่างกายผันผวนสลับไปมาตามแต่บุคคลที่ถังไห่เฉิงคิดถึงอ๋องหนุ่มเลิกคิ้วสูง นึกแปลกใจนัก ไม่คิดว่าจะได้เห็นบุคคลอันเป็นที่รักครบถ้วนทุกคนในยามนี้เขาจึงไม่คิดผลักไส เพียงยืนกอดอก อิงไหล่กับขอบหน้าต่างแล้วมองนิ่งๆ อย่างเพลิดเพลินแววตาคมกริบเริ่มอ่อนแส

หากเทียบกับนอนหลับพักผ่อนในเรือนอุ่นสบายแล้วต้องเจอพวกสวะ การนั่งหลับหรือยืนหลับใต้ต้นไม้ย่อมมิใช่เรื่องเลวร้ายเลยสักนิด หากเอ่ยตามสัตย์ ถังไห่เฉิงมิอาจโทษใบหน้าหล่อเหลาต้นเหตุแห่งหายนะ เพราะนี่คือสิ่งที่บิดามารดาบรรจงร่วมรักกันอย่างเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้ากว่าจะได้มา หากจะโทษคงต้องโทษที่ไม่ได้สวมหน้ากากอักขระโบราณมากกว่าผู้อาวุโสแม้อายุมาก กำลังวังชาและดวงตาไม่เฉียบคมเหมือนเก่า หากแต่ความคิดของพวกเขามักเฉียบแหลมเสมอ ชายหนุ่มจึงเริ่มเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า เหตุใดท่านพ่อกับท่านแม่ถึงได้ให้เขาสวมหน้ากากตลอดเวลา การเปลือยใบหน้านำพาความลำบากโดยแท้...ถังไห่เฉิงมิใช่บุรุษที่ยึดติดความสบาย เขาเพียงให้ทหารใต้อาณัติได้พักผ่อนเต็มที่สักหน่อยจึงได้ตอบตกลงนายอำเภอหลี่ และหวังให้พลทหารพักผ่อนเต็มที่ก่อนเจอศึกหนักอันไร้รูปแบบทว่าท้ายที่สุด ...นอกจากมิได้นอนหลับจนรุ่งสาง ยังต้องเดินทางทันทีกลางดึก สถานที่ให้พักผ่อนจนคลายเหนื่อยยังไม่มีแต่นั่นกลับทำให้เขาได้ฉุกคิดถึงสิ่งหนึ่งที่อาจจะต้องเจอในถ้ำหมิงซานไสยเวทย์มนต์ดำอำมหิตอำพราง...หลายวันให้หลังทุ่งหญ้าเหี่ยวเฉาบนพื้นดินแห้งแล้งเวิ้งว้างเริ่มปร

ซุนยวี่และนักพรตน้อยไม่มีเสียเวลา พวกเขารีบปรี่ประชิดแผ่นหลังกว้างของถังไห่เฉิงทันที เพื่ออาศัยการคุ้มกันอ๋องหนุ่มหรี่ตาจับกระแสเสียงกลไกท่ามกลางเสียงห่าธนู และเสียงดาบปะทะปัดธนูออก เพียงอึดใจจึงสาดอาวุธลับขึ้นกลางอากาศแหวกความมืดสลัว เสียงดังฉึก ๆ เกิดขึ้นสี่ทิศ ทุกอย่างพลันนิ่งสนิท ลูกธนูพลันอันตรธานถังไห่เฉิงสกัดกั้นอาวุธลับของค่ายกลได้ในพริบตา นำพากลุ่มผู้คนเดินต่อไปประหนึ่งเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกระนั้น ส่งผลให้ผู้ติดตามรู้สึกอุ่นใจเหลือคณาเสี้ยวเวลายังมีสัตว์ร้ายตัวเขื่องปีกใหญ่บินโฉบขึ้นมาจากเบื้องล่างสะพานแขวน ประหนึ่งภูตนรกจากอเวจีก็ไม่ปานหน้าตาของมันประหลาดนัก มองไม่แน่ชัดว่าคือตัวอะไร เหยี่ยวก็ไม่ใช่ อินทรีก็ไม่เชิงปากของมันยาวยื่น ยามอ้ากว้างร้องคำรามยิ่งน่าเกลียด น้ำลายไหลยืดเหม็นคาวคลุ้ง เขี้ยวโค้งทั้งยาวและแหลมคมชวนหวาดผวาอย่างยิ่ง มองคล้ายสุนัขมีปีกมากกว่าทว่าสัตว์ร้ายยังไม่ทันจะแผลงฤทธิ์ กลับถูกถังไห่เฉิงเหวี่ยงมีดสั้นปักฉึกที่ดวงตา มันกรีดร้องโหยหวนเสียงแหลมสูง เรียกพวกให้บินขึ้นมาอีกหลายตัว แต่ละตัวหมายพุ่งทะยานปะทะมนุษย์บนสะพานโซ่ให้ร่วงหล่นตา

ทหารคนอื่นๆ มองนักพรตชุดขาวด้วยความเลื่อมใสทว่าดวงตาลึกล้ำของถังไห่เฉิงกลับมองนิ่งๆ ลอบยิ้มหยันภายใต้กิริยาสุภาพของนักพรตซุนยวี่ ถังไห่เฉิงกระตุกยิ้มมุมปากบางเบา แววตาคมกริบของเขาที่มองซุนยวี่ในยามนี้ ยากคาดเดาห้วงอารมณ์อย่างยิ่งมิใช่ว่าเขาไม่รู้ถึงความไม่ชอบมาพากลในหมู่บ้านจู้อินเพียงแต่มนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่ง แม้เชี่ยวชาญการฆ่าและทำลายค่ายกล หากแต่มิอาจต่อกรกับเหล่าปีศาจร้ายได้จริง ๆอ๋องหนุ่มไม่คิดปฏิเสธจุดด้อยของตนเอง เขาเลือกหนทางนักฆ่าจึงฝึกฝนเพียงเรื่องโหดเหี้ยม ไม่เคยแตะต้องหนทางแห่งธรรม ซึ่งอาจทำให้ศาสนาต้องเสื่อมเสียด่างพร้อยสำหรับเขา ‘นักพรต’ คือผู้บำเพ็ญเพียรหรือผู้ประพฤติตามข้อกำหนดการปฏิบัติแห่งศาสนาเพื่อข่มกายและใจของตนให้อยู่ในทำนองคลองธรรม ทว่าการทำคุณไสยของนักพรตนั้น ไม่ใช่สิ่งที่นักพรตที่แท้จริงควรกระทำ จึงอาจกล่าวได้ว่าเป็นเพียง‘หมอผี’ ในคราบนักบวช เรียกอีกอย่างก็คือ ‘นักพรตนอกรีต’แม้นถังไห่เฉิงจะจับพิรุธซุนยวี่ได้ ทว่าเขากลับเพิกเฉย ไม่เปิดเผยออกมาหากเอ่ยถึงวิชาที่ใช้พิษต้านพิษ ชั่วร้ายต่อกรต่ำทราม ย่อมต้องกล่าวได้ว่าวิชาของลัทธิมารจักต้อง