Semua Bab อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ): Bab 31 - Bab 40

เสียงสะอื้นไห้ยังคงดังเป็นระลอกอย่างต่อเนื่องน้ำเสียงเช่นนั้นถังไห่เฉิงล้วนจำได้ ทั้งยังจับทิศทางได้แม่นยำ ไม่รอให้ใครนำทาง ชายหนุ่มก็พุ่งกายเข้าไปแล้วจังหวะเดียวกันพลันได้ยินเสียงแหบต่ำของบุรุษครางลั่น“อ๊าก!”ตามด้วยเสียงดรุณีพร่ำคำละล่ำละลัก “ข้าขอโทษ...”“เจ้า...เจ้า...”“ข้ามิได้ตั้งใจนะ”“อั่ก”เสียงตุ้บดังขึ้นคราหนึ่งแม้ไม่ดังมาก แต่ก็พอฟังออกว่าเป็นเสียงของคนตัวใหญ่ล้มลงกระแทกพื้นด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสกำแพงหินของห้องขังปริแตกจนช่องลมขยายใหญ่ขึ้น ยังผลให้แสงจากโคมไฟด้านนอกอีกฝั่งสาดส่องเข้ามากระทั่งแปรเปลี่ยนความสลัวรางภายในให้กลายเป็นสว่างจ้าถังไห่เฉิงพุ่งกายปราดเปรียว พริบตาเดียวก็เข้ามาถึงหน้าห้องขังที่เป็นกรงเหล็กด้านในสุด ทันได้เห็นผู้คุมร่างกำยำกำลังนอนดิ้นพล่าน สองตาแดงก่ำดุจโลหิต ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด สองมือกุมท้องน้อยไว้แน่น เลือดไหลนองเต็มเป้ากางเกงชั้นในข้างกายเขาคือท่อนเอ็นสีแดงฉาน ความเป็นชายถูกสะบั้นตัดขาดจนสิ้นส่วนสตรีนามลี่เซียนผู้ถูกพันธนการด้วยเชือกรอบลำตัวและโซ่เหล็กรัดข้อมือไพล่หลังกลับลอยอยู่กลางอากาศเรือนผมดำขลับยุ่งเหยิงแผ่สยาย ปลายเท้าคู

ฝ่ายสตรีนอนนิ่งไม่ขยับ มอบอิสระแก่เรียวนิ้วแกร่งได้นวดคลึงเต็มที่ ความรู้สึกอึดอัดในอกและเจ็บแปลบในกระดูกค่อยๆ สลายหายไปเพราะฝ่ามือเขา เหลือเพียงความรู้สึกอบอุ่นแสนสบายร่างกายน้ำเสียงเปี่ยมอำนาจกระซิบข้างหู “ข้าถามเจ้าอยู่”ลี่เซียนพลันขนลุกชูชัน ความรู้สึกแปลกประหลาดผุดขึ้นวาบผ่านแวบหนึ่ง คล้ายสายฟ้าฟาดใส่ ให้รู้สึกแปลบปลาบจักจี้ นางตอบกลับอู้อี้ น้ำเสียงเจือความสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง“เพราะข้าทำผิดมหันต์”“เจ้าทำผิดอะไร?”หญิงสาวเอียงหน้าน้อย ๆ ใช้ดวงตาใสสะอาดคลอเคล้าด้วยหยดน้ำฉ่ำหวานจ้องนิ่งที่ดวงตาคมกล้า“ข้าเป็นต้นเหตุให้พวกเขาต้องตาย”ถังไห่เฉิงเลิกคิ้ว “หมายถึงนักฆ่า?”คนงามพยักหน้าหงึกหงักตอบรับตาใส “อืม...”“เจ้ากับนักฆ่าเป็นพวกเดียวกันหรือไร?”ลี่เซียนส่ายหน้าปฏิเสธ ทำท่าจะร้องไห้อีกแล้วชายหนุ่มเห็นเช่นนั้นจึงจับพลิกร่างบางให้นอนหงาย เนตรมังกรดำจัดจ้องลึกที่ดวงตานาง“ห้ามร้อง!”หญิงสาวพลันยู่หน้ากลั้นน้ำตาบ่นอุบอิบ“ท่านไม่ควรสั่งฆ่าทุกคนเยี่ยงนั้น สวรรค์เบื้องบนคงลงบัญชีอาญา นรกเบื้องล่างย่อมรอลงทัณฑ์ท่านแล้ว”ชายหนุ่มตะลึงวูบ ม่านตาหรี่แคบ เขาแค่นเสียงเย็น“หากมิใช่ฝ่า

เย่เสียยังคงตั้งอกตั้งใจชี้แนะด้วยน้ำเสียงเครียดเคร่งอย่างต่อเนื่องว่า“ลี่เซียนเอ๋ยลี่เซียน ต่อแต่นี้และตลอดไป ตัวของเจ้าได้มีบุรุษผู้เป็นเจ้าของทั้งกายใจแล้ว คือรุ่ยอ๋องถังไห่เฉิง ส่วนผู้เป็นเจ้าของตัวข้าก็คือเจ้า” เย่เสียมองสบตากลมโตวาวใสราวกระต่ายน้อยพลัดถิ่นของลี่เซียนแล้วเอ่ยเน้นคำอีกครา“จำไว้ เจ้าอยู่ข้ารอด เจ้าตายข้าม้วย เข้าใจไหม?”ลี่เซียนกะพริบตารับฟังนิ่งๆ เริ่มเข้าใจได้ไม่ยากเย็น หญิงสาวอมยิ้มน่าเอ็นดูกล่าวเสียงนุ่มหวานว่า “หากข้าใช้ชีวิตที่นี่ได้ดีและอยู่รอดปลอดภัย พี่เย่เสียย่อมมีความสุขกายสบายใจไร้กังวล ไม่ต้องทนให้ท่านแม่ในหอคณิกาตบตีอีก”ถ้อยวาจาใสซื่อนี้ทำผู้ฟังถึงขั้นน้ำตาซึม “อืม...ถูกต้อง”เย่เสียหยิบผ้าชั้นนอกสวมใส่ให้แม่นางน้อยพลางกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “แต่ว่าท่านอ๋องรูปงามมากเหลือเกิน เจ้าเป็นสตรีของพระองค์ย่อมลำบากไม่มากก็น้อย การรักษาความโปรดปรานยิ่งมีอุปสรรคสาหัสหนักหนา”เย่เสียมัดสายผูกเอวให้ลี่เซียน แล้วจับอีกฝ่ายให้นั่งลงบนเตียงนอนก่อนช่วยสางผมดำขลับเงางามดุจม่านหมึกสายไหม ถักเปียเล็ก ๆ ขดรอบมวยที่ม้วนขึ้น ปักปิ่นดอกพลับพลึงสีแดง ปล่อยผมสยาย

เมื่อเว่ยฉีฝึกฝนเชิงยุทธ์จนเก่งกาจ สร้างผลงานการรบ มีความดีความชอบมากมาย กระทั่งได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ จึงมาประจำการที่ค่ายทหารหน้าด่านแห่งนี้ โดยมีปณิธานมั่นคงว่าจะไม่แต่งงาน ขอตายในสนามรบเพื่อต้าถังเขายังไม่ลืมกลับไปแก้แค้นที่บ้านบิดา ยัดข้อหาเล็กน้อยอย่างสาแก่ใจ จนอีกฝ่ายย่อยยับถูกลูกเมียทิ้งไปอย่างน่าสมเพชบุรุษมีชีวิตอยู่มิสู้ตาย ส่วนสตรีไร้ยางอายย่อมกลายเป็นหม้ายหย่าร้าง บุตรชายที่มีด้วยกันยังเกเรเกรี้ยวกราดไม่ต่างจากเดรัจฉาน กินนอนที่บ่อนไม่เคยกลับบ้าน อกตัญญูไม่ไยดีบุพการีหลังจากบิดาบ้านแตกไร้ซึ่งความสุขเปี่ยมล้นทุกขเวทนา เว่ยฉีจึงรามือแล้วจากมา ใช้ชีวิตกับมารดาอย่างมีความสุขต่อมาเรื่องไม่คาดคิดพลันบังเกิด เมื่อมารดาของเย่เสียเกิดล้มป่วยด้วยโรคร้ายที่พบได้บ่อยในหญิงนางโลม ไม่นานก็สิ้นชีพจากไปเงียบๆเป็นมารดาของเว่ยฉีที่ช่วยทำศพให้ ยามนั้นเว่ยฉียังคิดจะไถ่ตัวเย่เสียออกมาทว่าข่าวร้ายพลันบังเกิดอีกคำรบ มารดาของเว่ยฉีเสียชีวิตกะทันหัน ด้วยอุบัติเหตุครั้งที่เดินทางไปไหว้พระขอพรวันนั้นฝนตกลมกรรโชกแรงถนนลื่นกระทั่งรถม้าตกเขา มารดาของเว่ยฉีตายอนาถคาซากรถม้า เงินที่เก็บออม

หากหมอหญิงผู้นี้รู้เข้า คงริษยาเจียนคลั่งกระทั่งหาทางวางยาพิษแม่นางผู้นั้นแน่เมื่อคิดได้เช่นนั้นก็รีบเก็บเงินเข้าแขนเสื้อ หมุนตัววิ่งไวหายตัววับไปอย่างไม่เหลียวหลัง“อ้าว! เจ้าอี๋เป่า กลับมาก่อน เงินข้า...”เหล่าทหารพากันโวยวาย เนื่องจากเสียเงินแล้วแต่กลับไม่รู้ความอันใดช่านเย่มองอย่างไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง กำลังจะวิ่งตามพลันถูกอิ๋นถิงที่ยืนอยู่ด้วยฉุดดึงให้ออกมาจากกลุ่มบุรุษเมื่อลับตาผู้คน ช่านเย่จึงเดือดดาลโวยวายเสียงดัง“อะไรของเจ้าอิ๋นถิง ข้าต้องตามเจ้าเด็กบ้านั่นมาถามความให้จงได้” นางสะบัดมือสหายออกอย่างแรง ตวาดอีกว่า “เมื่อคืนหลังจากนางโลมนั่นถูกลากตัวออกไป เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดวันนี้ยังอยู่ดีทั้งยังเดินลอยหน้าลอยตา ข้าไม่ยอม”อิ๋นถิงกลอกตาอย่างเอือมระอา พลางบ่น“หึ! ท่านอ๋องให้ความสำคัญกับสตรีผู้นั้นหรือ? จะเป็นไปได้อย่างไร เจ้าอี๋เป่าก็แค่ผู้ร้ายลวงเงินเท่านั้น บุรุษสูงศักดิ์อย่างท่านอ๋องน่ะหรือจะให้ความสำคัญกับสตรีที่เป็นแค่คณิกา”ประโยคนี้ทำอีกคนคลายโทสะทันที ทว่ายังไม่เชื่อ“แต่หญิงผู้นั้นงดงามยิ่งนัก ชายใดได้ยลจะไม่ตกบ่วงจนตกหลุมรักเชียวหรือ? ดูเถิด...เมื่อครู่ พวกบุร