All Chapters of อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ): Chapter 151 - Chapter 155

หลายชั่วยามพ้นผ่าน ล่วงเข้ายามดึกสงัด ลมราตรีเย็นจัด รอบด้านวังเวงจนน่ากลัว ถังไห่เฉิงขมวดคิ้วเคร่งขรึม มองลี่เซียนที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่เงียบๆ ที่มุมกำแพงห้อง ท่าทางของนางเศร้าสลดสุดจะหยั่ง อ๋องหนุ่มรีบลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปกอดนางเอาไว้แนบแน่น“เจ้าเป็นอะไร?”ลี่เซียนซุกซบอ้อมอกอุ่นถูใบหน้าคลอเคลียสะอื้นไห้เบาๆ ไม่อาจเล่าอะไรได้ในยามนี้เรื่องราวคนรักเก่าอันใดกัน? ช่างเศร้าสิ้นดีเมื่อคนงามไม่ตอบ ชายหนุ่มย่อมไม่คาดคั้น เพียงอุ้มนางแนบอกพากลับเรือนนอนระยะทางจากเรือนรับรองจนถึงเรือนนอนไกลพอควร ลี่เซียนถึงกับร้องไห้จนหลับไปแล้วหลังจากปล่อยร่างเนียนนุ่มให้นอนลงบนเตียงอุ่น สามีก็ห่มผ้าเก็บมุมให้อย่างเรียบร้อย จุมพิตเบาๆ ที่กลีบปากหนึ่งที ก่อนเดินกลับออกมาเพื่อไปสังเกตการณ์อู๋จวินต่อเมื่อกลับมาถึง ถังไห่เฉิงจึงได้เห็นอู๋จวินออกมายืนเคว้งอยู่หน้าเรือนรับรอง เรือนกายสูงใหญ่ของราชองครักษ์หนุ่มคล้ายสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม ชั่วครู่เขาพลันทรุดตัวลงคุกเข่า ก้มหน้าเงียบเชียบ ไม่อนาทรต่ออากาศเย็นเยียบรอบกายอ๋องหนุ่มจ้องมองฝ่าความมืดสลัวที่มีโคมไฟสาดส่องให้แสงสว่างตา

เมื่อแสงรุ่งอรุณมาเยือน ขบวนเกี้ยวจึงถูกจัดเตรียมเอาไว้พร้อมสรรพ สำหรับเดินทางไปยังตำหนักฮวาหยางของไท่ซ่างหวงกับไทเฮาอย่างเอิกเกริกยิ่งใหญ่ถังไห่เฉิงจำต้องลุกจากเตียงนอนก่อนเวลาอันควร ยอมละเว้นกิจกรรมรัญจวนก่อนตื่น ยอมกลั้นใจไม่มองลี่เซียนยามออดอ้อนอย่างน่ารักในอ้อมแขนอุ่น เพื่อพานางเข้าพบครอบครัวยกน้ำชาตามประเพณี เมื่อเกี้ยวถูกหามมาถึงหน้าตำหนักฮวาหยางอันยิ่งใหญ่ ชายหญิงสูงศักดิ์จึงถูกจับประคองลงมาจากเกี้ยวของแต่ละคน ระหว่างทางเดินงดงามอลังการ ลี่เซียนเบิกตากลมโตมองไปทั่วอย่างเพลิดเพลิน ลืมเรื่องราวอันโศกเศร้าของเมื่อคืนวานจนสิ้น นางมีความคิดเป็นเพียงเด็กหญิง อารมณ์ใดๆ ล้วนอยู่ได้ไม่นาน แต่ที่มีมากหน่อยคือความสดใสเบิกบาน แม้ซุกซนไปบ้างบางครา แต่กลับว่านอนสอนง่ายที่สุดถังไห่เฉิงจูงมือเล็กนุ่มนิ่มพลางมองภรรยายิ้มๆ ก่อนก้มหน้าลงหอมแก้มนางอย่างอดใจเอาไว้มิได้ ทั้งรักใคร่หวงแหนอย่างไม่รู้จะพรรณนาเป็นคำพูดใดข้ารับใช้ที่เดินตามหลังขบวนเสด็จหลุบตาลงมองพื้นดินแทบไม่ทัน พวกเขาหน้าแดงหูแดงกันถ้วนหน้า คงมีเพียงเย่เสียที่ไม่ขัดเขินเอาแต่กลั้นยิ้มจนสองไหล่สั่นไหวไม่หยุดเมื่อทั้ง

เดือนสี่ผืนดินแห้งแล้ง แต่หญ้าแห้งเหี่ยวเฉากลับชุ่มฉ่ำไปด้วยธาราเลือดเจิ่งนองท่ามกลางสมรภูมิรบอันดุเดือดเลือดกระเซ็นสาดกระจายไปทั่วทุกหย่อมหญ้า อ๋องทมิฬบนอาชาแกร่งจัดการรุกไล่ปกป้องดินแดนอย่างทะนงองอาจบนใบหน้าราบเรียบเย็นชามีแววตาคมกริบภายใต้หน้ากากอักขระโบราณมองกวาดศัตรูรอบด้านพร้อมคำรามว่า“ฆ่า!”ขุนพลทหารกล้าต่างชี้อาวุธขึ้นฟ้ากรีฆ่าทัพฮึกเหิมสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นจนแผ่นดินสั่นไหววันนี้เป็นวันสุดท้ายในการตัดสินชะตาข้าศึกผู้เหิมเกริม หลังจากกวาดล้างจนสิ้นซาก ถังไห่เฉิงก็พร้อมยกทัพเคลื่อนขบวนกลับเมืองหลวงทันที เพราะเวลานี้กำลังมีสิ่งที่ดีที่สุดรอเขาอยู่ที่วังจี๋เสียงลี่เซียนใกล้ได้เวลาให้กำเนิดบุตรคนแรกแก่เขาเต็มทีเนิ่นนานหลายเดือนกว่าครึ่งปีแล้วที่เขามิได้เจอนาง เนื่องจากสตรีมีครรภ์ไม่ควรใช้พลังมากไป ควรถนอมร่างกาย ยิ่งกว่าไข่ในหิน ยิ่งกว่าสิ่งล้ำค่าในอุ้งมือรุ่ยชินอ๋องคิดเสมอว่าตนเองทนคิดถึงพระชายาสุดที่รักได้ ทว่าท้ายที่สุดกลับไม่อาจทานทนไหวแม้การศึกมิอาจเร่งรัด กำลังพลไม่อาจไม่รอบคอบและต้องใช้เวลาจัดการอย่างเป็นระบบระเบียบ ทว่าการเดินหมากยังต้องตัดสินชัยชนะอย่างเ