All Chapters of แม่อุ้มบุญที่ไม่ใช่เมีย: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากที่บิวอาบน้ำเสร็จก็ออกมาสวมใส่ชุดนอนแล้วขึ้นไปนอนบนเตียงที่เขานอนอยู่ เธอขยับเข้าไปชิดกับร่างสูงในท่านอนตะแคงหันหน้าไปทางเขา ก่อนจะยกศีรษะขึ้นแล้วหนุนแขนของเขา พลางแขนเรียวยกขึ้นสวมกอดเอวสอบพร้อมกับขาเรียวยกก่ายบนโคนขาแกร่ง และบังเอิญไปทับบนลำเอ็นของเขาที่เพิ่งจะสงบนิ่งไปได้ไม่นาน"เธอกำลังยั่วฉันอยู่หรือเปล่า" เขาพูดหยอกเธอ"ทำไมคุณถึงคิดว่าบิวยั่วล่ะคะ""ขาเธอทับไอ้นั่นของฉันอยู่ เดี๋ยวมันก็แข็งขึ้นมาอีกหรอก ถ้าแข็งรอบนี้ฉันคงต้องฝ่าไฟแดงแล้วนะ" เสียงทุ้มนุ่มมีเสน่ห์บอก พลางลำแขนแกร่งโอบกอดร่างเล็กไว้หลวมๆ พร้อมฝ่ามือสากลูบแขนเรียวไปมาด้วยความแผ่วเบา"ขอโทษค่ะ บิวไม่ได้ตั้งใจจะไปโดนมันนะคะ" ว่าแล้ว เธอก็ขยับขาออกนิดหน่อย เพื่อไม่ให้ทับตรงส่วนที่ไวต่อประสาทสัมผัสของเขา ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถาม"เธอชอบเด็กผู้หญิงหรือเด็กผู้ชาย""บิวชอบเด็กผู้หญิงค่ะ เพราะเวลาแต่งตัวแล้วดูน่ารักดี แล้วก็ไว้ผมยาวได้ด้วย""อืม งั้นก็นอนเถอะ" จากนั้น ทั้งสองร่างที่นอนกอดก่ายกันอยู่ก็กระชับกอดซึ่งกันและกัน ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราในเวลาไม่นานหนึ่งอาทิตย์ต่อมา@จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ณ โรงแรมห้าดาวหลัง

"คุณเบรครถทำไมคะคุณธาวิน" เธอเอ่ยถามด้วยอาการตกใจแล้วมองไปยังด้านหน้าของรถ"หมาวิ่งตัดหน้ารถน่ะ""แล้วหมาเป็นยังไงบ้างคะ""มันวิ่งผ่านหน้ารถไปแล้ว""ไม่ได้ชนมันใช่ไหมคะ""ไม่หรอก ฉันเบรคทัน" ก่อนที่บิวจะหันกลับมามองหน้าเขา"อุ๊ย คุณธาวิน" เธออุทานพลางอมยิ้มขำ"มีอะไรเหรอ" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยพร้อมกับเอ่ยถาม"ปากคุณเลอะไอศกรีมค่ะ""ช่วยเช็ดให้หน่อยสิ""ได้ค่ะ" ว่าแล้ว ใบหน้าสวยก็ขยับเข้าไปใกล้กับใบหน้าอันหล่อเหลา แขนเรียวยกขึ้นคล้องคอหนาให้โน้มลงมาแล้วจัดการเลียไอศกรีมที่ติดบนริมฝีปากหยักสวย ก่อนที่มือหนาจะรั้งท้ายทอยของเธอและจุมพิตกันอย่างดูดดื่มเกือบหนึ่งนาทีจ๊วบ!ทั้งสองผละริมฝีปากออกจากกันด้วยท่าทีอ้อยอิ่ง นัยน์ตาคมจ้องมองเข้าไปในดวงตากลมสวยด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ภายในใจ ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยออกไป"เธอจูบเก่งจัง" ยกยิ้มอ่อนๆ"เหรอคะ""ฉันชอบจูบของเธอ""บิวก็ชอบจูบของคุณค่ะ""ชอบแค่จูบอย่างเดียวเหรอ""แล้วจะให้บิวชอบอะไรด้วยล่ะคะ""เธอชอบฉันด้วยหรือเปล่า""ก็..." ไม่กล้าบอกว่าเธอก็ชอบเขาเหมือนกัน เธอจะไม่บอกความรู้สึกของเธอให้เขารู้เด็ดขาด"ชอบก็บอกว่าชอบสิ""ไม่ได

สี่เดือนต่อมาโรงอาหารของบริษัท"ทำไมหลายวันมานี้เธอถึงไม่ค่อยอยากกินข้าวเลยล่ะบิว เธอเป็นอะไรหรือเปล่า" ครีมเอ่ยถามบิวที่รวบช้อนส้อมเข้าหากันทั้งที่ข้าวในจานยังเหลืออยู่อีกมาก"ช่วงนี้ฉันเบื่อข้าวน่ะ จึงไม่ค่อยอยากกินเท่าไหร่" เธอตอบออกไปด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย แววตาอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด"ทำไมถึงไม่ไปให้หมอตรวจล่ะบิว""ฉันก็กะว่าจะไปอยู่เหมือนกัน" จากนั้น ครีมก็ทานข้าวต่อจนเสร็จ ก่อนที่ทั้งสองจะพากันออกไปจากโรงอาหารแล้วไปยืนอยู่หน้าลิฟต์ แต่ทันใดนั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ในชุดเดรสสั้นเกาะอกสีสวย สวมแว่นตาดำสาวเท้าเดินเข้ามายืนรอลิฟต์ข้างๆบิวกับครีม พร้อมกับถอดแว่นตาดำออกบิวที่ยืนมองอยู่เมื่อเห็นหญิงสาวในชุดเดรสสั้นเกาะอกถอดแว่นตาดำออก ก็ถึงกับดวงตาเบิกกว้างเมื่อผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเธอนั้นคือผู้หญิงที่ชื่อแนนแฟนเก่าของเขานั่นเอง ถึงเธอจะเคยเห็นในรูปถ่ายแค่ครั้งเดียว แต่เธอก็จำได้ว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเธอคือแฟนเก่าของเขาก่อนที่แนนจะหันมาทักทายแล้วถามบิวที่ยืนมองตัวเองอยู่"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณทั้งสองคนทำอยู่แผนกไหนเหรอคะ""ทำอยู่แผนกการเงินค่ะ" บิวตอบกลับไป"อ๋อค่ะ" ก่อนที่คร

คอนโดธาวิน ตอนเย็นเมื่อธาวินขับรถเข้ามาจอดยังที่จอดรถประจำแล้วไม่เห็นรถของบิวที่เคยจอดอยู่ข้างรถเขา เขาก็โทรหาเธอทันทีตู๊ด~~~เขากดโทรออกหาเธอหลายครั้งติดต่อกัน แต่เธอก็ไม่รับสาย เขาจึงรู้สึกแปลกใจ เพราะปกติเธอจะรับโทรศัพท์เร็ว ไม่เคยต้องให้เขาโทรซ้ำหลายครั้งแบบนี้ เมื่อเป็นอย่างนั้นเขาก็นึกเป็นห่วงเธอขึ้นมาทันที ก่อนที่เขาจะรีบสาวเท้าเข้าไปในคอนโดด้วยความร้อนใจ ในขณะที่อยู่ในลิฟต์เขาก็กดโทรหาเธอซ้ำๆอยู่อย่างนั้น แต่เธอก็ไม่รับสาย นั่นมันจึงทำให้หัวใจของเขาร้อนรุ่มและรู้สึกไม่สบายใจขึ้นอย่างฉับพลันเมื่อเข้ามาในคอนโดก็เจอกับแนนที่นั่งอยู่บนโซฟา เมื่อเห็นอย่างนั้นธาวินก็เอ่ยถามทันที"บิวกลับมาหรือยัง""กลับมาแล้วค่ะ แต่ออกไปแล้ว""บิวไปไหน""เห็นบอกว่ากลับไปอยู่คอนโดของเขาค่ะ" เมื่อได้ยินอย่างนั้นหัวใจของธาวินก็เหมือนกับว่าหล่นฮวบลงไปอยู่ข้างล่างยังไงยังงั้นเมื่อเป็นเช่นนั้นเรียวขายาวก็ก้าวฉับๆไปเปิดประตูห้องนอนที่เขานอนร่วมกับเธอมาสี่เดือนแล้วธาวินเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วไม่เห็นเสื้อผ้าของเธอแม้แต่ชิ้นเดียว ใจแกร่งก็กระตุกสั่นไหวและรู้สึกใจหายเป็นอย่างมากร่างสูงก้าวถอยหลังมาทิ้งตัวนั

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปหลังจากที่ทั้งสามคนนั่งคุยกันจนเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง อมราก็ขอตัวกลับบ้าน"วันนี้แม่กลับก่อนนะบิว""ค่ะคุณแม่ เดี๋ยวบิวลงไปส่งนะคะ""ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวแม่ลงไปเองได้""ให้บิวลง..." ก่อนที่อมราจะพูดขึ้น"ไม่ต้องหรอกบิว บิวกำลังท้องกำลังไส้อยู่ อย่าลำบากเลย""งั้นก็ได้ค่ะ" ว่าแล้ว อมราก็ลุกจากโซฟาแล้วออกจากห้องไปคนเดียว ในขณะที่ร่างสูงยังนั่งไม่ยอมลุกออกไป"คุณแม่ออกไปแล้วค่ะ คุณก็กลับไปสิคะ""ใครบอกว่าพี่จะกลับล่ะ คืนนี้พี่จะนอนกับบิวที่นี่" พูดด้วยสีหน้าแช่มชื่น"แล้วคุณแม่จะกลับยังไงล่ะคะ""ก่อนออกจากบ้านแม่บอกให้คนขับรถมารับที่นี่""ถ้าคุณจะนอนที่นี่ คุณต้องนอนบนโซฟาตรงนี้นะคะ""ได้ไงล่ะบิว บิวให้พี่นอนด้วยสิ ตั้งอาทิตย์แล้วนะที่พี่ไม่ได้นอนกอดบิว พี่คิดถึงบิวจะแย่แล้วรู้ไหม" เขาทำหน้ามุ่ยออดอ้อน"บิวอยากนอนคนเดียวค่ะ""ให้พี่เข้าไปนอนกับบิวด้วยนะ บิวให้พี่นอนข้างเตียงก็ได้ แต่ขออย่างเดียวอย่าให้พี่นอนโดยที่ไม่มีบิวนอนด้วยเลยนะ""คุณจะนอนบนพื้นเหรอคะ""บนพื้นพี่ก็นอนได้ ขอแค่ให้พี่ได้นอนห้องเดียวกับบิวก็พอ""ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ" เธอพูดไปอย่างนั้น แต่ใครจะใจดำให้เข