All Chapters of ตามล่าตามรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“แล้วเป็นอย่างไรหรือ”“ถามได้ ฮ่องเต้ก็สั่งปลดป้ายหยกทั้งคู่และสั่งปิดโคมทั้งคู่เป็นไร”“อา...แห้งเหี่ยวอีกนาน”“นั่นสิ คิกคิก”ม่านนีที่ได้ยินทุกถ้อยคำเข้าใจได้ทั้งหมดอา...ความวุ่นวายและโทษทัณฑ์แค่เพียงเท่านี้ไม่น่าพอใจเลยสักนิดนางควรจะหาวิธีสร้างความวุ่นวายให้มากกว่านี้เสียหน่อยอืม...แอบวางเพลิงเผาตำหนักเลยดีหรือไม่อา...ไม่ได้ไม่ได้ ประเดี๋ยวไก่ตื่น เสียงตีปีกของมันอาจทำให้เสือรู้ตัวขึ้นมาแล้วกระโจนเข้าขย้ำหนอนน้อยอย่างนางจนจมเขี้ยวโดยที่นางยังมิทันได้คิดการสิ่งใดหากเป็นเช่นนั้นนางคงแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี สภาพคงไม่ต่างจากเศษเนื้อที่ถูกกรงเล็บของเสือฉีกออกเป็นหมื่นๆ ชิ้นแน่นอนทำอย่างไรดี...ภายในตำหนักแห่งเดิมของวังหลังแห่งนี้ในขณะที่ม่านนีกำลังได้รับหน้าที่ให้ทำความสะอาดรอบนอกของตำหนักออกมาทางด้านหลัง ทันใดนั้นพลันมีกระต่ายน้อยน่ารักวิ่งมายังทิศทางที่อยู่ไม่ไกลกับม่านนีหญิงสาวรับรู้ได้ในทันทีว่ากระต่ายตัวนี้ต้องเป็นสัตว์เลี้ยงขององค์หญิงน้อยสักคนหนึ่งเป็นแน่ นางจึงเข้าไปจับกระต่ายตัวนั้นมาได้อย่างง่ายดาย แล้วนำมันไปซ่อนเอาไว้โดยการนำเชือกมาล่ามผูกติดกับมุมอับไร้ผู้คนมองเห็นและห

หากเป็นองค์ชายนางก็แอบส่งจดหมายบอกรักและนัดเจอที่ด้านนอกซ้อนทับกันกับองค์ชายอีกหนึ่งพระองค์ ทำให้องค์ชายมาตามนัดแล้วเกิดทะเลาะเบาะแว้งกันเอง ขัดแข้งขัดขากันเองในส่วนนี้นางแอบสืบข่าวมาจากลี่ซูถึงการที่มีองค์ชายบางคนแอบปลอมตัวออกมานัดเจอกับสตรีงดงามนางหนึ่งและสตรีงดงามนางนั้นก็เป็นที่หมายปองจากองค์ชายอีกองค์หนึ่ง เรื่องนี้ม่านนีได้ลี่ซูคอยช่วยเหลือจึงไม่เป็นเรื่องยากแต่อย่างใดเหตุการณ์ทะเลาะกันขององค์ชายได้ลี่ซูช่วยประโคมข่าวเสริมเรื่องราวออกไปถึงความไม่เหมาะสมนำความเสื่อมเสียมายังราชวงศ์และวงศ์ตระกูลของขั้วอำนาจทุกฝ่าย ทำให้องค์ชายทั้งสองถูกลงโทษเดือดร้อนไปถึงเมียน้อยของบิดาต้องวุ่นวายบานปลายไปจนถึงฮองเฮาต้องลงมาช่วยสะสาง กระทั่งฮ่องเต้ต้องเปิดประชุมยังท้องพระโรงเพื่อจัดการ น่าสงสารก็แต่สตรีงดงามนางนั้น เกิดมางามล่มเมืองเสียจริงเหตุการณ์แค่เพียงเท่านั้นก็สามารถสร้างรอยแผลซึมลึกและความบาดหมางที่มีมาแต่ไหนแต่ไรของพวกเขาให้เด่นชัดแผ่ขยายได้เป็นวงกว้างมากยิ่งขึ้น เพียงแต่พวกเขายังคงต้องเก็บซ่อนและเก็บข่มเอาไว้ด้วยฉากบังหน้าตามหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของแต่ละตระกูลถึงแม้ว่าเรื่องราวจะยังไม่ให

ภาพของนางกับพระสวามีของนางเมื่อครั้งที่ได้แนบชิดกัน เมื่อครั้งที่นางยังเป็นหนึ่งเดียว ริมฝีปากของเขาที่พรมจูบนาง สายตาของเขาที่ร้อนแรงเหลือเกินยามที่ทอดมองเรือนร่างเปล่าเปลือยของนาง ใบหน้างดงามของเขาที่ซุกไซร้ฝากรอยรักเอาไว้กับนาง กายแกร่งของเขาที่ถาโถมเข้าใส่นางครั้งแล้วครั้งเล่า ผสมผสานกับเสียงครางกระเส่าของนาง เรือนกายของนางที่อ่อนระทวยอยู่ใต้ร่างของเขา นางจำได้ดีว่านางมีความสุขเพียงใดภายใต้แผงอกหนาแน่นอบอุ่นของเขา ค่ำคืนแห่งความรัญจวนเหล่านั้นนางจำได้ดี แต่วันนี้ ยามนี้ ภาพของพระสวามีที่กำลังบดเบียดกายแกร่งเข้าหาสตรีใต้ร่างที่ไม่ใช่นาง ภาพของริมฝีปากหยักแดงนั้นกำลังพรมจูบดูดดันกับสตรีนางอื่นที่ไม่ใช่นางภาพใบหน้างดงามของเขาที่กำลับแนบชิดกับใบหน้าและลำคอของสตรีพวกนั้น ภาพของแผงอกที่เคลื่อนขึ้นลงขยับเนิบนาบไปมาอยู่เหนือเรือนกายของสตรีทั้งหลายที่ไม่ใช่นางและทุกครั้ง นางจะต้องทนมองสตรีเหล่านั้นที่มีรอยฝากรักสีกุหลาบตามลำคอระหง ตามเนินอกที่โผล่พ้นสาบเสื้อ และคงจะมีตามลำตัวอีกหลายแห่งทั้งยังจุดซ่อนเร้นในเรือนกายที่พระสวามีของนางได้ฝากรักเอาไว้ให้สตรีเหล่านั้นเขาฝากรักให้กับสตรีทุกคน

เฟยหมิงเห็นอย่างนั้นถึงกับยกยิ้มตรงมุมปากบางเบาเขากลับเข้าแคว้นเว่ยไปทำศึกอยู่เป็นนานหลายเดือนเพื่อที่จะกลับมาหานางอย่างไร้ห่วงผูกมัดใดๆเขาตัดสินใจทำอย่างนั้นถึงแม้ว่าระหว่างเราจะยังคงมีเรื่องราวของนางแต่หนหลังที่ค้างคาใจเป็นชนักติดหลังคล้ายผลึกอยู่ก็ตามทีชายหนุ่มเพียงคลายวงแขนที่กอดอกออกแล้วเดินจากผนังห้องเพียงนิดเข้าประชิดร่างของหญิงสาวได้ในฉับพลันม่านนีถึงกับหลบไม่ทันไม่รู้เพราะเหตุใด“คิดถึง”เฟยหมิงเอ่ยคำสั้นๆ แค่นั้นม่านนีได้ยินพลันผงะตาโตขนลุกวูบวาบเพียงอึดใจใบหน้าคมคายก็ก้มลงมาประชิดใบหน้าสวยหวานฉับไวม่านนีหลบไม่เคยทันนางไม่เคยหลบทันกับการถูกบุรุษผู้นี้จู่โจมเขากลืนกินริมฝีปากของนางอีกแล้ว!เฟยหมิงก้มหน้าลงกดจูบริมฝีปากของม่านนีอย่างไม่อาจห้ามใจ ยิ่งเห็นกิริยาท่าทางของนาง เขายิ่งไม่อาจห้ามได้เขาหายไปนานหลายเดือน เขาไม่ได้เห็นนางนานเกินไปเขาคิดถึงนางใจจะขาดใจของเขาจะขาดอยู่แล้วชายหนุ่มขบเม้มริมฝีปากของเขาเข้าหาริมฝีปากของหญิงสาวปานจะกลืนกินนางเข้าไป เขาไล้เลียปลายลิ้นเน้นๆ อยู่ตรงกลีบปากนุ่มๆ ของนางจนนางเผลอเผยอปากออกเขาจึงสอดแทรกปลายลิ้นอุ่นชื้นเข้าไปอย่างดุดันถือ

เมื่อม่านนีทรงตัวได้เป็นอย่างดีแล้ว นางจึงเบี่ยงลำตัวเพื่อสลัดฝ่ามือนั้นออกไปตามสัญชาตญาณก่อนเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้นั้นด้วยแววตาไม่ยินยอมให้ใครมาแตะต้องเนื้อตัวของนางหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของฝ่ามือในขณะที่เจ้าของฝ่ามือก็กำลังก้มหน้าลงมามองนางทั้งสองจึงอยู่ในท่วงท่าสายตาสบประสานพอดิบพอดีเมื่อม่านนีเห็นได้ชัดเจนถนัดตาแล้วว่าเจ้าของฝ่ามือเป็นใครนางถึงกับต้องกะพริบตาปริบๆ เขาคือท่านแม่ทัพว่าที่เจ้าบ่าวขององค์หญิงผู้เป็นธิดาของฮองเฮาอา...แล้วองค์หญิงเล่าไปที่ใดเสียแล้วหญิงสาวถามตนเองในใจพลางเมียงมองออกไปหาองค์หญิงผู้นั้น นางเห็นองค์หญิงผู้นั้นกำลังเดินออกไปยังทิศทางหนึ่งเพื่อวาดนิ้วชี้นิ้วสั่งการเหล่านางกำนัลอยู่ไกลๆ ท่าทางขององค์หญิงดูใส่ใจกับการสมรสนี้มากมายจนถึงขั้นลงมาคุมบังเหียนด้วยตนเองแทนที่จะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปดังที่ควรเป็น“เจ้าไม่ควรรีบจนเกินไป” จู่ๆ เสียงทุ้มต่ำของท่านแม่ทัพตรงหน้าของม่านนีพลันเอ่ย “มันอันตรายรู้หรือไม่”ม่านนีได้ยินประโยคที่เอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแปลกประหลาดจึงหันหน้ากลับมามองบุรุษตรงหน้านิ่งงันนางเห็นแววตาคมเข้มของเขาทอประกายกรุ้มกริ่ม เขากำลังยกยิ