Semua Bab ตามล่าตามรัก: Bab 21 - Bab 30

ทาบทับแนบชิดกันทั้งตัวด้วยท่วงท่าหมิ่นเหม่อย่างนี้หน้าอกอวบนูนริมฝีปากนุ่มนิ่มนี่ใกล้ชิดกันถึงเพียงนี้ครานี้เป็นเฟยหมิงบ้างที่ต้องเบิกตากว้าง เมื่อรับรู้ได้ถึงความปรารถนาบางอย่างของเขาที่กำลังมีต่อสตรีใต้ร่างเมื่อเรือนร่างของเขากำลังอยู่บนเรือนร่างนุ่มนิ่มหยุ่นนุ่มของนางในท่วงท่าที่พร้อมเผด็จศึกและนางก็กำลังขยับขยุกขยิกในขณะที่ริมฝีปากก็กำลังประกบแนบชิดสนิทแนบแน่นกันแบบนี้คล้ายไฟรุ่มร้อนกำลังนาบเขาทั้งตัวกระนั้นเขาถึงกับต้องถอนริมฝีปากของตนเองออกจากริมฝีปากของนางอย่างตกอกตกใจพลันลุกขึ้นพรวดพราดจนเกิดเสียงดังสวบสาบตรงพุ่มไม้“นั่นใคร?” เสียงกร้าวของทหารยามพลันดังจากมุมที่ไกลออกไปตามด้วยฝีเท้าก้าวหนักๆ หลายคู่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้ครานี้เป็นสัญชาตญาณของม่านนีบ้างที่รีบจับเฟยหมิง กดให้แนบกับพื้นดินก่อนที่เขาจะลุกขึ้นจนโผล่ทั้งตัวออกไปแบบนั้นเฟยหมิงถึงกับชะงักงันแข็งค้างกลายร่างเป็นท่อนไม้เมื่อครานี้เป็นม่านนีบ้างที่ทาบทับเขาทั้งตัวเรือนร่างนุ่มนิ่มของนางกำลังทาบทับเขาทั้งตัวทั้งส่วนบนและส่วนล่าง ใบหน้างดงามของนางที่เขามองเห็นเพียงไกลๆ เมื่อครู่กำลังโน้มอยู่ใกล้ๆ กับใบหน้าของเขา ลำคอ

ท่ามกลางความมืดมิดสายลมเหน็บหนาวมีเพียงแสงจันทร์สีนวลเข้าสาดส่องเงาร่างสองร่างที่กำลังนั่งซ้อนกันอยู่ตรงหลังพุ่มไม้เงาร่างทั้งสองนี้นั่งซ้อนทับกันอย่างเงียบงันไร้เส้นเสียงเอื้อนเอ่ยคำอันใดต่อกัน พวกเขากลั้นหายใจพลางสบสายตาเข้าหากันอย่างคาดหวังฉายชัดสายตาคมดำไร้ระลอกคลื่นไร้ก้นบึ้งเนื่องจากต้องเก็บข่มอารมณ์บางอย่างเอาไว้สุดชีวิตของเฟยหมิงเพียงมองสบสายตาสวยหวานของสตรีที่เขาแอบรักมานานหลายปีอย่างมิรู้ได้ว่าตนเองควรจะทำอย่างไรกับนางดีและเขาควรทำอย่างไร...ม่านนียังคงเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของใบหน้าคมคายนิ่งนาน นางแค่อยากรู้ว่าเขาเป็นใคร สำคัญอันใดต่อนาง หากเขาสำคัญนางคงได้มีใครสักคนให้อุ่นใจ แต่จะเป็นไปได้อย่างไร ไม่มีทางเป็นไปได้ เขาไม่น่าไว้ใจ...“เจ้ากำลังคาดหวังสิ่งใด” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าถามเพื่อหยั่งเชิงนางบนตักแกร่งของเขาเมื่อเขาเห็นนางขมวดคิ้วมุ่นสลับกับแววตาของนางคล้ายกับต้องการสิ่งใดแต่ยังคงสงสัยหวาดระแวงผสมปนเปม่านนีได้ยินเสียงของบุรุษตรงหน้าพลันได้สติในฉับพลัน นางรีบดันตัวเองให้ออกห่างจากอ้อมอกและบนตักแข็งแรงของเขาในทันทีเฟยหมิงหาได้ยินยอมไม่ เขารีบตวัดวงแขนของเขาขึ้นโอบร

เขาพานางออกมาจากวังหลวงแล้วพามาทิ้งเอาไว้ที่โรงเตี๊ยม ได้อย่างไร?เมื่อคิดได้แล้วก็ถามออกไปอย่างเร็ว “เขาไปไหน”ลี่ซูถึงกับกะพริบตาปริบๆ สองที “เขา? ใคร? อ่อ...คนรักของแม่นางน้อยน่ะหรือ” จบคำก็วาดนิ้วชี้ไปนอกห้องแล้วเอ่ย“เขาพักอยู่อีกห้องหนึ่งเจ้าค่ะ ทำไมหรือ ประเดี๋ยวเขาก็คงเข้ามา เมื่อคืนเขานั่งเฝ้าแม่นางน้อยเกือบทั้งคืน คงยังไม่ตื่นกระมัง” ลี่ซูกล่าวไปจัดผ้าจัดผมให้ม่านนีไปอย่างใจเย็น นางยังคงกล่าวคำต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยน่าฟัง“อืม...จะว่าไป บุรุษผู้หล่อเหลาคนรักของแม่นางน้อยก็เต็มไปด้วยรอยเล็บรอยข่วนแถมด้วยรอยขบกัดตรงลำคออย่างนั้น ไยพวกท่านไม่นอนห้องเดียวกันแล้วฟัดกันให้เต็มที่ไปเลยล่ะเจ้าคะ จะแยกห้องกันทำไม อุตส่าห์ได้หนีตามกันมาเยี่ยงนี้”ลี่ซูกล่าวยาวเหยียดด้วยประโยคอย่างนั้นโดยมิได้สนใจสีหน้าของคนฟังแต่อย่างใดม่านนียืนมองลี่ซูนิ่งงันพลางกะพริบตาปริบๆ ในขณะที่ใครบางคนที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่เป็นนานถึงกับคิ้วกระตุกจนต้องกระแอมออกมาเบาๆ“ว๊าย! ไอ๊หยา ตกใจหมด” ลี่ซูถึงกับหลุดอุทานจนเสียจริตเมื่อได้ยินเสียงกระแอมออกมาจากมุมห้องด้านในอย่างนั้นเฟยหมิงส่งสายตาคมเข้มดุดันมองม

เขารู้เรื่องราวความแค้นของนางอยู่จนเต็มหัวใจกับบิดาของนางที่เป็นบุรุษใจร้ายกับพี่สาวของเขาที่เป็นสตรีไร้ยางอายกับมารดาของนางที่ต้องทนทุกข์ยากทนลำบากอยู่อย่างทรมานจนตรอมใจและตายจากไปกับนางที่ควรมีชีวิตที่ดีกว่าที่เป็นอยู่อย่างเช่นทุกวันนี้แต่กลับต้องเผชิญกับความเดียวดายอยู่ทุกช่วงทุกเวลาตลอดมาเขาที่เป็นน้องชายของบุคคลอันตรายที่รับรู้เรื่องราวทุกอย่างมากมายแต่ไม่สามารถบอกกล่าวหรือช่วยเหลือนางได้แต่อย่างใดเขาควรทำอย่างไรเขารู้ว่าเขาควรทำอย่างไร เขาไม่ควรเดินทางมาจนเจอกับเรื่องราวทุกอย่างของนาง เขาไม่ควรเข้ามายุ่งเกี่ยวกับชีวิตของนาง เขาควรปล่อยผ่านให้ทุกเรื่องราวมันดำเนินไปตามเหตุผลของแต่ละคนแต่เขาจะทำได้อย่างไรแค่เพียงเขาหลับตาลง ภาพในความมืดมิดเมื่อเปลือกตาปิดสนิทก็มีแต่นาง เขานึกถึงนางตั้งแต่นางยังไม่เกิดเสียด้วยซ้ำและเมื่อเขาบังเอิญได้มาเจอนางกลางป่าในวันนั้น เขาก็ทำได้แค่คิดถึงนาง ถึงแม้ว่านางจะมีอายุได้เพียงสิบปี เขาก็คิดถึงนางจนไม่อาจห้ามใจเขาคิดถึงนางในทุกๆ วันจนก่อเกิดเป็นความรู้สึกที่มากมายกว่านั้นโดยไม่รู้ตัวเมื่อรู้สึกได้อีกทีเขาก็มีนางอยู่จนเต็มหัวใจและยิ่งได้อย

จะเป็นอย่างไรหากเขาจะรักนางให้มากยิ่งกว่านี้เขาอยากรักนาง...ม่านนียิ่งต้องกะพริบตาขึ้นลงอยู่หลายทีเมื่อเหม่อมองบุรุษตรงหน้าแล้วเจอเข้ากับแววตาอย่างนั้น ทั้งยังถูกกระชับตรงฝ่ามือให้แน่นมากยิ่งขึ้นอยู่อย่างนี้“ท่านกำลังทำอะไร” ม่านนีถามออกไป“ข้าแค่อยากชมเมือง ไปเถอะ” เฟยหมิงตอบแค่นั้นพลางกระชับฝ่ามือแน่นขึ้นไปอีกแล้วจับจูงมือนางให้ก้าวเท้าเดินตามไปอย่างมั่นคงม่านนีเดินตามอย่างงุนงง ยังไม่เข้าใจอันใดอยู่ดีเพียงไม่นานชายหนุ่มหญิงสาวก็จับจูงมือกันเดินออกมาจากโรงเตี๊ยมจนมาเจอเข้ากับตลาดใหญ่ภายในตัวเมืองของแคว้นเป่ยหยางสองข้างทางมีร้านค้าหลากหลายมีสินค้ามากมายวางขายกันอยู่จนเต็มพื้นที่ มีร้านขายเครื่องประดับ ร้านขายสินค้าแพรพรรณ ร้านขายขนม ร้านขายอาหาร ร้านขายบะหมี่ ซุ้มเหล้าไหสุรา ทุกร้านเปิดขายกันอย่างแน่นหนาร้านเล็กร้านน้อยตั้งแถวเรียงราย ทั้งนี้ยังมีร้านใหญ่ตั้งตระหง่านถัดออกไปอย่างสวยงาม เหล่าผู้คนมากหน้าหลายตาเดินกันขวักไขว่จนไหล่ชนกันม่านนีรู้สึกแปลกตาแปลกใจอยู่มาก ด้วยเพราะว่าที่ที่นางเติบโตและอาศัยมา มีเพียงผืนป่าพนาไพรมีแค่ต้นไม้ใบหญ้าจนเต็มพื้นที่ หาได้มีสิ่งแปลกตาแปลกใจอ