All Chapters of ตามล่าตามรัก: Chapter 71 - Chapter 80

และอีกครั้งที่ทั้งสองต้องจ้องมองใบหน้าของกันและกันด้วยสายตาดุดันแววตาเครียดตึง แต่ทว่ากำลังมีประกายตาบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้นมันเพียงซุกซ่อนเอาไว้“ปล่อยข้า”“ไม่ปล่อย”“ปล่อย!”“ไม่!”“ท่านไม่มีสิทธิ์ทำกับข้าอย่างนี้”“ข้ารักเจ้า ข้ารักเจ้ามานาน มันนานเกินกว่าที่ข้าจะถอนตัวได้เสียแล้ว”“แต่ข้ามิได้รักท่าน”“...”เฟยหมิงถึงกับนิ่งงัน นางปากแข็งเขารู้ดี“ข้าไม่รักท่าน ปล่อย!” ม่านนีส่งเสียงดุดันปลายประโยคเริ่มคำรามนางเอื้อมฝ่ามือมาดันแผงอกของเขาให้ออกห่างพลางพยายามเบี่ยงตัวของตนให้ออกจากการเกาะกุมจากบุรุษเหนือร่างเฟยหมิงขืนเรือนร่างกำยำของเขาเอาไว้อย่างไม่ยินยอมใดๆ หากนางยังคงใจแข็ง เขาก็จะใจแข็งไม่ต่างกันหากนางรักแต่ยังใจแข็งให้ความแค้น เขาก็จะรักนางให้เข้มแข็งไม่อ่อนให้กับความแค้นของนางเช่นกัน“ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไป ไม่มีวัน” ชายหนุ่มเอ่ยแค่นั้น เขาย่อมทำตามที่เขาเอ่ยได้อย่างจริงจัง เขาก้มหน้าลงกดจูบนางอีกครั้งตรงริมฝีปากของนางม่านนีรีบเบือนหน้าหลบริมฝีปากของตนหนีจากริมฝีปากของเฟยหมิง พลางเอื้อมฝ่ามือทั้งสองขึ้นจากแผงอกของเขามาดันใบหน้าของเขาเอาไว้ชายหนุ่มถึงกับหยุดใบหน้าค้างกลา

ภายในตำหนักอิงกงในยามนี้เหล่านางกำนัลทั้งหลายได้ยินเพียงเสียงร่ำไห้ตามมาด้วยเสียงกราดเกรี้ยวขว้างปาสิ่งของจากองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ในแบบที่ไม่เคยเป็น นางกำนัลคนสนิทถึงกับถูกไล่ออกมาในสภาพที่ตามใบหน้ามีรอยฟกช้ำเนื่องจากหลบข้าวของไม่ทันและบางจังหวะยังถูกตบหน้าจากฝ่ามือสูงค่าอีกด้วยเหม่ยอิงที่ได้รู้ข่าวการตายของชายคนรักถึงกับเสียสติไม่สามารถทำสิ่งใดได้มากไปกว่าการร่ำไห้ปานจะขาดใจและการกล่าวโทษทุกสิ่งอย่างแม้กระทั่งพระมารดาแห่งตนการต้องเป็นสตรีงดงามทั้งกิริยาท่าทางเรียบร้อยทำตัวเพียบพร้อมทั้งยังต้องยอมปล่อยคนรักไปมีสัมพันธ์สวาทกับสตรีหลากหลายนำมาซึ่งการสูญเสียคนรักไปอย่างไม่น่าให้อภัย หากนางไม่ต้องทนกระทำตนเป็นสตรีชั้นสูงในห้องหอ หากนางทำตัวเยี่ยงสตรีทั่วไป หากนางสามารถแสดงอาการหึงหวงตามทวงคนรักของนางได้ หากนางไม่ปล่อยเขาให้ได้ใจ เช่นนั้นแล้ว นางคงจะไม่ต้องเสียเขาไป นางคงจะได้เคียงคู่กับเขา นางคงจะได้นอนเคียงข้างเขาในทุกวันทุกคืนนั่นคือเสียงที่ดังออกมาจากลำคอระหงของสตรีนามว่าเหม่ยอิง นำมาซึ่งความเจ็บปวดให้แก่หวงเหม่ยเหลียนเป็นอย่างมาก แต่นั่นยังไม่เท่ากับเหตุการณ์เลวร้ายในลำดับต่อมาเหม

สตรีที่มีอำนาจมากเกินไปย่อมเสียสมดุล เด็กน้อยที่เกิดมาอาจนำปัญหาอันใดเรื่องนั้นเขาก็รู้ดี จากอดีตกาลการที่ฮ่องเต้มีฮองเฮาผู้กุมอำนาจวังหลังทั้งยังมีขุนนางตระกูลใหญ่เป็นฐานนำมาซึ่งความลำบากใจให้แก่อดีตฮ่องเต้อย่างไรนั้น ทุกฝ่ายย่อมรู้ดีการที่ฮองเฮาไร้ซึ่งอำนาจหนุนหลังจากขุนนางตระกูลใหญ่ในราชสำนักภายในแคว้นแต่กลับมีอำนาจของวังหลังอยู่เต็มมือย่อมต้องปล่อยให้เป็นไป ถึงแม้จะทำให้พระนางได้ใจอยู่บ้างแต่ทุกอย่างย่อมต้องเป็นอย่างนั้น ระหว่างทางเดินทอดยาวจากป่าใหญ่จนกระทั่งเข้าเขตเมืองหลวงและพระราชวังหยางเป่ย มีวัดร้างอยู่แห่งหนึ่ง ม่านนีเคยได้อ่านจากบันทึกของมารดาว่าเป็นวัดที่บิดาชอบที่จะแอบพามารดามาไหว้พระเป็นประจำเมื่อครั้งที่พวกท่านกำลังอยู่ในช่วงรวมดวงใจรักใคร่กลมเกลียวกัน เมื่อกาลก่อนนั้นวัดแห่งนี้คงมีสภาพที่ดีกว่านี้อย่างไม่ต้องสงสัย แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์นองเลือดขึ้นในครั้งนั้น จากวัดที่งดงามอร่ามตาจึงกลับกลายเป็นวัดร้างด้อยค่าได้อย่างไม่น่าเชื่อเช่นนั้นแล้วนางควรแวะเที่ยวชมเสียหน่อย ยามนี้นางไปนั่งร่ำสุรากับมารดาจนพอใจแล้วก็จริงอยู่ แต่ทว่านางยังไม่อยากกลับเข้าวังสักเท่าไหร่ ใน

“รังเกียจ...”ม่านนีตอบกลับทันควันไม่มียั้งคิดอีกต่อไป ในยามนี้นางไม่อาจคิดสิ่งใดได้อีกแล้วหยางจื้อเฉิงถึงกับเบิกตากว้างตะลึงนิ่งงันสองพ่อลูกยืนจ้องหน้ากันสบประสานสายตาฝ่ายหนึ่งนึกชมชอบเปิดเผยกับอีกฝ่ายหนึ่งนึกอยากฆ่ากันให้แดดิ้นตกตายเฟยหมิงที่ยืนกอดอกมองคนทั้งอยู่ตรงมุมมืดเริ่มมองเห็นท่าไม่ดีจึงตัดสินใจปรากฏกายออกมาในฉับพลันม่านนีไม่แปลกใจ เฟยหมิงมักอยู่รอบกายนางเสมอและนั่นจึงทำให้นางรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาเฟยหมิงพาเรือนร่างสูงโปร่งงามสง่าไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าโอรสสวรรค์มายืนบังม่านนีเอาไว้จนมิดร่างบางให้หายไปจากครรลองสายตาหมายมาดของฮ่องเต้แห่งแคว้นหยางเป่ย“ถวายบังคมพะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”ชายหนุ่มทำความเคารพบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้าตามปกติ แต่ทว่าท่าทางการยืนเอาเรือนร่างของตนบดบังสตรีงดงามเอาไว้จนมิดอย่างนั้น ทั้งยังมีสีหน้าและแววตาหึงหวงเด่นชัดอย่างนั้น ทำเอาหยางจื้อเฉิงเข้าใจได้ไม่ยาก เขาถึงกับหรี่ตามองก่อนกล่าวทักทายน้องชายภรรยา“เราไม่คิดว่าจะเจอเจ้าที่นี่นะ เฟยหมิง เจ้าคงเล่นสนุกไปทั่วกระมัง”เฟยหมิงเพียงก้มหน้ามือประสานยกสูงตอบกลับบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบแฝงความเคารพไม่เป

เมื่ออารมณ์ของม่านนีพวยพุ่งอย่างนั้น นางจึงสามารถทำให้ฮ่องเต้เสียทีได้ไปหนึ่งกระบวนท่าจนเกิดบาดแผลลากยาวได้สายหนึ่งตรงช่วงไหล่ลาดชันจนอาภรณ์เล่อค่าขาดวิ่นมีโลหิตไหลซึมแผ่วงสีแดงฉานออกมานอกอาภรณ์ ทำเอาเหล่าทหารที่เรียงแถวรออยู่แล้วพลันรีบชูดาบพุ่งกระบี่เข้าหาม่านนีด้วยเห็นกับตาว่าม่านนีล่วงเกินฮ่องเต้มีโทษสมควรตาย ม่านนีที่จิตใจหมกมุ่นและพุ่งเป้าเพียงหยางจื้อเฉิงจึงมิได้สนใจเหล่าทหารราชองครักษ์มากมายที่กรูกันเข้ามา นางจึงมิได้สนใจนำพาปลายกระบี่คมดาบที่ยาวยื่นรอบทิศทาง นางยังคงรุกฆาตเข้าฟาดฟันกับหยางจื้อเฉิงแบบเอาเป็นเอาตายเหล่าราชองครักษ์ทั้งหลายที่บางคนถนัดกระบี่บางคนถนัดดาบรีบพุ่งตัวมาทางม่านนีพาเอาคมดาบปลายกระบี่ที่ยาวยื่นมีจำนวนมากทั้งยังดาหน้ากันเข้ามาทางม่านนีอย่างนั้นทำให้เฟยหมิงที่ยังคงติดพันกับเหล่าทหารอีกทางหนึ่งพลันเสียท่าถูกคมดาบฟันที่แขนและลำตัวหลายแห่งเมื่อสมาธิของเขาเสียไปยามมองไปทางม่านนี ม่านนีเห็นเฟยหมิงถูกดาบฟันอย่างนั้นจึงเสียท่าให้บิดาของตนจนกระเด็นตกไปอีกทางหนึ่งตามด้วยเหล่าทหารรีบกรูกันเข้ามาทางม่านนีอย่างพร้อมเพรียงเฟยหมิงเห็นอย่างนั้นจึงใช้ความหนาของหน้าดา