All Chapters of ตามล่าตามรัก: Chapter 81 - Chapter 90

ในขณะที่บรรยากาศรอบกายของบุคคลทั้งหมดกำลังดำเนินไปอย่างอึมครึมแปลกประหลาดที่สุดในชีวิตเสียงหนึ่งพลันดังเสียงนั้นเป็นเสียงของชายชุดดำหลายชีวิตพากันถาโถมเข้ามาคล้ายห่าฝนก็ไม่ปานความวุ่นวายระลอกใหม่พลันบังเกิด“คุ้มกันฝ่าบาท คุ้มกันฝ่าบาท”ตามมาด้วยเสียงของทหารองครักษ์ตะโกนคำรามดังกึกก้องม่านนีมิได้สนใจนำพาอันใดกับความวุ่นวายแปลกประหลาดรอบใหม่อย่างนั้น มันจะเป็นอะไรก็ช่าง จะเกิดเหตุการณ์อะไรก็ช่าง นางไม่สนใจแล้ว นางไม่สนใจใครทั้งนั้น ในยามนี้อะไรก็ไม่สำคัญกับนางอีกต่อไปหญิงสาวคิดอย่างนั้นและยังคงก้มหน้าจ้องนิ่งเหม่อมองบุรุษหน้าขาของตนพลางลูบคลำเขาเบาๆนางยังคงร้องเรียกเขาอยู่อย่างนั้นหวังให้เขาตื่นขึ้นมา“เฟยหมิง ท่านตื่นขึ้นมา ตื่น...”เสียงกระทบกันของคมดาบมากมายระลอกใหม่ดังเคร้งคร้างวุ่นวายยิ่งกว่าคราแรกคล้ายเสียงคำรามของฟากฟ้าสันนิบาตยามพายุฝนลมแรงโหมกระหน่ำอยู่รอบเรือนกายกระนั้น แต่เสียงนั้นก็ไม่สามารถดังไปกว่าเสียงของลมอื้ออึงภายในใบหูของม่านนีแต่อย่างใดภาพของบุรุษตรงหน้าที่กำลังนอนหลับตาจมกองเลือดอยู่ไม่สามารถดึงนางออกไป ไม่ว่าใครหรือสิ่งใดก็ไม่สามารถดึงนางออกจากเขาได้นางยัง

ม่านนีได้ยินคำว่าเฟยหมิงนางจึงปรับสายตาสว่างวาบขึ้นมาฉับพลัน แต่เพียงอึดใจก็กลับมืดดำว่างเปล่าลงเช่นดังเดิมฟงชินหยางเห็นปฏิกิริยาแม้เพียงเสี้ยวเวลาจึงยังคงเอ่ยต่อ“เขาคอยเฝ้าดูแลเจ้าอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ ในที่ลับตามานานหลายปี เขาแอบมองเจ้าจากที่ไกลๆ คอยปกป้องเจ้าจากอันตรายตั้งแต่เจ้ายังเยาว์วัยจนเติบใหญ่เป็นสาวเต็มตัว เจ้าไม่ควรอกตัญญู”และประโยคเอื้อนเอ่ยยาวเหยียดนั้นทำเอาม่านนีถึงกับชะงักงันสายตามืดดำพลันสว่างได้อีกคราตามด้วยฉายแววฉงนไม่เข้าใจ“อาจารย์...” นางเค้นหาเส้นเสียงของตนจนเจอ “ท่านกำลังกล่าวสิ่งใด”“หลายปีก่อน ข้าเดินทางมาเจอกับเขาที่คอยเฝ้าเจ้าอยู่ตรงชายป่ารอบนอก ครานั้นมีโจรป่าเข้ามาหวังจะทำร้ายเจ้าสองแม่ลูก เฟยหมิงก็ต่อสู้กับโจรป่าจนได้รับบาดเจ็บ ข้าจึงเข้าไปร่วมสู้กับเขา แล้วเขาก็ขอร้องให้ข้ามาเป็นอาจารย์ของเจ้าแลกกับเงินก้อนหนึ่งเพื่อให้ข้านำไปตั้งตัวยังที่ที่ข้าจะไม่ถูกทางการจับตัว”ประโยคเรียบเรื่อยของอาจารย์ยังคงเอ่ยเนิบนาบอย่างใจเย็นทำเอาคนฟังไม่สามารถเย็นใจได้แต่อย่างใด“อาจารย์” เสียงของม่านนีพลันสั่นเครือ “ไยท่านถึงเล่าให้ข้าฟัง อยากเห็นข้าร่ำไห้จนขาดใจตายหรือไร

ม่านนีถึงกับชะงักงันนิ่งอึ้ง“ท่ะ ท่าน ท่านว่าอย่างไรนะ”“ข้าบอกว่าข้านอนรักษาตัวอยู่ข้างๆ เจ้า แต่เจ้าเอาแต่นอนหลับไม่ยอมตื่นลืมตาขึ้นมาและละเมอเรียกหาแต่ข้า”ม่านนีถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมองเฟยหมิงแบบเต็มตา ใบหน้าของนางพลันเห่อแดงขึ้นมา ยามนี้หน้าผาแห่งนี้ที่เดิมทีมีบรรยากาศที่แสนจะเย็นเยียบแต่บัดนี้คล้ายกับว่ามันกำลังร้อนขึ้นมามากมาย มันกำลังจะถูกดวงอาทิตย์แผดเผาใช่หรือไม่ไยร้อนยิ่งนัก!?เฟยหมิงก้มหน้ามองสตรีตรงแผงอกอย่างนึกขัน เขานอนฟังนางละเมอเรียกชื่อของเขานานเป็นเดือนๆ จากที่ใกล้ตายก็กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นมาด้วยเสียงละเมอพร่ำเรียกของนางที่ดังอยู่ข้างๆ ทุกยามเวลา“อ้าว! เจ้ายังไม่หายดี อวัยวะภายในยังสาหัส ลุกขึ้นมาถึงที่นี่ได้อย่างไร” เสียงของอาจารย์เอ่ยขึ้นพลางวางผลไม้และกระต่ายป่าลงบนพื้นดินแล้วยืนกอดอกมองคู่รักตรงหน้า“ข้าเกรงว่าจะมีสตรีนางหนึ่งกระโดดหน้าผาไป” เฟยหมิงเอ่ยตอบเสียงเรียบซ่อนรอยขบขัน“อา...เจ้าจะทำอย่างนั้นรึ หนี่ว์เอ๋อร์”“ข้าก็คิดเอาไว้เหมือนกัน แต่ไม่มีแรงลุกขึ้นเดิน แรงกระโดดไหนเลยจะมี” นางตอบเสียงแผ่วใบหน้าเห่อแดงร้อนแรงไปหมด“อา...อย่างนี้นี่เอง นับว่าเจ้าไม่

บาดแผลร่องลึกเหวอะหวะยากผสาน แม้ได้อำนาจมาแต่ก็คล้ายเป็นเพียงหุ่นเชิดให้ตระกูลของตนมายาวนานหลายปี ในขณะที่หวงเหม่ยเหลียนนึกชมชอบหยางจื้อเฉิงจนไม่อาจห้ามใจ ทั้งยังต้องการเป็นใหญ่จึงได้แต่หน้าชื่นอกตรมเสมอมา ยอมทรมานจิตใจของตนแม้อยู่ในตำแหน่งสูงส่งตามคาดหมายก็ตามทีตรงป้ายวิญญาณสลักลายวิจิตรที่สลักนามของบุรุษแลสตรีสูงศักดิ์เฟยหมิงนั่งอยู่ตรงด้านหน้าหลุมศพของบุคคลทั้งคู่โดยมีม่านนีนั่งอยู่เคียงข้างกัน เขาเพียงเอียงหน้ามองม่านนีที่กำลังมองไปยังหลุมศพอย่างเงียบงันมิได้เอ่ยคำอันใดออกมา สายตาสวยหวานของนางกำลังเหม่อมองอย่างไม่ใคร่จะเข้าใจอันใด แต่ทว่าเขากลับเข้าใจเฟยหมิงยังคงมองม่านนีอย่างเข้าใจ นางพยายามเหลือเกินที่จะแก้แค้นทั้งๆ ที่นางมิใช่สตรีจิตใจโหดร้ายหรือเป็นคนร้ายกาจ แต่ตรงกันข้ามนางเป็นสตรีที่จิตใจดีนางจิตใจดีจนเกินคาดเสียด้วยซ้ำ ดูวิธีการแก้แค้นของนางนั่นประไร ช่างน่ารักสิ้นดีและถึงแม้ว่านางจะแก้แค้นโดยการเป็นฉนวนสร้างความวุ่นวายก็จริงอยู่ แต่สาเหตุหลักย่อมมาจากตัวของบุคคลแต่ละคนที่มีพื้นฐานในจิตใจมาแต่ไหนแต่ไร ม่านนีเพียงสะกิดลงไปให้สิ่งที่หลับใหลในกายของพวกเขาได้ตื่นขึ้นมาแล้ว

ยามค่ำคืนที่มืดมิดดำสนิทไร้แสงจันทร์แต่กลับมีแสงของหมู่ดาวนับร้อยนับพันแข่งขันกันทอประกายเจิดจ้าพร่างพราวผสมผสานสายลมอ่อนๆ ที่กำลังเคลื่อนไคล้ไล้เรือนกายให้สตรีทั้งหลายรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาแต่ทว่าความร้อนรุ่มด้วยรู้สึกริษยายังคงมี สามพี่น้องตระกูลหานจึงยังคงกึ่งบังคับกึ่งชักชวนม่านนีให้เดินชมรอบๆ สวนสวยกลางจวนด้วยใบหน้างดงามเติมแต่งจัดจ้านฉาบรอยยิ้มละไม“แม่นาง เจ้าช่างงดงามแม้อยู่ในอาภรณ์ที่แสนจะธรรมดา” คนพี่ใหญ่เจียวจินเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงแว่วหวานเคลือบความห่างเหินและดูถูกในที“นั่นสิแม่นาง! เจ้าไม่ควรปล่อยปละละเลยความงามเยี่ยงนี้ เจ้าควรรู้เอาไว้” คนรองนามเจียวจิงถือโอกาสสั่งสอนถือเอาตนว่ารู้ภูมิยิ่งกว่า“อา...หากจะทำอย่างนั้น แม่นางอาจจะไม่ถนัด เราอย่ากดดันแม่นางเลย” คนเล็กสุดท้องกล่าวด้วยถ้อยคำเห็นใจแฝงเย้ยหยันในทีนางแสดงออกชัดเจนตามความรู้สึกที่มีต่อสตรีตรงหน้าว่าคงไม่สามารถทำตัวให้เหมาะสมเฉกเช่นสตรีสูงศักดิ์เพราะดูอย่างไรสตรีนางนี้ก็ไร้ยศถาบรรดาศักดิ์อย่างแน่นอนคนพี่ใหญ่ยกชายผ้าขึ้นปิดปากหัวเราะบางเบาอย่างเป็นกันเอง “น้องเล็กไยกล่าวอย่างนั้น มันมิใช่เรื่องยากอันใด”“อุ้ย! พี่ใหญ