Alle Kapitel von พันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+: Kapitel 81 – Kapitel 90

คาร์เตอร์จูงมือน้อยๆ ของน้องควีนเพื่อพาไปห้องอาหารส่วนตัวที่ตอนนี้มีพี่ชายฝาแฝดนั่งรออยู่แล้ว และเมื่อเคย์เดนเห็นน้องควีนมันก็รีบวิ่งมาอุ้มลูกสาวของตัวเองทันที“น้องควีนครับ”“อันนี้ลุงเคย์ อันนี้อาเตอร์...หน้าเหมือนกันจริงๆ ด้วย” เสียงหวานบอกแล้วใช้นิ้วเล็กๆ ของตัวเองจิ้มที่หน้าของเคย์เดนซึ่งกำลังอุ้มร่างเล็กของลูกสาวเอาไว้ในอ้อมแขน“แล้วรักใครมากกว่ากันครับ” เสียงทุ้มของเคย์เดนร้องถาม เมื่อก่อนเขาไม่เคยคิดที่อยากจะมีลูกเลย เนื่องจากกลัวความสัมพันธ์ และกลัวว่าตัวเองจะเป็นพ่อที่ไม่ดีด้วย อีกทั้งเขาไม่ได้อยากจะแต่งงานตั้งแต่แรก“อืม...รักลุงเคย์มากกว่า ลุงเคย์ชอบซื้อตุ๊กตาตัวโตๆ ให้น้องควีน”มือเล็กทำท่าทางเหมือนกำลังโอบตุ๊กตาตัวใหญ่จนเคย์เดนเผลอยิ้มออกมา โดยที่คาร์เตอร์แอบมองพี่ชายของตัวเองที่นับวันยิ่งทำตัวประหลาดมากขึ้น ปกติมันเป็นคนยิ้มที่ไหน รอยยิ้มมันหายากยิ่งกว่าเข็มในมหาสมุทรเสียอีก แต่ตอนนี้มันกำลังยิ้มให้กับน้องควีนสายเลือดเดียวของตัวเอง“แต่จริงๆ น้องควีนรักคุณพ่อมากกว่านะคะ ถึงจะไม่เคยเจอหน้า แต่น้องควีนยังรอคุณพ่อถึงตอนนี้ คุณแม่บอกว่าคุณพ่อจะกลับมาแล้ว” น้องควีนบอกอย่างใส

มือหนาสะบัดนามบัตรออกอย่างแรง และขอบมุมของกระดาษมันก็โดนใบหน้าหวานจนเธอรับรู้ถึงความแสบเนื่องจากมันบาดเข้ากับแก้มเนียนของเธอทันที“อึก...”“บอกไม่รู้จักมัน แต่รับนามบัตรมันมา มันหมายความว่ายังไง คิดอะไรกับมันด้วยใช่ไหม!” เคย์เดนเริ่มกระแทกเสียงใส่คนที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยความกรุ่นโกรธ“ก็ฉันไม่รู้จักเขาจริงๆ แล้วจะให้ฉันตอบว่าอะไร รู้จักอย่างนั้นเหรอ” เธอไม่เข้าใจว่าเคย์เดนเป็นอะไร อีกอย่างเขาจะมายุ่งวุ่นวายอะไรกับชีวิตของเธอหนักหนา“หึ...”ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานของนรินดา จากนั้นเขาก็ทำการอุ้มคนตัวเล็กขึ้นไปนอนหงายบนเตียงโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว“ว้าย!”“รู้ปะ...เธอแม่งทำให้ฉันหงุดหงิดตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ ทำไมเป็นคนแบบนี้วะน้ำตาล!” เคย์เดนลุกขึ้นมาคร่อมที่ร่างเล็กแล้วพูดออกมาอย่างไม่พอใจ“ฉันไม่ได้ทำอะไร”“ไม่ได้ทำเหรอ...แล้วที่มาที่นี่มันคืออะไร เธอออกมาโดยที่ฉันไม่ได้อนุญาตด้วยซ้ำ” เมื่อเช้าเขาหงุดหงิดและร้อนใจเป็นอย่างมากที่คนตัวเล็กหนีหายมาแบบไม่บอกไม่กล่าวเลยด้วยซ้ำ“ทำไมฉันต้องขออนุญาตคุณ บอกแล้วใช่ไหมว่าต่อไปนี้ฉันขอมีชีวิตอิสระของตัวเอง ถ้าจะผิดก็มีแค่เรื่องเดียวเท่านั

คำว่าของเล่นของเขาทำเอาหัวใจสาววูบไหว เพราะถ้าไม่ใช่ของที่เจ็บตัว ก็คงเป็นของที่เสียวจนเธอร้องขอชีวิตเลยทีเดียว“อื้อ...”นิ้วแกร่งสอดเข้าไปในโพรงสาว จากนั้นเขาก็เลื่อนใบหน้าคมคายมาดูดที่ยอดถันสีหวานอย่างแรง ส่วนมือก็ทำหน้าที่ให้ความเสียวซ่านกับนรินดาไม่หยุด จนเธอต้องยกมือน้อยที่เพิ่งเป็นอิสระโอบรอบต้นคอแกร่งนิ้วของเคย์เดนใหญ่มาก ใหญ่จนเธอรู้สึกถึงความแน่นที่ร่างกายกำลังบีบรัดอยู่ จนเธอต้องบิดร่างกายไปมาอย่างซาบซ่านเมื่อเขาเคล้นขยี้ปลายนิ้วเข้ากับร่องรักอย่างไม่มีหยุดแจะ!! แจะ!! แจะ!!เสียงน้ำในกายสาวดังทุกครั้งที่ปลายนิ้วหนาของชายหนุ่มสอดใส่เข้าไป จากนั้นเคย์เดนก็เพิ่มนิ้วของตัวเองเป็นสองทำเอานรินดาถึงกับนิ่วหน้าด้วยความเจ็บและเสียวซ่านไปพร้อมๆ กัน“อื้อ...เพิ่มนิ้วทำไม” เสียงหวานร้องสั่นๆ แล้วปรือตามองเคย์เดนที่ยังไม่หยุดกระทำกับร่างกายของเธอแบบนี้“คว...ฉันใหญ่กว่านี้เธอยังอ้ารับได้เลย” มุมปากหยักยกขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าแดงก่ำ “งั้นเอานิ้วออกก็ได้ แต่รับคว...แทนแล้วกัน”มาเฟียหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาจัดการกอบกุมความร้อนผ่าวแล้วจัดการสอดปลายหัวของตัวเองเข้าไปร่องรักที่แสนคับแน่นของเ

“จะทำอะไร”“น้ำตาลคิดถึงลูก น้ำตาลอยากถามคุณคาร์เตอร์ว่าลูกน้ำตาลเป็นยังไงบ้าง” ใบหน้าหวานเงยมองคนที่ยืนอยู่ปลายเตียง“น้องควีนไม่เป็นอะไรหรอก ไอ้เตอร์มันดูแลให้อยู่ เธอจะห่วงอะไรเยอะ” เคย์เดนมองใบหน้ารูปหัวใจของคนตัวเล็กที่กำลังส่งสายตากังวลมาที่เขา“ก็น้ำตาลห่วงลูก คุณไม่ห่วงก็เรื่องของคุณสิ”“น้ำตาล! เธออย่ามางอแงได้ไหม ยังไงไอ้เตอร์มันก็ดูแลหลานมันอย่างดีอยู่แล้ว” มาเฟียหนุ่มส่งสายตาหงุดหงิดให้กับนรินดาที่ยังดื้อดึงที่อยากจะไปเจอลูกให้ได้“ไม่! คุณออกไปจากห้องของน้ำตาลเลย น้ำตาลจะไปตามลูก น้ำตาลอยากนอนกอดลูก” เพราะกลัวลูกสาวจะแปลกที่แล้วนอนไม่หลับ เธอเลยต้องไปพาตัวน้องควีนกลับมา“น้ำตาล! ทำไมเธอมันงี่เง่าขนาดนี้ บอกแล้วว่าไอ้เตอร์มันดูแลลูกได้ เธอจะเซ้าซี้ทำไม ยังไงคืนนี้ฉันก็จะนอนที่นี่ เธอไม่มีสิทธิ์มาห้าม”“จะมานอนด้วยทำไม ไม่อยากนอนด้วย ออกไปเลย”“น้ำตาล! จะนอนด้วย ยังเอาไม่เสร็จ ฉันยังไม่แตกด้วยซ้ำ จะให้ไป มันไม่ง่ายไปอย่างนั้นเหรอ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อสาวร่างบางพยศใส่เขาอีกแล้ว แม้ภายนอกของนรินดาจะดูเรียบร้อยบอบบาง แต่บางครั้งเธอก็พยศจนเขาต้องปวดหัวแบบนี้“ง่าย! คุณแค่เ

“เออ...”ขณะที่กำลังเดินออกไปคาร์เตอร์ก็ทำหน้าชะโงกเพื่อดูคนตัวเล็กที่อยู่ข้างใน แต่เคย์เดนก็เอาตัวมาบังเอาไว้ไม่ให้คาร์เตอร์เห็นนรินดา“ไปได้แล้ว”“เออ...ไล่กูจัง มองหน่อยก็ไม่ได้ หวงเหลือเกิน” คาร์เตอร์บอกอย่างยียวนแล้วฉีกยิ้มให้พี่ชายที่กำลังหน้าบึ้งตึงใส่เนื่องจากตัวเองไปมองผู้หญิงของมัน เมื่อคุยกับน้องชายจบที่หน้าห้อง เคย์เดนก็ล้มตัวนอนบนเตียงอีกครั้งแล้วดึงร่างเล็กของนรินดาเข้ามาในอ้อมกอดโดยที่ไม่รู้ว่าหญิงสาวตื่นนานแล้ว “น้ำตาล...ตื่นได้แล้วนะ” เสียงเข้มกระซิบที่ข้างใบหูของสาวร่างบางเบาๆ เขาอยากจะนอนกอดเธออย่างนี้ ถ้าไม่ติดว่าหญิงสาวจะต้องไปถ่ายงาน อย่าได้ฝันเลยว่าวันนี้เธอจะได้ออกจากห้องไป ดวงตากลมโตค่อยๆ ลืมขึ้นมา และก็เห็นว่าเคย์เดนจ้องมองเธออยู่ ใบหน้าเรียบเฉย แต่ภายในกลับมีเหมือนประกายไฟตลอดเวลา จนใจสาวอดใจสั่นไม่ได้ ถ้าไม่ได้ยินสิ่งที่เขาคุยกับคาร์เตอร์เมื่อครู่ เธอคงได้หวั่นไหวกับเขาอีกรอบ “ไปอาบน้ำสิ เธอนอนยั่วฉันแบบนี้เดี๋ยวก็โดนเอาอีกรอบหรอก” แม้จะพูดแบบนั้น แต่มือหนาของเคย์เดนยังคงโอบกอดร่างเล็กเอาไว้จนเธอขยับตัวไปไหนไม