All Chapters of พันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+: Chapter 61 - Chapter 70

มือบางวางที่ไหล่กว้างของเคย์เดนขณะที่เขากำลังสอดใส่ร่างกายของตัวเองเข้ามา จมูกโด่งเป็นสันแตะไปที่ไหล่บางเพื่อดอมดมความหอมหวานจากกายของเธอที่เขาชื่นชอบที่สุด การที่นรินดามีลูก ร่างกายของหญิงสาวก็ดูมีน้ำมีนวลสวยขึ้นกว่าเมื่อสี่ปีก่อน “น้ำตาล...ทำไมมันดีอย่างนี้...หือ” เขายอมรับว่าเขาหลงเธอ หลงมากกว่าผู้หญิงคนไหน แต่เพราะรู้ว่าเธอไม่มีทางมาเทียบเคียงคู่ควรกับคนอย่างเขาได้ จึงได้แต่เก็บหญิงสาวเอาไว้ในมุมมืดไม่ให้ใครรู้ “คุณเคย์...อื้อ...อ๊า” ปากเล็กเผยอเปล่งเสียงดังออกมาอย่างไม่กลัวว่าจะมีใครได้ยิน เธอเกลียดร่างกายของตัวเองที่มันพ่ายแพ้ต่อเคย์เดนทุกครั้งไป เธอไม่เคยห้ามความต้องการของตัวเองได้เลยสักครั้งเดียว เรียวขาสวยถูกแยกให้กว้างมากยิ่งขึ้น มือทั้งสองข้างของเคย์เดนจับที่ข้อเท้าแสนจะเล็กของนรินดาเอาไว้ แล้วทำการแยกยกมันขึ้นเพื่อให้ตัวตนหนาเข้าไปในร่างกายของเธอได้ลึกมากกว่าเดิม “อื้อ” ดวงตาโตถึงกับเบิกตากว้างอย่างเขินอายเมื่อท่านี้มันช่างน่าอายเหลือเกิน “ไม่ยกอย่างนี้สิ” เสียงหวานๆ ร้องบอกแล้วพยายามรั้งขาของตัวเองลงมา แต่มือของเคย์เดนยังคงจ

มาเฟียหนุ่มดึงรั้งร่างเล็กของนรินดาแล้วให้หญิงสาวมานอนเกยกับต้นแขนกำยำจนเธอไร้ซึ่งทางปฏิเสธ ขณะที่กำลังก้มหน้าลงสายตากลมโตดันไปเห็นรอยช้ำบางอย่างที่ด้านข้างเอวของชายหนุ่มแล้วเกิดความสงสัย “รอยพวกนี้คืออะไรคะ”“ไม่มีอะไร” เคย์เดนบอกด้วยเสียงราบเรียบ“แต่มันเป็นรอยช้ำมากๆ เลยนะคะ คุณต้องไปหาหมอนะ ถ้าเกิดมันช้ำในขึ้นมาจะทำยังไง...” นรินดาถามอย่างอดห่วงไม่ได้ ต่อให้ไม่ใช่เคย์เดนเธอก็จะบอกแบบนี้เช่นเดียวกันเสียงหวานถามแล้วเอามือบางของตัวเองไปแตะที่รอยช้ำนี้ แต่ยังไม่ทันที่มือบางจะได้แตะ มือหนาของเคย์เดนก็ปัดออกอย่างแรง จนเธอเจ็บมือไปหมด เพียะ!! “อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน ถ้าฉันไม่อนุญาต” สายตาที่เย็นชาส่งมา ทำให้นรินดาอดใจหายไม่ได้ และไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิดขนาดนั้น ทำไมเขาต้องทำเหมือนเกรี้ยวกราดใส่เธอขนาดนี้ “น้ำตาลแค่...” คำว่าเป็นห่วงมันถูกกลืนเข้าไปในลำคอ เธอไม่ควรรู้สึกแบบนี้กับเขา เธอไม่ควรแสดงออกมา เพราะคนอย่างเคย์เดนไม่ได้ต้องการให้เธอคิดอย่างนั้นตั้งแต่แรก “แค่นอนด้วยไม่ได้หมายความว่าจะอยากรู้อยากเห็นเรื่อง

“เดี๋ยวหนูตักเองดีกว่าค่ะป้า อีกอย่างน้ำตาลรอเขาด้วย ไม่อยากกินก่อนกลัวจะเสียมารยาท” นรินดานั่งเล่นนั่งถักเปียให้ลูกสาว เพราะเธอไม่รู้จะทำอะไร โทรศัพท์มือถือเมื่อวานก็พังไปแล้วจากการทำลายของเคย์เดน ตอนนี้เธอเลยไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรบ้าง “โทรศัพท์คุณแม่ไปไหน น้องควีนอยากดูการ์ตูน” เสียงหวานของลูกสาวบอก “พอดีมันพังไปแล้ว ไว้คุณแม่ไปซื้อใหม่แล้วจะเอามาให้น้องควีนดูนะคะ” นรินดาไม่ได้ให้ลูกดูการ์ตูนในโทรศัพท์บ่อยนัก เพราะรู้ดีว่าสื่อโซเชียลทุกวันนี้มันอาจจะทำให้เด็กสมาธิสั้น เลยชอบซื้อของเล่นที่พัฒนาทักษะทางด้านสมองมากกว่า “เสียดายจังเลย น้องควีนหิวข้าวแล้วค่ะคุณแม่ กินได้เลยไหมคะ” “เอ่อ...งั้นน้องควีนกินก่อนเลยค่ะ มาค่ะเดี๋ยวคุณแม่ช่วยหั่นให้นะคะ” เพราะกลัวลูกสาวจะทนไม่ไหว นรินดาเลยให้ลูกสาวกินก่อน ส่วนเธอก็จะรอจนกว่าเคย์เดนจะลงมาจากด้านบน “เดี๋ยวป้าขึ้นไปตามให้ลูก...” “ไม่เป็นไรค่ะ เขาอาจจะกำลังแต่งตัวอยู่ เดี๋ยวน้ำตาลให้น้องควีนทานก่อนได้ค่ะ น้ำตาลยังไม่หิวด้วย” “แต่ป้าว่า...” “ไม่

“ทำไมจะไม่ได้ ถ้าฉันจะเอาลูกมาไว้กับตัวเอง ใครหน้าไหนก็ขวางไม่ได้ รวมทั้งแม่อย่างเธอด้วย!” “จะไปไหมพูดมา ถ้าจะไปก็ออกไปซะ ไปจากที่นี่!! แต่คิดเอาไว้ด้วยนะว่าลูกจะเกลียดเธอมากแค่ไหนที่แม่ทิ้งตัวเองเพราะอยากหาอิสระบ้าบอนั่น!! หรือจริงๆ อยากหาผัวใหม่จะแย่อยู่แล้ว อยากไปมีผัวใหม่ไหมล่ะ ไอ้เหี้...คินน์นั่น หรือจะมีลูกอีกคนกับมันดีล่ะ” นิ้วหนาของเคย์เดนชี้ไปที่ประตูใหญ่ด้วยดวงตาสั่นระริก ทั้งวิคเตอร์และกองทัพถึงกับมองหน้ากันเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนตอนนี้ เป็นครั้งแรกเลยด้วยซ้ำที่เคย์เดนพูดเยอะขนาดนี้ ในดวงตาของมันมีบางอย่างที่ซุกซ่อนเอาไว้โดยที่ไม่มีใครรู้และเข้าใจได้ “น้ำตาล...” ตอนนี้นรินดากำลังสับสน เธอรักลูก เธอไม่อยากทิ้งน้องควีน และน้องควีนจะต้องเสียใจมากๆ ถ้าเธอไปจากที่นี่ เธอจะทำยังไง “ว่ายังไงน้ำตาล” มาดามคริมามองสาวร่างเล็กข้างกายที่กำลังสับสน นางเข้าใจว่าเด็กสาวกำลังเครียด ดูลูกชายของนางที่ก็ไม่ยอมเหมือนกัน แค่มองตาก็รู้แล้วว่าเคย์เดนคิดอะไรกับนรินดา เพียงแค่ไม่ยอมรับความจริงเท่านั้น “คือ” “เลือกมาส

“ลุงเคย์เขาออกไปข้างนอกนะคะ ไว้เย็นๆ คงกลับ” เพราะกลัวลูกสาวจะถามหา ทำให้เธอต้องรีบบอกก่อน เนื่องจากน้องควีนเป็นเด็กขี้สงสัย ถ้าไม่ตอบคำถามก็จะถามอยู่อย่างนั้นจนกว่าจะได้รับคำตอบ “เหรอคะ งั้นหนูก็ไม่มีเพื่อนเล่นน่ะสิ” “งั้นเล่นกับอาเตอร์ก่อนดีไหมครับ หรือน้องควีนไม่อยากเล่นกับอา” คาร์เตอร์มองหน้าหลานสาวอย่างเอ็นดู น้องควีนน่ารักมากจนเขาอดจะรักไม่ได้ ขนาดเขาเป็นแค่อายังขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดถึงเคย์เดนว่ารู้สึกยังไงกับลูกสาว “จริงเหรอคะ...” เด็กน้อยมองคาร์เตอร์ตาโตแล้วฉีกยิ้มออกมา ซึ่งนรินดาก็รู้สึกดีที่ลูกสาวไม่งอแงหาเคย์เดน “น้ำตาล...ไปคุยกับฉันหน่อยสิ” “ค่ะ...มาดาม” นรินดาปล่อยให้ลูกสาวเล่นตุ๊กตากับคาร์เตอร์ไป ร่างเล็กของนรินดาเดินตามมาดามคริมาออกไปข้างนอก จนกระทั่งมายืนที่ศาลาริมน้ำ เธอก้มหน้างุดๆ เพราะไม่กล้าสู้หน้าท่าน “เงยหน้าขึ้นสิน้ำตาล...” นิ้วเรียวของมาดามเชยปลายคางของคนตัวเล็กขึ้นให้เงยขึ้น นางกำลังวิเคราะห์ใบหน้าหวานๆ ของหญิงสาว “ค่ะ” “เธอสวย เธอน่ารักมากนะ” มาดามมองใบห