Lahat ng Kabanata ng พันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+: Kabanata 101 - Kabanata 110

“เอ่อ...” คินน์หน้าซีดเมื่อเคย์เดนแสดงท่าทีหวงลูกสาวออกนอกหน้า “ไม่เป็นไรค่ะพี่คินน์ เดี๋ยวน้ำตาลก็จะกลับแล้ว ยังไงน้ำตาลขอบคุณนะคะ” ที่ต้องตัดบทไปแบบนี้เพราะไม่อยากให้มีปัญหากันทั้งสองฝ่าย อีกอย่างเธอรับรู้ถึงอารมณ์ของเคย์เดนที่กำลังคุกรุ่นแทบจะระเบิดออกมา เพียงแต่มีลูกอยู่เขาเลยไม่กล้าทำอะไรตอนนี้ “งั้นก็ได้ครับ ยังไงถ้ามีอะไรโทร. หาพี่ได้เลยนะ” “ไม่ต้องหรอกครับ ผัวเขาก็มี จะรบกวนคนอื่นทำไมกัน” เคย์เดนทำเหมือนพูดลอยๆ แต่ใจของเขาแทบอยากจะพุ่งไปจัดการหน้าหล่อๆ ของคินน์จะแย่ ถ้าไม่ติดว่ามีลูกสาวนะ มันได้ตายคาตีนเขาไปตั้งแต่ตรงนี้แล้ว “เอ่อ...ขอบคุณค่ะ” นรินดาหน้าเสียเมื่อเคย์เดนประกาศสถานะออกมาทั้งๆ ที่ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเลยด้วยซ้ำ “งั้นพี่ไปก่อนนะ น้องควีน คุณลุงไปก่อนนะครับ” “ค่ะ...บ๊ายบายนะคะ” มือป้อมๆ ยกขึ้นโบกมือให้กับคินน์ “กลับบ้านกันดีกว่านะครับ น้องควีนหิวอะไรไหม ไปแวะกินข้าวกันดีกว่าไหม” เคย์เดนถามลูกสาวในอ้อมแขนของตัวเอง ส่วนอีกมือก็จับที่มือเล็กของนรินดาเอาไว้แม้เธอจะพยายามดึงมือออกก็ตา

“รู้ เจอมันตั้งแต่ตอนที่น้ำตาลไปถ่ายงานที่ภูเก็ตแล้ว และกูคิดว่าการที่มันมาที่นี่ มันต้องมีจุดประสงค์อะไรอย่างแน่นอน” แฟรงค์คือศัตรูอันดับหนึ่งของตระกูลโอเวนตัน มันจ้องจะเล่นงานบริษัทของเคย์เดนมาตลอด เพราะการแข่งขันทางธุรกิจทำให้มันแพ้ราบคาบทุกครั้ง อย่างเช่นวัคซีนสำหรับรักษาโรคล่าสุดที่ทางทีมวิจัยของเคย์เดนคิดค้นและทำการจดสิทธิบัตรก่อน ทำให้มันต้องสูญเงินนับพันล้าน เพราะสุดท้ายต่อให้วิจัยสำเร็จมันก็ไม่มีโอกาสได้ผลิตยาชนิดนี้ เนื่องจากเคย์เดนคือคนเดียวที่ถือสิทธิบัตร “วันก่อนกูได้ข่าวจากลูกน้องว่ามันและคนของมันมาป้วนเปี้ยนแถวโรงแรมและบริษัทของมึง กูว่ามันต้องมีแผนแน่นอน” “อืม...คิดไว้อยู่แล้วว่าคนอย่างมันต้องเล่นไม่ซื่ออีก คราวก่อนที่กูไปสวิตฯ กูเพิ่งไปมีเรื่องกับมันมา”เคย์เดนเล่าถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นที่เขาเดินทางไปดูงานบริษัทแม่ และเกิดไปมีเรื่องกับแฟรงค์จนเอวช้ำเพราะฝีมือของมัน และดูเหมือนมันจะแค้นมากเมื่อเขาได้เป็นเจ้าแรกของโลกที่ได้ทำวัคซีนนี้ ซึ่งถ้ามันอยากทำต้องมาจ่ายค่าลิขสิทธิ์ให้กับบริษัทของเขา “มึงก็แม่งเกิน ไปลุยเ

“ฮึก...ฮือ...” น้ำตาสาวไหลออกมา เธอพยายามแล้ว พยายามจะกลั้น แต่ก็ทำไม่ได้ เธอเจ็บ เจ็บเหมือนเมื่อสี่ปีก่อน เจ็บเหมือนกำลังจะตาย ทั้งๆ ที่เคย์เดนไม่ได้ทำอะไรให้ เขาไม่ผิด มีแต่เธอที่ผิดคนเดียว ผิดที่ไปรักเขา รักเขาจนโงหัวไม่ขึ้น“แม่ควรทำยังไงดีลูก แม่เจ็บเหลือเกิน”นรินดาบอกกับตัวเองแล้วพร่ำเพ้อไปถึงลูกสาวที่ตอนนี้นั่งเล่นอยู่ชั้นล่าง เธออยากจะไปจากที่นี่ อยากไปอยู่ในที่ไกลๆ ไม่อยากเจอเขา เพราะอย่างน้อยหัวใจดวงนี้จะได้ไม่ต้องเจ็บปวด แต่เพราะเธอมีลูก เธอเลยไม่กล้าไปไหน เธอไม่อยากเป็นแม่ใจร้ายที่ทิ้งลูกเอาไว้ แต่ตอนนี้เธอไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวจริงๆมือทั้งสองข้างของนรินดากำที่นอนของตัวเองด้วยความเจ็บปวด เธอไม่อยากรู้สึกแบบนี้ ทั้งๆ ที่เธอน่าจะเจียมตัวเองตั้งแต่แรก เขาอยากได้แค่ลูก เขาอยากเอาลูกไปต่อรองกับแม่ตัวเอง เพราะไม่อยากแต่งงานกับผู้หญิงที่ทางบ้านหาให้ และเธอทำให้เขาได้เคย์เดนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องทำงานเขาก็ตรงไปยังห้องโถง และพบกับร่างเล็กของลูกสาวที่กำลังนั่งเล่นตุ๊กตาอยู่กับผู้เป็นยาย แต่ไร้ร่างเล็กของนรินดา“น้ำตาลไปไหนครับ”“น้ำตาลบอกว่าปวดหัว เลยขอตัวไปนอนก่อนค่ะ”“อย่างนั้นเหร

บทที่ 20อยากไปก็ไปแต่ตัวอย่าเอาลูกไปด้วยเพียะ!!“คุณมันเป็นผู้ชายที่ทุเรศที่สุด!!” มือน้อยฟาดลงไปบนใบหน้าหล่อเหลาของเคย์เดนจนชายหนุ่มหน้าหันตามแรงตบ แต่ตอนนี้เธอสุดจะกลั้นแล้ว เขาทั้งหยามเหยียด ทั้งดูถูกเธอ ทั้งๆ ที่ผ่านมาเธอก็เลี้ยงน้องควีนคนเดียวมาตลอด“ทุเรศแล้วไงวะ อย่างน้อยฉันก็มีเงิน ลูกของฉันอยากได้อะไร ฉันก็หามาให้ทุกอย่าง แล้วเธอล่ะมีอะไรบ้าง โทรศัพท์สักเครื่องดีๆ ยังไม่มีปัญญาจะซื้อเลยด้วยซ้ำ!! และเธอเองไม่ใช่เหรอที่ชอบเอาตัวมาเสนอให้ฉันเอา แบะให้เอาฟรีๆ เพราะเธอบอกว่าเธอรักฉัน ก็แน่แหละ ผู้หญิงก็อยากได้ผัวรวยๆ ทั้งนั้น เธอเองก็คงหวังอะไรแบบนี้สินะ แต่ขอโทษทีว่ะ ฉันไม่ได้อยากได้ผู้หญิงอย่างเธอมาเป็นเมียเลยสักนิด มีดีแค่ตอนเอาเท่านั้น!!”“คุณมันเลวเกินไปจริงๆ ที่ผ่านมาฉันรักคุณไปได้ยังไง คุณมันสารเลวที่สุด...”ตอนนี้นรินดาได้ยินความคิดที่ออกมาจากปากของเขา แม้จะรู้อยู่แล้ว แต่พอมาฟังอะไรแบบนี้มันก็เจ็บเหลือเกิน เจ็บมากๆ“อยากไปนักไม่ใช่เหรอ ไปดิ ไปเลย และอย่าคิดจะพาลูกของฉันไป เพราะฉันไม่มีทางให้ลูกของฉันไปอยู่กับแม่ที่คิดจะเอาผัวใหม่!”“ฉันไม่เคยคิดอะไรอย่างที่คุณว่าเลยสักน

เคย์เดนผละออกมาจากร่างเล็ก เขาจ้องมองร่างกายสวยที่นอนแล้วทำการปลดกระดุมเสื้อของตัวเอง แต่สายตายังคงไม่ละจากการมองร่างเล็กที่เขาใช้เสื้อของเธอพันที่รอบมือเอาไว้“ปล่อยน้ำตาล”“ปล่อยแน่ แต่ต้องเอาให้เสร็จก่อน” เคย์เดนที่เพิ่งปลดกางเกงสีดำราคาแพงของตัวเองเรียบร้อยแล้วเขาก็ก้าวขึ้นมาบนเตียง จากนั้นก็ทำการพลิกร่างเล็กให้นอนคว่ำ แล้วช้อนสะโพกสวยของเธอขึ้นมา บั้นท้ายงามงอนทำเอาความรู้สึกของเคย์เดนตอนนี้ลุกโชนอย่างไม่เคยเกิดขึ้นกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ตลอดระยะเวลาสี่ปีที่ผ่านมาเขาไม่สามารถนอนกับใครได้เลยเพราะคิดถึงแต่ร่างนุ่มนิ่มของนรินดา ครั้งแรกเขาเลยจัดเธอหนักกว่าทุกครั้ง เพราะความหิวกระหายในร่างเล็กนี้“อื้อ...”เพราะมือถูกพันรอบทำให้เธอไม่สามารถพยุงตัวเองขึ้นมาได้ จนใบหน้าหวานลู่ไปกับที่นอนหนานุ่มขณะที่บั้นท้ายรับรู้ถึงบางอย่างที่กำลังปัดป่ายไปมาอย่างน่าหวาดเสียว“อย่าทำแบบนี้”ท่อนเนื้อร้อนจัดการสอดเข้าไปในโพรงสวยของนรินดาอย่างแรงทั้งๆ ที่ในกายสาวมีน้ำหวานเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทำเอาเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด“อ๊ะ...เจ็บ” นรินดาหน้าเหยเกด้วยความเจ็บเมื่อเอ็นร้อนขนาดใหญ่ของเคย์