All Chapters of พันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+: Chapter 91 - Chapter 100

“มึงหรือใครก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับน้ำตาล” เคย์เดนกัดฟันพูดพร้อมกับถลึงตามองน้องชายที่คิดอะไรชั่วๆ ออกมา ทั้งๆ ที่เขานั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้“หวงก้าง...” คิ้วหนาของคาร์เตอร์ยกขึ้นแล้วมองหน้าพี่ชาย“เปล่า”“เปล่า แล้วที่เป็นอยู่ทุกวันนี้คืออะไร”“กูแค่อยากให้น้องควีนโตกว่านี้ก่อน ถ้าแม่นั่นอยากหาผัวใหม่ก็เชิญ” เคย์เดนบอกอย่างไม่ใส่ใจ แต่สายตายังคงจับจ้องไปยังทุกอิริยาบถของนรินดาไม่ห่างตาเลย“ทนได้จริงๆ เหรอถ้าเขาต้องมีผัวใหม่”“เสือก!” เคย์เดนตอบสั้นๆ จนคาร์เตอร์หุบปากของตัวเอง แต่ก็มิวายยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเจอคนกำลังปากแข็ง แต่สายตาจ้องเขม็งใส่ผู้ชายทุกคนที่มองเมีย“เออ...จะคอยดูว่าจะทนได้สักกี่น้ำ สุดท้ายมึงแม่งก็ไม่ต่างจากไอ้วิคไอ้ทัพหรอกนะ” นรินดาและน้องควีนใช้เวลาในการถ่ายแบบตลอดทั้งวัน ทำให้เกิดอาการล้าจากลมแดด และความเหนื่อยอ่อนจากงานที่ทำ แต่เพื่อเงินหญิงสาวก็เลยเลือกที่จะอดทน จะห่วงก็แต่ลูกสาวที่ต้องมาเหนื่อยทำงานกับเธอด้วย “เหนื่อยไหมคะ” “ไม่ค่ะ น้องควีนชอบ สนุกมากเลย” เด็กน้อยวัยสามขวบบอกกับแม่ของตัวเองอย่างมีความสุข และยิ่งได้เห็นภาพถ่ายคู่ของตั

นรินดาเดินกลับมาที่ห้องพักของตัวเองด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว คืนนี้เธออดที่จะได้นอนกอดลูกสาวอีกแล้ว เธอคิดถึงน้องควีน แต่ก็ตระหนักได้ว่าเคย์เดนก็คงอยากทำหน้าที่พ่อบ้าง เธอเลยไม่กล้าขัดใจ มือน้อยเลื่อนไปหยิบกระเป๋าเงินของตัวเองแล้วทำการเปิดมันออก มันคือรูปถ่ายของชายหนุ่มที่เธอเคยตัดเก็บจากนิตยสารแล้วนำมันมาแปะข้างๆ รูปของเธอ เพราะเธอไม่เคยมีรูปคู่กับเขาแม้แต่ใบเดียว เธอมันก็แค่ผู้หญิงต่ำต้อย จะไปกล้าขอถ่ายรูปคู่กับเขาได้อย่างไร “ไม่ว่าจะกี่ปีน้ำตาลมันก็ไร้ค่าสำหรับคุณเสมอ ต่อให้น้ำตาลทำดีกับคุณแค่ไหน หน้าที่ของน้ำตาลก็คงมีแค่เรื่องบนเตียงอย่างเดียว” นรินดาบอกกับตัวเองอย่างตัดพ้อ และเธอก็ได้แต่โกรธตัวเองที่ไม่สามารถลืมเขาได้สักที หัวใจของเธอต้องวนเวียนเจ็บปวด เพราะเคย์เดนหลายต่อหลายครั้ง จนบางครั้งเธออยากจะนอนหลับไปไม่ต้องตื่นมารับความเจ็บปวดเหล่านี้ แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของลูกสาวก็ไม่สามารถทำมันลงได้ น้องควีนต้องการเธอ และเธอเองก็ต้องการลูกเช่นเดียวกัน ใบหน้าหวานมองไปรอบๆ ก็พบกับความว่างเปล่า หญิงสาวเลยคิดว่าตัวเองควรออกไปหาอะไรกินช่วงเย็นก่อน

“คิดว่าฉันจะยอมให้ลูกของฉันเรียกคนอื่นว่าพ่ออย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!!” ดวงตาคมที่แดงก่ำมองใบหน้าหวานที่เริ่มมีเหงื่อซึมออกมาเพราะความกลัว “พรุ่งนี้กลับกรุงเทพฯ กับฉัน และอย่าคิดขัดขืน เพราะเธอก็รู้ว่าตัวเองจะต้องเจอกับอะไร” นรินดาไม่ตอบ แต่มองใบหน้าหล่อเหลาของเคย์เดนที่ยังคงเอาแต่ใจเหมือนเดิม ตอนนี้เธอจะทำอะไรก็ถูกสั่งห้ามไปหมดทั้งๆ ที่แม่ของเขาบอกให้เขาปล่อยเธอไปแล้วแท้ๆ “ไปนอนกับลูกที่ห้อง” นรินดานิ่งเงียบก่อนที่มือหนาของเคย์เดนจะรวบคนตัวเล็กเข้ามาในอ้อมกอดแล้วพาเธอออกจากบ้านพักเพื่อพาเธอไปยังบ้านพักของเขา “ลูกรออยู่ในห้อง เข้าไปสิ” นรินดาเดินเข้าในบ้านพักที่แสนหรูหราของเคย์เดน และก็พบกับร่างเล็กของลูกสาวที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง นรินดาไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปนั่งขอบเตียงแล้วเอามือเล็กลูบที่ผมนุ่มๆ ของลูกสาวทันที “ไปอาบน้ำซะและมานอนได้แล้ว” เคย์เดนพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ ซึ่งนรินดาไม่แม้แต่จะเปิดปากพูดอะไร เนื่องจากเธอรู้ว่าเวลาตัวเองพูดอะไรไปมันก็ผิดสำหรับเขาไปหมด “อย่

“ถ้าลุงเป็นพ่อน้องควีนได้ไหม...” เสียงทุ้มของเคย์เดนร้องถามจนใบหน้าหวานของลูกสาวมองมาอย่างสนใจ “แต่คุณแม่บอกหนูมีพ่อแล้วนะคะ แล้วตอนนี้กำลังรอพ่อกลับมา” “แล้วถ้าลุงเคย์เป็นพ่อของน้องควีนล่ะ น้องควีนจะยอมรับไหม” เขาทนไม่ไหวแล้วกับสถานะลุงอะไรแบบนี้ เขาอยากกอดลูกสาวของเขา ลูกสาวเพียงคนเดียวที่นรินดาพาไปซ่อนหลายปี และหลังจากนี้เขาจะไม่มีทางให้ใครมาพรากลูกไปจากเขาอีกแล้ว “คะ” น้องควีนหันไปมองใบหน้าของแม่อย่างสงสัย “คุณแม่ขาคุณลุงเป็นพ่อของน้องควีนได้เหรอคะ” นรินดารู้สึกจุกที่อกเนื่องจากเธอไม่รู้จะเริ่มต้นบอกลูกสาวอย่างไร ในเมื่อลูกสาวเข้าใจว่าเคย์เดนเป็นลุงมาตั้งแต่แรก เพราะเธอโกหกลูกสาวเอาไว้ “ลุงเคย์ไม่ใช่ลุงอีกต่อไปแล้วครับ แต่เป็นพ่อของน้องควีนต่างหาก” ไม่รู้ทำไมเขาต้องรีบบอกแบบนี้ มันเหมือนว่าเขาไม่อยากเสียใครบางคนไป โดยเขาคิดจะใช้ลูกมาเป็นข้ออ้างเพื่อเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้ “จริงเหรอคะ” ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อ “ครับ หรือน้องควีนรังเกียจพ่อ ไม่อยากให้พ่อเป็นพ่อ” เคย์เดนถามด้วยเสียงที่อ่อนโยน ซึ่

“ผิด...ผิดที่เธอจะกลับไปหามัน” “เอ๊ะ...นี่คุณ อะไรของคุณนักหนาเนี่ย” นรินดาชันกายลุกขึ้น เพราะไม่อยากทะเลาะกันข้ามตัวลูก เนื่องจากน้องควีนยังคงหลับอยู่ “ไม่ให้ไปไหน ให้อยู่แต่บ้าน” “น้ำตาลไม่ใช่นักโทษนะ น้ำตาลก็มีธุระ มีสังคมของน้ำตาลบ้าง” เคย์เดนมองใบหน้าหวานนิ่งแล้วเขาไม่ตอบอะไร แต่ตวัดปลายเท้าลงจากเตียงแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยอาการหงุดหงิด จนนรินดามองตามอย่างไม่เข้าใจ สรุปแล้วตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้เคย์เดนก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดไม่ยอมจา ขนาดลูกชวนคุยด้วยเขาก็ถามคำตอบคำ จนนรินดาเองก็ไม่อยากคุยกับเขาเช่นเดียวกัน “โทรศัพท์...” ขณะที่อยู่บนเครื่องบนเคย์เดนก็ส่งกล่องใส่โทรศัพท์ให้กับนรินดา แต่หญิงสาวก็ทำเมิน เพราะไม่ต้องการรับของอะไรจากเขา คราวก่อนเขาก็เขวี้ยงจนมันพังไม่มีชิ้นดี จนเธอไม่อยากรับอะไรของเขาอีกแล้ว “ไม่ค่ะ เอาของคุณคืนไปเถอะ” “น้ำตาล...อย่ามาเรื่องมากได้ไหม หรือจะเอารุ่นที่แพงกว่านี้” “ไม่ค่ะ ตอนนี้น้ำตาลมีเงินแล้ว น้ำตาลจะไปซื้อเอง” เธอบอก เพราะไม่อยากให้เคย์เดนเอามาเป็นข้อ