Lahat ng Kabanata ng พันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+: Kabanata 71 - Kabanata 80

ร่างเปล่าเปลือยของมินนี่เดินเข้ามา จากนั้นก็ผลักร่างใหญ่ของชายหนุ่มให้ล้มนอนหงายกับเตียง ใบหน้าของเคย์เดนไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิม เขาไม่มีอารมณ์ร่วมหรือมีความต้องการใดๆ ทั้งๆ ที่มินนี่พยายามซุกไซ้ซอกคอของเขาอยู่ “คิดถึงคุณจังเลยค่ะเคย์ มินนี่อยากรำลึกความหลังกับคุณมานานแล้ว” ขณะที่พูดมือเล็กๆ พยายามลูบไล้ที่เป้ากางเกงของชายหนุ่มที่ยังมีกางเกงใส่อยู่ครบ มีเพียงเธอคนเดียวที่ไม่มีเสื้อผ้าใดๆ ปกปิดกาย ขณะที่ฝ่ามือเล็กๆ พยายามปลดเข็มขัดหนา ในหัวของเคย์เดนกลับมีแต่ภาพของนรินดาเต็มไปหมด ท่าทีเงอะงะของเธอมันทำให้กายแกร่งของผงาดได้อย่างง่ายดายแบบไม่ต้องปลุกเร้าแบบนี้ “ตรงนี้คุณยังไม่แข็งเลยนะคะเคย์...เดี๋ยวมินนี่อมให้นะคะ” จังหวะที่นางแบบสาวกำลังจะควักบางอย่างที่สงบอยู่ภายใต้กางเกงหนาออกมา มือแกร่งของเคย์เดนก็พลิกขึ้นมาอยู่เหนือร่างแล้วจ้องมองใบหน้าสวยของมินนี่ ซึ่งเขากลับไม่ได้มีความต้องการเธอเลย ทั้งๆ ที่เธอสวยเซ็กซี่ขนาดนี้ “ผมไม่ต้องการแล้ว อีกอย่างอย่ามาเรียกผมว่าเคย์อีก ชื่อนี้ผมให้แค่คนสำคัญเรียกเท่านั้น! จำเอาไว้มินน

“คุณเอากับผู้หญิงพวกนั้นมาแล้วจะมายุ่งกับฉันอีกทำไม ออกไปนะ แล้วแกะเชือกให้ฉันด้วย” นรินดาแทบอยากจะร้องไห้เมื่อเคย์เดนไปมั่วกับผู้หญิงคนอื่นแล้วจะมาเอาเธออีก เธอรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้ “ทำไม...รับไม่ได้อย่างนั้นเหรอ” “ใช่!” “งั้นช่วยเลียกลิ่นผู้หญิงคนอื่นออกไปให้หมดสิน้ำตาล ให้ร่างกายของฉันติดแต่กลิ่นของเธอคนเดียว” เสียงทุ้มร้องอย่างแหบพร่าเมื่อมือหนาของเขาปัดป่ายไปมาบนทรวงอกอิ่มที่มีเชือกรัดทั้งบนและล่างเต้าสวยจนมันดุนดันออกมา “มะ...ไม่” “งั้นเลียข้างล่างให้หน่อยได้ไหม ถ้าเลียแล้วจะแก้เชือกให้” มือหนากระตุกเชือกเบาๆ จนคนตัวเล็กร้องเสียงหลงเมื่อเชือกนี้มันรัดรึงจนเธอทั้งเจ็บทั้งเสียวในเวลาเดียวกัน “อื้อ...ไม่เอา” เคย์เดนรั้งร่างเล็กมานั่งคุกเข่าอยู่ที่ปลายเตียง ส่วนเขาก็นั่งอยู่ที่ขอบเตียง ทำให้ใบหน้าหวานของนรินดาอยู่ในตำแหน่งเดียวกันกับความแข็งขันของเขา “ไม่เอา” ใบหน้าหวานส่ายไปมาเมื่อบางอย่างที่กำลังแข็งชูชันมันเริ่มปัดป่ายไปมาจนโดนแก้มเนียนๆ “อมมันซะน้ำตาล ถ้าอมมันฉันสัญญาว่าจะ

คำพูดอ่อนโยนของเคย์เดนมันคือสิ่งที่ทำให้นรินดาอดใจเต้นแรงไม่ได้ เขาไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน จนเธออดสงสัยไม่ได้ แต่ถึงกระนั้นเธออยากจะเก็บเวลานี้เอาไว้ให้นานที่สุด “คุณเคย์...” “จ๋า...” มือหนาจัดการแยกเรียวขาเล็กๆ ของนรินดาออกช้าๆ แล้วกดแนบมันกับที่นอนหนานุ่มเพื่อที่เขาจะได้เอากายใหญ่ของตัวเองไปแทรกระหว่างขาเรียวเล็กของเธอได้อย่างง่ายดายมากขึ้น “ไม่เอาแล้วค่ะ น้ำตาลไม่เอา” ใบหน้าหวานส่ายไปมาเพื่อต้องการปฏิเสธความต้องการของตัวเอง และไม่อยากเป็นผู้หญิงใจง่ายที่โอนอ่อนต่อสัมผัสที่อ่อนโยนของเขา ทั้งๆ ที่ความจริงเธอควรขัดขืนไม่ใช่ร้องเรียกหาเขาแบบนี้ “เอาครับ...เอาแรงๆ ด้วย อดใจไม่ไหวจริงๆ” “แต่คุณเคย์เอากับคนอื่นมาแล้ว น้ำตาลไม่อยากได้” เสียงหวานร้องบอกอย่างน้อยใจ “ไม่ได้เอาใครเลย ถ้าเอาแล้วจะกลับมาเอามาน้ำตาลทำไม...” เสียงทุ้มร้องบอกให้เธอมั่นใจ ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่ได้มีอารมณ์กับมินนี่ด้วยซ้ำ “อื้อ...” “ไม่ได้เอาคนอื่นมาจริงๆ แล้วเอาน้ำตาลเลยได้ไหม ทนไม่ไหวแล้ว” ตอนนี้ต่อให้เอาอะไรมาฉ

“ไปต่างจังหวัดค่ะ” “อะไรนะ!!” คำตอบของแม่บ้านเก่าแก่ของบ้านร้องบอก ทำเอาเคย์เดนถึงกับขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจว่านรินดากับน้องควีนไปต่างจังหวัดทำไม อีกทั้งทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน “น้ำตาลกับน้องควีนไปต่างจังหวัดค่ะ พอดีเมื่อเช้าคุณคาร์เตอร์ให้คนเอารถมารับ” “ไอ้เตอร์เกี่ยวอะไรด้วย” “ป้าไม่ทราบเหมือนกันค่ะ” ป้าจีตอบสิ่งตรงข้ามกับที่ตัวเองรู้ เพราะนางอยากดูปฏิกิริยาของเจ้าของบ้านว่าจะทำอย่างไร และมันเป็นไปตามคาด เคย์เดนกระแทกเท้าปึงปังขึ้นไปชั้นสองอย่างฉุนเฉียว “เฮ้อ...” ป้าจีมองหนุ่มรุ่นลูกแล้วส่ายหน้าไปมา เคย์เดนเมื่อรู้เรื่องที่นรินดาไปต่างจังหวัดก็งุ่นง่านขึ้นมาทันที จะโทรศัพท์หาเธอก็ไม่ได้ ในเมื่อเขาเป็นคนโยนโทรศัพท์เครื่องใหม่ของหญิงสาวทิ้งเมื่อสองวันก่อน ทำให้ตอนนี้ไม่สามารถติดต่อได้ แต่มีคนหนึ่งที่เขาติดต่อได้คือน้องชายฝาแฝดของตัวเอง ตู๊ด!! “ไอ้เตอร์! มึงเอาลูกกับเมียกูไปไหน” เสียงทุ้มกระแทกกระทั้นถามด้วยความหงุดหงิด (ถ้ามึงทำเสียงแบบนี้ กูก็ไม่บอกมึงหรอก) คนปลายสายบอกอ

“คุณแม่อย่าทิ้งหนูไปนะคะ หนูรักคุณแม่ม้ากมาก รักเท่าจักรวาลนี้เลย” จบคำพูดของลูกสาวทำเอาคนเป็นแม่ถึงกับน้ำตาแตก เพราะเธอรับรู้ถึงความรักที่ลูกมีให้กับเธอ มันเต็มเปี่ยมจนเธอรู้สึกเจ็บ ถ้าวันหนึ่งเคย์เดนจะแยกเธอและลูกออกจากกัน “แม่ก็รักหนูมากนะคะ หนูคือทุกสิ่งทุกอย่างของแม่เลย แม่ไม่อยากให้หนูต้องเสียใจอะไร แม่อยากเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของหนูตลอดไปนะลูก” “คุณแม่ร้องไห้ทำไม” นิ้วน้อยๆ ทำการยกเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลออกมาของแม่ “น้องควีน” “คุณแม่ชอบแอบร้องไห้ น้องควีนเห็น คุณแม่ไม่ร้องนะคะ คุณแม่เก่งอยู่แล้ว” ด้วยความที่น้องควีนฉลาดเกินเด็ก ทำให้คำพูดคำจาดูโตกว่าเด็กรุ่นเดียวกัน “แม่จะไม่ร้องไห้แล้วค่ะน้องควีน งั้นเดี๋ยวเราไปนอนพักผ่อนกันก่อนนะคะ บ่ายๆ ลุงคาร์เตอร์คงจะมาตาม” “ค่ะ” ร่างเล็กของน้องควีนกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียง และไม่นานลูกสาวของเธอก็เข้าสู่ห้วงนิทรา ซึ่งนรินดาก็ขึ้นไปนอนกอดลูกสาวแล้วผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย เคย์เดนเดินทางมาถึงรีสอร์ตหลังจากที่นรินดาและคาร์เตอร์มาถึงไม่เกินสามชั่วโมง ชา