Todos los capítulos de The Devil In Him: Capítulo 61 - Capítulo 70

Claire's POV Malamig ang paligid ng kwarto, marahil sa aircon pero alam kong hindi iyon ang dahilan ng panginginig ko. Nakapalibot kami sa kanya habang ako ay nakaupo sa gilid niya at hawak ang kanang kamay niyang nakabalot ng benda. Lahat ay tahimik, kabado. Nakaratay siya sa higaan habang nakasuot ko ng hospital gown at may nakapasak na dextrose sa kaliwang kamay. “Ang sabi ng Doctor, over fatigue daw. Okay yung vital signs niya, okay lahat. Bumabawi lang daw ang katawan niya sa pagod. Mukhang palagi raw siyang hindi kumakain at nagpapahinga kaya bumagsak ang katawan niya. Idagdag pa yung mga nawalang dugo.” paliwanag ni Kuya Miko. “Kailan daw siya magigising?” “Depende na daw ‘yon sa kanya.” Lumapit siya sa akin at hinimas ako sa likuran, “Hindi siya kritikal Clara, nagpapahinga lang siya. Natutulog lang si Clark. Kaya magpahinga ka na rin. Mugtong-mugto yang mata mo.” “Ako na muna rito umuwi muna kayo,” prisinta ni Kuya Carlo. “Hindi, hindi ako aalis. Magpapasuyo n

“Ehem!” Sabay kaming napalingon kay Kuya Von. Muli pa kaming nagkatinginan bago sumunod sa paglabas nito ng kwarto. Nauna ako sa pagsakay ng kotse. Sa pinaka likod ako pumwesto dahil puro malalaking tao ang kasama ko. Panigurado ay pipisain ako ng mga ‘to kapag sila ang nakatabi ko. Prente kong inaayos ang mga bag dala namin nang mabilis na sumakay si Clark at tumabi sa akin. “Doon ka sa driver's seat.” Nanlilisik ang mga matang banta ni Kuya Von. “Nahihilo pa ako, mas kumportable ako rito.” halos pabulong niyang sagot. Teka? Natatakot ba siya kay Kuya? Hindi na ito nagpumilit at inayos ang iba pang gamit. Nasa likod sila ng sasakyan habang kami ay naiwan sa loob. Napalunok ako nang maramdaman ko ang unti-unting paglapit ng kamay niya sa kamay ko. Umiwas ako ng tingin, kunwari akong dumungaw sa labas ng bintana pero hindi ko inalis ang pwesto ng kamay ko. “Usog!” Naramdaman ko na ang pagdampi ng hintuturo niya sa sa kamay ko nang biglang pumasok si Kuya Von at sumiksik sa

“Wowo!” “Lolo!” “Wowo.” “Bibigyan kita ng bente sabihin mo, Lolo.” “Lolo! Hihi!” Napailing na lang ako sa kapilyahan ni Elly. “Ganyan talaga siya?” hindi makapaniwalang tanong ni Clark. “Oo, anak mo ‘yan.” Banat ko, “Malas mo na lang mukhang pera ‘yan.” “Wowa!” Natampal ko na lang ang noo ko nang si Lola naman niya ang harapin niya. “Naku ilayo mo sa ‘kin yang anak mo ah? Kahit mahal ko ‘yan nakaka two hundred na sa akin ‘yan ngayong linggo sinasabi ko sa inyo.” “Hahaha! Bakit ganyan siya?” Hindi ko alam kung natutuwa ba talaga si Clark sa anak niya o nadidisappoint. He looks so confused, hindi ko mapigilang matawa. Nakaupo kami ngayon sa sala. Pagkatapos namin kumain ay dito kaming lima tumambay habang nagpapatila ng ulan. “Eh papano spoiled sa mga Tito, ayan. Kabata-bata magaling na mang-uto,” sabat ni Papa. “Oo, at ikaw naman matanda ka uto-uto ka.” Pabiro siyang itinulak sa braso ni Mama. “Nagsalita ang hindi. Ang allowance pang ulam na binibigay ko

Claire’s POV “Ang tagal kong hinintay yan.” Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng luha ko, “Ang tagal kong hinintay yung explanations mo, yung paghingi mo ng tawad. For the longest time, I thought may karapatan akong magalit sa ‘yo. Akala ko kapag nag-usap na tayo sasampalin kita, hahampasin, sasabunutan.” He chuckled, “Mukhang bugbog sarado ako sa isip mo ah?” “Tss… kung alam mo lang.” Napangiti ako dahil totoo ‘yon. Talagang gigil na gigil ako sa kanya noon, “Pero nung nakita na kita, nawala lahat.” “Nawala lahat ng galit mo?” “Oo.” “Pogi ko talaga.” Inirapan ko siya. “Nawala lahat ng galit ko, napalitan ng takot.” Kita ko sa gilid ng mata kong seryoso siyang tumitig sa akin, “Why? Are you afraid of me?” Nginisihan ko siya, “Asa ka naman. Pero yung totoo? Natakot ako na baka kunin mo si Elly. Tuwing makikita kita ninenerbyos ako.” “Hindi ako ganong klaseng tao, Clara.” I heard disappointment in his voice. “Alam ko. Pero sa tagal ng mga taong lumipas at sa da

Claire's POV “Elegance!” Hindi niya kami pinansin at tuloy-tuloy itong tumakbo papunta sa kwarto. Humarap ako kay Clark at tipid siyang nginitian, “Sorry.” He smiled. A very sad one, “It's okay.” Dinig ko ang pagbalik ni Elly dahil sa tunog ng sapatos niyang umiilaw pa. Pagdating niya ay dala-dala na niya ang photo album na nakatago sa kwarto namin. Nilagay niya ito sa pagitan namin ni Clark kung saan siya nakaupo kanina. Nagkatinginan kami ng Papa niya, parehong naguguluhan. “Ito ako, baby ako.” Turo ng bata sa litrato noong bagong panganak ko pa lang. Nakatong siya sa dibdib ko non habang ako naman ay parang lantang gulay na nakangiti sa kanya, “Ito mama panganak niya ak oh.” Hindi ko mapigilang mapangiti. Para bang inaupdate niya ang Papa niya sa m