บททั้งหมดของ The Devil In Him: บทที่ 41 - บทที่ 50

“What do you mean he? Sino?” “You know who I'm talking about. My brother.” Diretso sa mata niya akong tinignan. Umiwas ako at tumingin sa malayo. “He's trying to ask me about you.” “Anong sinabi mo?” He smirked, “Nothing. It's fun to watch him be desperate.” I laughed sarcastically, “Desperate? Ina niya! Ngayon pa siya magiging desperate pagkatapos ng pagkahaba-habang panahon na iniwan niya ‘ko?!” My voice cracked. After all this years masakit pa rin pala, “Sabihin mo sa kapatid mo ‘wag na siyang mag abala. Sabihin mong may asawa't anak na ‘ko at masaya na ‘ko ng wala siya.” “But Elegance is his daughter.” “Tinanggalan niya na ng karapatan ang sarili niya noong iniwan niya kami. Kung may problema siya don, manalamin siya. Sisihin niya sarili niya.”

Von's POV “Von! Yung kapatid mo!” “Clara!” “Anak! Claire!” “Claire!” Dali-dali akong tumakbo para saluhin siya, pero huli na. Mabuti na lang at malapit lang din si Scott sa pwesto niya kaya naagapan siya nito. “Maryose ano bang nangyayari? Anak! Okay ka lang?” “Clara, gising.” Sinusubukan namin siya kausapin pero mukhang nawalan na siya ng malay. “Iuuwi na po muna namin siya.” Kaagad kong inagaw si Claire kay Scott saka binuhat. “Sasama ako, kayo maiwan muna kayo para maghanap kay Elly.” Kita ko ang pagpupunas ng luha ni Mama. Ano ba kasing nangyayari? Bakit sabay-sabay? Ibinilin ko kay Miko si Papa bago kami umalis. Natatakot akong ba

Clark's POV Limang taon. Ganon katagal ang inabot bago ako muling nakapasok dito. Marami ang pinagbago ng bahay, pati ang mga litratong nasa ding-ding. Kung dati ay puro litrato nilang magkakapatid, ngayon may nakasabit nang mga baby pictures. Pero hindi pa rin nagbabago ang umaalingasaw na vanilla perfume ni Mama na amoy na amoy sa buong bahay. “Bakit ka nandito?” tanong ni Carlo. Nakaupo ako sa sofa. Si Adrian ay nasa labas at naghihintay. Nasa tapat ko sina Mama at Papa. While her brothers are standing on the side looking like they're about to beat the hell out of me. Habang siya, nasa lamesa sa kusina. I kept glancing at her. She's feeding her child but it's obvious that she can't focus. Her hands are trembling and she kept spacing out. I sighed, I wanna hug her so bad. Pakiramdam ko pinipiga ang puso ko. Ilang araw ko na siyang nakikita pero hindi ko pa rin siya magawang makausap o mahawakan. “Hoy!” I snapped out of my thoughts when Mama snapped her fingers in front o

Claire's POV “Apat na araw na siyang ganyan, hindi mo ba talaga siya kakausapin?” tanong ni Scott habang pinapakain ang anak namin. “Hayaan mo siya.” “Paulan na oh.” “Ano naman? Samahan mo ron kung gusto mo, walang problema.” “Si Mama mo talaga hindi mabiro ‘no?” “Daldal mo kasi eh.” “Lah! Kain na oh.” Sinulyapan ko siya sa bintana. Nandoon pa rin siya sa tapat ng gate. Nakatayo, naninigarilyo. Kailan pa siya natuto niyan? Nandoon lang siya halos magdamag. Matutulog akong nandyan siya, magigising akong nandyan siya. Nakatayo, palingon-lingon. Parang nagmamasid. Hindi naman siya gumagawa ng paraan para mag-usap kami. Basta na

Clark's POV Hindi ko lubos maisip na ganon kalala ang nangyari. Umalis ako para maprotektahan siya, umalis ako para ilayo siya sa peligro. Pero sa pag-alis ko, napakaraming nangyaring halos ikamatay din niya. Isang mahabang katahimikan ang namayani sa amin. Tinungga ko ang natitirang laman sa lata ng beer. “Thank you, thank you for telling me.” Tumingin siya sa akin at ngumiti. Isang ngiting nagsasabing ‘wag ako magpasalamat dahil hindi ko siya kakampi. “Sinabi ko sa ‘yo lahat ‘yan hindi para tulungan ka. Gusto kong malaman mo lahat ng paghihirap niya at ng pamilya niya, dahil sa mga desisyon mo. Kaya sana mas maintindihan mo sila. Sana maintindihan mo kung bakit halos isumpa ka nilang lahat ngayon. Si Claire? Ibang-iba na siya. Marami na siyang naging improvement over the years. At halos ikabaliw niya malampasan lang niya lahat ng