Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

“คุณชายรอง” เสี่ยงทุ้มราบเรียบของเจี่ยนอิงซึ่งดังอยู่ด้านหลัง ทำให้เฉิงเค่อฉวนอดที่จะขนลุกขึ้นมาไม่ได้ เหงื่อเย็นๆ หลั่งออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ทั้งที่ท่าทีของอีกฝ่ายก็ไม่ได้น่ากลัว ดังเช่นท่าทีที่แสดงออกต่อผู้เป็นพี่ชาย ในยามที่เฉิงเค่อโหยวพยายามเข้าใกล้จูเสวี่ยหลิน แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดเฉิงเค่อฉวนจึงสัมผัสได้ถึงความคุกคามที่มากับน้ำเสียงนั้น“ข้าจะไม่อ้อมค้อม เสวี่ยไว้ใจในตัวเจ้าทั้งที่ข้าทัดทาน ดังนั้นข้าจึงจำเป็นต้องคล้อยตามนาง นางเชื่อว่าเจ้าไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ ทั้งยังจะพาเจ้าไปจากที่นี่ ดังนั้นฟังข้าให้ดี...”เจี่ยนอิงจ้องเขม็งมายังเฉิงเค่อฉวนที่ยืนนิ่งไปเพราะถ้อยคำเหล่านั้น ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเข้ามาหาเฉิงเค่อฉวนอีกก้าว พร้อมกับลดเสียงให้เบาลง ราวกับหากกระซิบได้เขาก็คงทำไปแล้ว“เจ้าจงเลือกระหว่างอยู่ที่นี่ หรือจากไปพร้อมกับมารดาและน้องสาวของเจ้า”“แล้ว...พี่ใหญ่กับเกาหย่งหลิว”“แน่นอนว่าจำเป็นต้องให้พวกเขากลับมายืนยันการตายของเจ้ากับน้องสาว ส่วนเรื่องมารดาของเจ้านั้นนางจะหายตัวไปจากที่นี่หนึ่งวันหลังจากการเดินทางจากไปของเจ้า”“ทำไมนางจึงอยากช่วยข้า ทำไมนางจึงรู้ว่าข้าต้องการไปจา

“อิง เจ้าสนใจเรื่องที่พวกเขาพูดกันหรือไม่... พวกเขาพูดว่าข้าเป็นสตรีที่ไม่รักนวลสงวนตัว ทั้งยังประพฤติตัวไม่อยู่ในกรอบประเพณี อ้อ...ยังมีอีกนะ พวกเขาพูดว่าข้าทำตัวไม่เหมาะสมโดยการใกล้ชิดกับบุรุษจนเกินงาม” จูเสวี่ยหลินเอ่ยถามเจี่ยนอิงด้วยใบหน้าที่ประดับรอยยิ้ม“ข้าไม่สนสักนิด เพราะข้ารู้จักเจ้าดี หรือว่าเจ้าสนใจ...ข้าไม่รู้มาก่อนว่าเจ้าสนใจธรรมเนียมหยุมหยิมเหล่านั้น” เจี่ยนอิงเอ่ยทั้งยังหรี่ตาลงมองนางมือใหญ่ยกขึ้นบังคับให้จูเสวี่ยหลินมองสบสายตาของเขา เพราะเขามีลางสังหรณ์ว่านางกำลังวางแผนจะกลั่นแกล้งคนแล้วจริงๆ“อาฉวน เจ้าได้ยินแล้วนะ เขาไม่สนเลยสักนิด ดังนั้นข้าไยต้องสนใจกับคำพูดของคนตระกูลเฉิงด้วย” จูเสวี่ยหลินเอ่ยทั้งที่ยังสบตากับเจี่ยนอิง เมื่อจบประโยคแรกนางพลันละสายตาจากเจี่ยนอิงหันมามองเฉิงเค่อฉวน “คนเช่นข้าอยากทำอะไรก็ทำ ไยต้องสนใจเพียงแค่คำพูดซุบซิบนินทาของคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับข้าด้วย”“ทำไมข้าสังหรณ์ใจไม่ดีเสียเลย”“หัวไวขึ้นนี่นา...นั่นถือเป็นเรื่องดีนี่ เพราะข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วยพอดี”“เอ่อ...ข้าปฏิเสธทันหรือไม่” เฉิงเค่อฉวนหันไปขอความเห็นจากบุรุษที่ทำหน้านิ่งเฉยอยู่ข้า

“เจ้าน่าจะปล่อยให้ข้าหักขาเขาด้วยตัวเอง” จูเสวี่ยหลินเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าบึ้งตึงของเจี่ยนอิง“เจ้าเห็นสภาพของสาวใช้คนนั้นมิใช่หรือ” เจี่ยนอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงของคนที่พยายามระงับอารมณ์โกรธกรุ่น“เฮ้อ น่าเสียดาย” จูเสวี่ยหลินเบ้หน้า “ปล่อยข้าลงที ข้าอยากเดินเอง”“ข้าว่าอย่าดีกว่า”“ทำไมเล่า”“เจ้าคงไม่อยากให้มือของข้าว่าง อย่างน้อยก็จนกว่าข้าจะควบคุมตัวเองไม่ให้หันหลังเดินกลับไปยังห้องนั้นในยามนี้”น้ำเสียงน่ากลัวของเจี่ยนอิง ทำให้จูเสวี่ยหลินยื่นหน้าเข้าไปมองเขาใกล้ๆ เจี่ยนอิงกำลังโกรธ โกรธมากด้วย!!นั่นสินะ...นางไม่น่ายั่วโมโหเขาเลยแผนสับเปลี่ยนตัวสาวใช้ไปไว้บนเตียงเช่นนี้ดีแล้ว เพราะหากให้นางนอนอยู่บนเตียง แล้วเฉิงเค่อโหยวยื่นมือออกไปแตะนาง เพียงเพื่อให้นางได้มีเหตุผลในการทุบตีคนให้หายแค้นล่ะก็ มีหวังเจี่ยนอิงได้ตัดมือคู่นั้นทิ้งอย่างไม่ต้องสงสัย“เอ่อ...อาฉวน”จูเสวี่ยหลินชะโงกไปมองเฉิงเค่อฉวน ราวนางกับกำลังขอความช่วยเหลือ แต่เมื่อสบตากับอีกฝ่ายเขาพลันแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นนาง ทั้งยังทำเป็นไม่ได้ยินว่านางกำลังเรียกตนอยู่“เรากำลังไปเยี่ยมถังเอ๋อร์ ดังนั้นเจ้าทำหน้าดีๆ หน่อย เดี๋ยวนาง

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“ข้ายังพูดมากไม่ได้ ขอเพียงเจ้าสองคนทำตามแผน ข้ารับรองว่าไม่ว่าเคหาสน์ตระกูลเฉิงจะกว้างขวางเพียงใด ชาวยุทธ์ก็ยังคงเป็นชาวยุทธ์ ขีดจำกัดเหล่านี้ทำให้เกิดช่องโหว่ที่จะทำให้แผนการนี้ลุล่วงไปได้ด้วยดี หากสำเร็จถึงตอนนั้นบิดาเจ้าจะอยากเรียกเจ้ากลับมา ก็คงต้องคิดมากหน่อยเพราะเกรงว่าพี่ชายเจ้าอาจได้รับยาถอนพิษล่าช้า ทั้งยังไม่กล้าส่งข่าวไปในขบวนเราเป็นแน่ เขาคงหวาดระแวงว่าเจ้าจะคิดเป็นอื่นหากว่ามารดาของเจ้าหายตัวไปจากเคหาสน์ เขาไม่มีทางเลือกนอกเสียจากรอเจ้ากลับมา ระหว่างนั้นข้าจะขอความช่วยเหลือสหายผู้หนึ่ง เพื่อทำให้บิดาของเจ้ายุ่งเสียจนไม่มีเวลามาคิดเรื่องนี้เลยทีเดียว” จูเสวี่ยหลินกล่าวจบเจี่ยนอิงก็เปิดประตูเข้ามาสายลมอ่อนๆ พัดพาเอากลิ่นดอกไห่ถังที่กำลังเบ่งบานเข้ามาในห้อง กลิ่นหอนยวนใจซึ่งเป็นกลิ่นเฉพาะของมวลบุปผา ในยามที่ต้องกับแสงแดดและสายลมหญิงสาวเพียงคนเดียวในห้องสูดกลิ่นนั้นเงียบๆ ก่อนที่นางจะมุ่นคิ้วแน่น ในใจของนางพลันสับสนวุ่นวายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กระนั้นนางก็ไม่ได้แสดงออกมาให้บุรุษทั้งสามคนเห็น“เอาล่ะเจ้าไปเถิด จำไว้ว่าให้เป็นไปตามที่ข้าบอก ส่วนเจ้าอาฉ

เจี่ยนอิงก้าวออกมาข้างหน้าด้วยฝีเท้ามั่นคง เขาไม่ได้ยื่นมือออกมาหานาง แต่เลือกที่จะนั่งลงตรงหน้าหญิงสาวแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนพื้น หลังจากนั้นก็โอบท่อนแขนแกร่งล้อมรอบเอวอรชรใบหน้าคมสันซบลงไปบนตักของจูเสวี่ยหลิน ไม่บ่อยนักที่เขาจะยอมแสดงออกมาเช่นนี้ “ข้าไม่ได้กลัวที่จะติดตามเจ้า แต่ข้ากลัวว่าหากสูญเสียเจ้าไป ข้าจะไม่อาจเผชิญกับมัน ข้าไม่อยากผูกพัน ไม่อยากเหนี่ยวรั้ง และไม่อยากเป็นตัวถ่วง”“เชื่อใจข้าเช่นทุกครั้ง” จูเสวี่ยหลินลูบไล้เส้นผมยาวที่ถูกรวบมัดเอาไว้หลวมๆ มันนุ่มลื่นขึ้นมากนับตั้งแต่นางบังคับให้เขาสระทุกครั้งที่อาบน้ำ ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่ยอมแม้แต่จะสางผม“จบจากเรื่องที่นี่ เราจะไปท่องเที่ยวกัน”“เรื่องที่นี่” เจี่ยนอิงขมวดคิ้วแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว “เจ้า...เหตุใดจึงสงสัยในตัวเซี่ยเจ๋ออี้เล่า”“ที่จริงก่อนหน้านี้ข้าไม่สงสัยผู้ใดเลย จนกระทั่งเมื่อครู่เขาเข้ามาในห้อง”มือเล็กลูบไล้เส้นผมของเขาอย่างเบามือ ก่อนจะบังคับให้เขาหมุนตัวเพื่อหันหลังให้นาง “ข้าจะหวีผมให้พร้อมกับเล่าให้เจ้าฟังไปด้วย ดีหรือไม่”“ดี” เขายิ้มออกมาในที่สุด เป็นรอยยิ้มคล้ายเด็กๆ เพิ่งจะเจอของเล่นถูกใจ ยิ้ม