Semua Bab เหมันต์ไร้ใจ: Bab 51 - Bab 60

“ไปจัดการตามที่ข้าบอกเร็วอย่ารอช้า!!” เอ่ยพร้อมกับเหงื่อที่ชุ่มใบหน้า จดหมายที่มีพระนามก่อนขึ้นครองบัลลังก์ของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน บวกกับตั๋วเงินถึงหนึ่งแสนตำลึงทองในมือสั่นระริกแม้เจี่ยหงจะไม่ทราบสาเหตุที่พระนามนั้นถูกย่อให้เหลือเพียงหนานเฟย ทว่าทั่วทั้งแคว้นหนานจะมีผู้ใดบังอาจใช้พระนามรองและแซ่ของจักรพรรดิมาเป็นชื่อของตนเล่าเขากำลังเผชิญกับเรื่องตึงมือเข้าให้แล้ว ครั้งนี้หากจัดการได้ไม่ดี ไม่เพียงแค่ไม่อาจรักษาตำแหน่งเจ้าเมืองเอาไว้ได้แม้แต่ศีรษะของเขาเองก็เกรงว่าหลุดจากบ่ากระมังเช่นเดียวกันกับอีกคนที่จะได้รับจดหมายนี้ในไม่ช้า เขาก็คือสหายที่จูเสวี่ยหลินเอ่ยถึงในจดหมาย และเป็นคนผู้เดียวในแคว้นหนานที่รู้ว่า นาม...อาร์เจ คือนามของเก่าจูเสวี่ยหลิน ก่อนที่นางจะเปลี่ยนชื่อใหม่ให้เหมาะสมกับคนในยุคนี้จูเสวี่ยหลินนิ่งเงียบไป หลังจากที่พิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่เซี่ยเจ๋ออี้อาจจะโกรธ เรื่องที่นางให้ท่านเจ้าเมืองควบคุมตัวเขาเอาไว้ด้วยทั้งนี้นางไม่อยากให้เขาไปส่งข่าวกับฉีเจิ้งฝานให้อีกฝ่ายไหวตัวทัน และเปลี่ยนแผนการจากเดิม หากว่าทั้งสองคนร่วมมือกันวางแผนอย่างที่นางคิดจริงๆ“เจ้าหมายความว่

จูเสวี่ยหลินคิดในใจทั้งยังส่ายหน้าออกมาด้วยความระอา “ท่านพอจะมีทางช่วยหรือไม่ ไม่ปิดบังท่าน...พวกข้าหลายคนถูกพิษบุปผาเก้าทิวา ทางเดียวที่จะถอนพิษก็คือต้องได้เกสรบัวหิมะมาผสมกับโสมฉิงจื่อ ไม่เช่นนั้นก็เกรงว่าจะไม่มีทางรักษาแล้ว”จูเสวี่ยหลินเล่นละครไปตามแผนของฉีเจิ้งฝาน หญิงสาวมั่นใจว่าเขาต้องหาทางร่วมทางไปกับขบวน และแสร้งทำให้ตัวเป็นความหวังที่จะให้คนในขบวนของนางได้บัวหิมะมาเป็นแน่“คุณชายมิใช่ว่าท่านเป็นสหายที่ดีต่อผู้อาวุโสหรอกหรือ” หนึ่งในคนของฉีเจิ้งฝานกระซิบเสียงเบา ทว่าใครเล่าจะไม่ได้ยิน ในเมื่อนี่เป็นการจงใจให้เขามีบทบาทสำคัญ“คุณชายฉี ได้โปรดช่วยเราด้วย ถังเอ๋อร์เองก็ถูกพิษ นางเป็นถึงโฉมสะคราญของเมืองหนานซวิน หากจะปล่อยให้นางตายไปทั้งอย่างนี้ ท่านไม่คิดว่าเป็นเรื่องน่าเสียดายหรอกหรือ”เฉิงเค่อโหยวลากน้องสาวออกมา หวังจะใช้ความงดงาม และชื่อเสียงของหญิงสาวดึงดูดความสนใจของฉีเจิ้งฝาน ทว่าเขาไม่รู้ว่าทั้งสองคนรู้จักกันเป็นอย่างดี ทั้งยังมีอดีตที่เปราะบางอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ทำเช่นนี้ก็เท่ากับเป็นการยั่วยุโทสะของอีกฝ่ายให้ลุกโชนขึ้นมา“สารเลว” จูเสวี่ยหลินส่ายหน้า ทั้งยังตั้งใจเดินแย

“ท่านพ่อ ไยท่านจึงโหดร้ายกับข้ายิ่งนัก ข้าจะทำเช่นไรดี”หญิงสาวทิ้งตัวลงไปนอนกับพื้น พร้อมกับร่ำไห้อย่างคนที่สูญสิ้นเรี่ยวแรง นางไม่เคยรู้ว่าฉีเจิ้งฝานจะเผชิญกับเรื่องราวที่เจ็บปวดทรมานถึงเพียงนี้ อีกทั้งเขายังเข้าใจว่าทั้งหมดเป็นความต้องการของนาง แล้วเช่นนี้นางยังหวังที่จะเห็นเยื่อใยแห่งความรู้สึกใดจากเขาอีกยังจะหวังให้เขาให้อภัยได้หรือ...“หมดสิ้นแล้ว จบสิ้นแล้ว”หญิงสาวพึมพำอย่างคนที่หมดหนทางไปต่อ ได้แต่นอนแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง โดยที่นางลืมไปเสียสนิทว่าหากฉีเจิ้งฝานไร้เยื่อใยถึงเพียงนั้น เหตุใดเขาจึงให้เซี่ยเจ๋ออี้แอบใส่ยาถอนพิษในยาของนางเล่า...แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะดูเหมือนฉีเจิ้งฝานเองยังไม่รู้ตัวว่าเหตุใดเขาจึงทำเช่นนั้นเขาทั้งรักทั้งแค้นนางก็จริง แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่อาจทำร้ายนาง เพราะหากเขาทำเช่นนั้นตัวเขาเองก็รู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยไปกว่านางเช่นกัน “ถังเอ๋อร์เล่า” จูเสวี่ยหลินมองไปรอบๆ ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้นถาม“นางไปเดินเล่นเดี๋ยวคงกลับมากระมัง” เฉิงเค่อโหยวเป็นคนตอบคำถาม ทว่านั่นกลับทำให้เฉิงเค่อฉวนลุกขึ้นยืนทันใด“ข้าจะไปตาม”“เค่อฉวน เจ้าไม่ต้องไปขัดจ

สายน้ำที่หยุดนิ่งด้านล่าง เงาแห่งความมืดยามค่ำคืน และเสียงกรีดร้องของหุบเขาซึ่งเกิดจากสายลมที่พัดหวีดหวิว ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูน่าหวาดหวั่นยิ่งหุบเขาแห่งนี้ทั้งสูงชันและเต็มไปด้วยหมอกควันที่ปกคลุม ทำให้ผู้คนเพียงมองเห็นก็รู้สึกครามครันไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ใครเล่าจะรู้ว่าเปลือกนอกเหล่านั้น เป็นเพียงเกาะป้องกันโดยธรรมชาติของสถาน ซึ่งซุกซ่อนสรวงสวรรค์ที่ยังไม่เคยมีผู้ใดได้สัมผัสชะง่อนหินซึ่งถูกน้ำในลำธารด้านล่างกัดเซาะเป็นเวลานาน เกิดเป็นโดมหินที่เหลือรอดจากการกัดเซาะ ประดับประดาด้วยสีเขียวจากมอส เฟิร์น และแนวต้นสนขนาดเล็กที่ดูแล้วน่าจะเพิ่งเจริญเติบโตได้ไม่กี่ปีหลังคาหินโค้งมนไปตามแนวผา ขอบของพื้นด้านล่างกลายเป็นหาดทรายขาวสะอาด หากเพียงต้องแสงเพียงเล็กน้อยของไฟฉายสาดกระทบ หาดทรายนั้นก็ให้ความรู้สึกคล้ายกับกำลังเรืองแสงฝูงหิ่งห้อยที่สัมผัสได้ถึงผู้มาเยือนต่างก็บินหวือขึ้น เกิดเป็นกลุ่มแสงไฟอันงดงาม จูเสวี่ยหลินมองไปโดยรอบแล้วเผลอยิ้มออกมาผืนน้ำสีหยกซึ่งเป็นแหล่งน้ำธรรมชาติที่เกิดขึ้น หลังจากแรงระเบิดของยานเมื่อหลายปีก่อน สรรค์สร้างสรวงสวรรค์ที่ไม่เคยมีผู้ใดล่วงรู้ลำธารที่เคยเล็กและตื

จูเสวี่ยหลินลืมตาขึ้นจ้องเจี่ยนอิงนิ่ง หัวใจที่เต้นแรงเพราะความหวาดหวั่น เปลี่ยนจังหวะไปเล็กน้อยจนน่าตกใจ มันทั้งเต้นรัวขึ้นแรงขึ้น เพียงเพราะนางได้อยู่ในอ้อมกอดและนั่งสบตากับของชายหนุ่มเหตุใดนางจึงรู้สึกว้าวุ่นและสงบใจได้ในเวลาเดียวกันเช่นนี้จากความหวาดหวั่นกลับกลายเป็นความว้าวุ่น แต่ทันทีที่เจี่ยนอิงบอกนางว่าคนผู้นั้นไม่ใช่เมย่า นางก็สงบใจและคล้อยตามเขาโดยง่ายนางตกอยู่ในกำมือของเจี่ยนอิงแล้วหรือไม่...นางหลงรักเขาแล้ว??จูเสวี่ยหลินรักเจี่ยนอิงความรัก...ที่ไม่ใช่เพียงแค่ความชอบอย่างที่นางเคยบอกเขา“ก็ได้ ข้าเชื่อเจ้า ไม่ใช่นางหรอก เมย่าตายไปแล้ว”“เด็กดี”“อะไรนะ” หญิงสาวหรี่ตาลงมองเขาเจี่ยนอิงกลับหัวเราะออกมาเสียงเบาก่อนจะแนบริมฝีปากลงไปยังขมับของนางอย่างแผ่วเบา “ไปเถิด พวกเขาอาจสงสัยได้”“อืม”การออกเดินทางในช่วงเช้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด สืบเนื่องจากท่าทีของฉีเจิ้งฝานที่พยายามเข้าเยี่ยมเฉิงไห่ถัง หลังจากที่หญิงสาวหมดสติไปแล้วไม่รู้สึกตัวขึ้นมา กระทั่งยามนี้รถม้าที่หญิงสาวนั่งโดยสารก็ไร้ซุ่มเสียงที่บ่งบอกว่านางรู้สึกตัวขึ้นมา ชายหนุ่มมีท่าทีกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด จนแม้