Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

บรรยากาศที่เปลี่ยนไประหว่างหญิงสาวทั้งสี่คน ทำให้เฉิงเค่อฉวนลอบยิ้ม เขายังไม่กระจ่างว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องใดขึ้น ทว่าเมื่อได้เห็นใบหน้าบึ้งตึงของลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคนแล้ว เขาก็แทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่เขาคิดไม่ผิดจริงๆ ที่ปล่อยเฉิงไห่ถังให้อยู่ภายใต้การดูแลของจูเสวี่ยหลิน หลังจากที่ดูเหมือนทั้งสองจะเข้ากันได้เป็นอย่างดี ทั้งที่นิสัยออกจะต่างกันสองพี่น้องตระกูลเกาอิจฉาริษยาเฉิงไห่ถังมาโดยตลอด ฉากหน้าทั้งสองมักจะทำตัวประหนึ่งพี่สาวที่แสนดี ทว่าทุกครั้งที่มีโอกาส พวกนางก็จะหยิบยกสิ่งเฉิงไห่ถังด้อยกว่า มาเป็นหัวข้อในการสนทนา ทั้งนี้ก็เพียงเพื่อกลบเกลื่อนปมด้อยของตัวเองก่อนหน้านี้ตระกูลเกามีหน้ามีตาในยุทธภพก็จริง ทำให้มีสำนักคุ้มภัยที่ผู้คนไม่น้อยให้ความนับถือ ทว่านั่นเป็นเรื่องในอดีต เพราะในยามนี้ตระกูลเกามีเพียงเปลือกนอกต้นเหตุมาจากเกาหย่งหลันผู้ซึ่งรับช่วงต่อกิจการ อาศัยชื่อเสียงในอดีตกอบโกยเงินจากการคุ้มกันสินค้า ความละโมบทำให้เกาหย่งหลันคิดราคาค่าจ้างการคุ้มกันสินค้า สูงกว่าสำนักคุ้มภัยอื่นๆ ถึงสามเท่า แม้แรกๆ จะมีผู้คนที่เกรงใจนายผู้เฒ่าตระกูลเกาอยู่บ้าง จึงยังคงใช้การคุ้

“ช่างเถิด” จูเสวี่ยหลินถอนหายใจก่อนจะนั่งลง “ทุกอย่างมีราคาค่างวดที่ต้องจ่ายเสมอ พวกท่านเคยได้ยินหรือไม่ ทำสิ่งใดลงไปก็รอรับผลของสิ่งนั้นก็แล้วกัน”นางยังคงขมวดคิ้วด้วยท่าทีเคร่งเครียด ทว่ามือยังคงยื่นออกไปรินน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะ ในใจก็ได้แต่หวาดหวั่นอยู่ในใจ หากนี่เป็นแผนชายงามของเฉิงเค่อโหยว ก็เป็นไปได้สูงว่าเขาต้องรั้งนางเอาไว้ที่ศาลานาวาบุปผาแห่งนี้อีกนาน ซึ่งหากเดาไม่ผิดเวลานี้เจี่ยนอิงเองก็คงโดนแม่นางเกาทั้งสองนางก่อกวนอยู่เป็นแน่ คนตระกูลเฉิงช่างไม่กลัวตายเอาเสียเลย“แม่นางเสวี่ย ท่านหมายถึง...”เป็นเกาหย่งหลิวที่มองมายังนางด้วยความสนใจ เขานั่งลงข้างๆ จูเสวี่ยหลิน ทั้งยังเผยท่าทีราวกับต้องการจะมองนางให้ทะลุปรุโปร่ง ทว่าเขากลับโดนท่าทีไม่ยี่หระของนางทำให้สับสนเขารู้สึกว่าหญิงสาวตรงหน้าแม้จะดูวางตัวให้เข้าหาได้ง่าย ทั้งยังมีท่าทีเป็นมิตรกับทุกคน ทว่าบางครั้งคำพูดของนางกลับคล้ายแฝงนัยที่เขาไม่เข้าใจอยู่ จะว่านางเป็นคนโง่ก็ไม่ใช่ จะว่าเป็นคนฉลาดก็ไม่เชิง จูเสวี่ยหลินผู้นี้เป็นคนเช่นใดกันแน่ ช่างน่าสนใจยิ่งนัก“ชานี้เย็นชืดเสียแล้ว” เฉิงไห่ถังรินชาลงในจอกแล้วพลันขมวดคิ้ว“นั่นสินะ

จูเสวี่ยหลินไอออกมาเสียงแห้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้หมอชรา ซึ่งมองหน้าคนโน้นคนนี้ประหนึ่งกำลังทำอะไรไม่ถูก“ท่านหมอ ท่านตรวจชีพจรก็พอ ข้าถูกพิษไม่มากกระมังเพราะไม่ได้หมดสติไปในทันที”“ฮึ เจ้ายังจะปากดี นั่นเพราะข้าใช้ลมปราณชะลอพิษเอาไว้ เจ้าจึงยังรักษาสติเอาไว้ได้ มิเช่นนั้น...”“อิง” จูเสวี่ยหลินส่ายหน้าเบาๆ ไม่ยอมให้เขาพูดนางรู้ดีว่าเพียงเพราะไม่อยากผิดคำพูดที่รับปากนางไว้ เจี่ยนอิงจึงใช้กำลังภายในของเขาชะลอพิษไม่ให้แล่นไปทั่วร่างเพื่อรักษาสติของนางเอาไว้ หาไม่ในยามนี้เขาคงพังเกาะทั้งเกาะของตระกูลเฉิง เนื่องจากไม่มีใครคอยเหนี่ยวรั้งไม่นานหลังจากหมอชราจับชีพจรของหญิงสาว เขาก็ถอนหายใจและก้าวถอยหลังออกมา ในชีวิตของการเป็นหมอ เขาไม่เคยรู้สึกกดดันเช่นนี้มาก่อน ทั้งนี้ก็เพราะบุรุษที่นั่งอยู่ข้างเตียงคนป่วยไม่ยอมให้ความร่วมมือ เขามองออกว่าชายหนุ่มห่วงใยหญิงสาวที่ถูกพิษทว่าเขากลับไม่เข้าใจสักนิดว่าเหตุใดชายหนุ่มผู้นี้ จึงไม่อยากให้นางได้รับการรักษา ที่สำคัญในยามที่เขายื่นมือออกไปแตะชีพจรของคนป่วย เขาก็พลันถูกอีกฝ่ายจดจ้องและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ซึ่งเขาก็เข้าใจได้ง่ายว่าชายหนุ่มคงเ

“อิง” จูเสวี่ยหลินเรียกเขาเสียงเบา ทั้งยังตบลงบนที่นอนเบาๆ เป็นสัญญาณให้เขานั่งลงข้างๆ นาง “ไม่สงสัยบ้างหรือ เพราะเหตุใดข้าร้องขอที่จะมาพักที่เรือนของถังเอ๋อร์ อีกทั้งทำไมข้าจึงต้องแสร้งอ่อนแอเพราะพิษนั่น ทั้งที่ร่างกายข้าไม่มีพิษหลงเหลืออยู่แล้ว”“นอกจากเกรงว่าคนอื่นจะสงสัยเจ้า ยังมีเหตุผลใดอีก”“นอกจากข้าต้องการรู้อาการของพิษ เพื่อที่จะแสร้งทำเป็นป่วยต่อไปแล้ว ก็เป็นเพราะข้าต้องการรู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนวางยา” จูเสวี่ยหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนักนั่นทำให้เจี่ยนอิงจ้องมองนางด้วยสายตาประหลาดใจ“เห็นชัดว่านี่เป็นแผนการของเจ้าเคหาสน์เพื่อที่จะรั้งเจ้าไว้ที่นี่ ยังจะสงสัยสิ่งใดอีก เฉิงเค่อโหยวนั้นมีความเป็นไปได้ที่จะร่วมมือกับบิดา ส่วนเกาหย่งหลิวข้ายังหาเหตุผลว่าเขาจะวางยาตัวเองไปทำไม หรือว่า...เจ้าสงสัยเด็กสาวคนนั้นด้วยหรือ”เจี่ยนอิงขมวดคิ้วใคร่ครวญถึงความน่าจะเป็นไปด้วย เขาหาสาเหตุที่เฉิงไห่ถังจะวางยาพิษในครั้งนี้ไม่ได้จริงๆ เนื่องจากว่าหญิงสาวทั้งสองเองก็ดูจะเข้ากันได้เป็นอย่างดี“เรื่องนี้ขอเวลาข้าใคร่ครวญ และดูสถานการณ์อีกที เพราะหากพวกเขาต้องการวางยาเพื่อรั้งข้าไว้ พวกเขาก็

ระหว่างนี้ลุงจะพยายามส่งคนออกไปเสาะหายาแก้พิษก่อน ยังพอมีเวลาอีกสามวัน กว่าที่พิษจะเริ่มแพร่กระจายไปตามร่างกายส่วนอื่นๆ”เฉิงอวี้ฉือเอ่ยด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เขาไม่ได้พูดต่อให้เกาหย่งหลิวหรือผู้ใดรับรู้ ทั้งยังห้ามหมอชราแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป เนื่องจากเกรงว่าทุกคนจะตื่นตระหนกเรื่องดังกล่าวก็คือหากล่วงเลยสามวันไปแล้ว พิษบุปผาเก้าทิวาจะแพร่ไปยังส่วนต่างๆ ของร่างกาย ทำให้ผู้ที่ถูกพิษไม่อาจขยับเขยื้อนร่างายได้ทว่าหากล่วงเข้าวันที่เจ็ดไปแล้วแม้ยาถอนพิษจะช่วยรักษาชีวิตเอาไว้ได้ แต่คนผู้นั้นจะไม่อาจเดินหรือขยับเขยื้อนได้ตลอดชีวิต เรียกได้ว่ามีชีวิตอยู่ก็ไม่เท่ากับตาย เพราะจะต้องกลายเป็นคนพิการไปตลอดจนวาระสุดท้ายการหารือเรื่องยาถอนพิษเป็นไปอย่างเคร่งเครียด เฉิงอวี้ฉือมอบหมายให้คนสนิทของตนหลายคนออกไปสืบเสาะหาเกสรบัวหิมะอีกทางก็ส่งจดหมายให้คนนำไปมอบให้กับเจ้าสำนักหอกะเรียนหยกเพื่อเจรจาขอยาถอนพิษ หาไม่เขาคงต้องเดินทางไปยังเขาไท่หลาง เพื่อเสี่ยงดวงว่าบัวหิมะจะบานในยามนี้หรือไม่“ให้คนไปรวบรวมโสมฉิงจื่อเอาไว้ หากจำเป็นจริงๆ ระยะเวลาอีกสามวันให้หลัง ข้าอาจต้องพาคนที่ถูกพิษไปยังเขาไท่หลาง ที่นั