Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

บรรยากาศของการร่วมโต๊ะอาหารในยามเช้า ทำเอาลางสังหรณ์ในใจของจูเสวี่ยหลินพุ่งขึ้น เนื่องจากการจัดที่นั่งซึ่งดูอย่างไรก็แฝงนัยซึ่งไม่ว่าใครก็คงจะมองออกทันทีจ้าวเคหาสน์ผู้นี้คิดจะเป็นพ่อสื่อจับคู่ให้นางกับเฉิงเค่อโหยว และยังคิดจะจับคู่ให้เจี่ยนอิงกับบุตรสาวของตนเสียงพูดจารื่นหูของเฉิงอวี้ฉือ ในยามที่เอ่ยชมบุตรชายและบุตรสาว ทำให้จูเสวี่ยหลินรู้สึกขบขัน นางเหลือบสายตาไปมองเจี่ยนอิงก็แทบจะกลั้นยิ้มไม่อยู่ เพราะในยามปกติใบหน้าเรียบเฉยของเขาก็แทบจะขู่ขวัญผู้คนให้ขวัญหายแล้ว ในยามนี้ใบหน้าที่กำลังระงับความเดือดดาลยิ่งดูน่ากลัวไปใหญ่ดวงตาที่เอาแต่จับจ้องไปยังจอกชาในมือวาววับ ราวกับกำลังจับจ้องศัตรูคู่อาฆาตอยู่ก็ไม่ปานเฉิงไห่ถังนั่งหน้าซีดขาวราวกระดาษ ในยามที่พยายามรินชาลงไปในจอกของเจี่ยนอิงตามที่เฉิงอวี้ฉือบงการ เด็กสาวนั่งอยู่ติดกับเขา ทั้งยังสังเกตอากัปกิริยาของเขามาตั้งแต่แรก จึงรับรู้ได้เป็นอย่างดีว่าตนโดนเขาปฏิเสธตั้งแต่แรก แม้ว่าในคราแรกที่พบจะเข้าใจว่าเขากับตนยังไม่คุ้นเคยกัน จึงเข้าใจว่าท่าทีเย็นชาและดวงตาเรียบเฉยของเจี่ยนอิงจะดีขึ้น หากเขารู้จักนางมากกว่าเดิมแต่ไม่เลย...บุรุษตรงหน้

ระหว่างที่ครุ่นคิดเฉิงเค่อโหยวก็มองตามกลุ่มคนที่กำลังเดินลงเรือไป ในใจก็ได้แต่พยายามหาคำตอบกับสิ่งที่ตนคิด ทว่ามีเพียงคำตอบเดียวที่เขาหวั่น นั่นคือท่าทีของทั้งจูเสวี่ยหลินและเจี่ยนอิงที่มีต่อเฉิงเค่อฉวนนั้น แตกต่างกับท่าทีที่ทั้งสองมีต่อเขาโดยสิ้นเชิง“เค่อฉวน! เจ้าไม่มีทางชนะข้าได้ ไม่ว่าเรื่องใด ข้าไม่มีทางยอมให้เจ้าเอาชนะข้า ไม่มีวัน!!” เขากัดฟันกรอดด้วยความเดือดดาล เมื่อเห็นชัดแล้วว่าจอมยุทธ์ทั้งสองที่บิดาหมายมั่นปั้นมือให้เข้ามาช่วยงานในเคหาสน์ กำลังให้ความสนิทสนมต่อน้องชายต่างมารดา ซึ่งตอนนี้บิดาเองก็เอ่ยชมเฉิงเค่อฉวนบ่อยครั้งหากเขายังปล่อยให้เป็นเช่นนี้ ดีไม่ดีตำแหน่งผู้สืบทอดที่ยังไม่มั่นคงของเขา จะยิ่งสั่นคลอนยิ่งขึ้น ดังนั้นเขาต้องรีบกำจัดเฉิงเค่อฉวน โดยหาทางให้อีกฝ่ายถูกขับออกไปจากตระกูล หรือไม่ก็ทำให้น้องชายต่างมารดาที่เกิดมาขวางหูขวางตาผู้นี้ หายไปจากโลกนี้เลยเขาจะยินดีมากการเดินเที่ยวในตลาดแพปลาครั้งแรกของจูเสวี่ยหลิน นับเป็นเรื่องที่ทำให้นางเพลิดเพลิน จนแทบจะลืมความขุ่นข้องหมองใจที่เฉิงเค่อโหยวสร้างขึ้นได้เป็นอย่างดี หากไม่ใช่เพราะความบังเอิญอันสมควรตาย ซึ่งทำให้พวกเข

จูเสวี่ยหลินยืนฟังเฉิงเค่อโหยวคุยโวโอ้อวดอย่างเต็มที่ ในยามที่เขาสั่งข้าวปลาอาหารกับเสี่ยวเอ้อ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะตั้งใจอวดเบ่งต่อหน้านางเต็มที่ ทั้งยังถือตนว่าคือผู้ที่จะเป็นเจ้าเคหาสน์คนต่อไป ซึ่งแม้แต่เจ้าเมืองหนานซวินเองยังต้องเกรงอกเกรงใจในตัวเขา นับประสาอะไรกับการที่เขาจะพาแขกเข้าไปนั่งในห้องที่ดีที่สุดของโรงเตี๊ยม โดยที่ไม่มีการจับจองเอาไว้ก่อนล่วงหน้า“สมองกลวง” จูเสวี่ยหลินกลอกตาก้าวตามเฉิงเค่อฉวนไปยังชั้นสอง ก่อนที่จะหันไปมองกลุ่มคนที่เพิ่งจะถูกไล่ออกมาจากห้อง ซึ่งน่าจะเป็นห้องที่ดีที่สุดของโรงเตี๊ยมดูท่าทางของบุรุษทั้งสามคนที่ก้าวออกมาน่าจะเป็นบุตรชายคหบดี คนเหล่านั้นแม้จะมีท่าทีไม่พอใจ ทว่าเมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่เป็นใครก็ปิดปากเงียบสนิท ก่อนจะยอมเดินจากไปโดยดีเนื่องจากจูเสวี่ยหลินเดินอยู่ด้านหลังสุด หญิงสาวจึงสังเกตเห็นว่าหนึ่งในบุรุษซึ่งอยู่ในคนกลุ่มนั้น กำลังจดจ้องมายังเฉิงไห่ถังเขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ผิวขาวราวกับอิสตรี ทว่ามองจากท่วงท่าการเดินเหินก็ดูออกว่าเขาเป็นวรยุทธ์ใบหน้าคมเข้มมีแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้วยาวจรดข้างหู แต่กระนั้นกลับไม่ได้ทำลายความหล่อเหลาของเขาลงแม้แต่

“ที่โรงเตี๊ยมหรือ” เกาซือซือเลิกคิ้วทั้งยังมองพิจารณาชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง เป็นนานกว่าที่จะนึกออกว่าเขาก็คือหนึ่งในชายหนุ่ม ชายหนุ่มที่โดนญาติผู้พี่ของตนอวดเบ่งใส่ จนอีกฝ่ายต้องออกมาจากห้องพิเศษที่ดีที่สุดนั่นเอง“ต้องขออภัยท่านจริงๆ ข้าเองก็ไม่คิดว่าญาติผู้พี่จะทำเช่นนั้น” เกาซือซือเอ่ยขึ้น ทั้งยังจงใจโปรยรอยยิ้มที่ตนคิดว่างดงามที่สุดให้ฉีเจิ้งฝาน ในใจก็แอบชื่นชมความหล่อเหลาของอีกฝ่าย ครั้นเห็นว่าสายตาของเขาเอาแต่มองไปยังเกาจื่อจิงผู้เป็นพี่สาวก็อดที่จะไม่พอใจไม่ได้ นางไม่รู้เลยว่าผู้ที่ฉีเจิ้งฝานมองนั้นหาใช่เกาจื่อจิงไม่ แต่เป็นโฉมสะคราญที่ยืนอยู่ด้านหลังอีกฝ่ายต่างหาก“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ข้าน้อยเองก็รู้จักและได้ยินชื่อเสียงของคุณชายใหญ่เป็นอย่างดี ข้าน้อยเข้าใจ” ฉีเจิ้งฝานเอ่ยด้วยรอยยิ้มสุภาพความหมายที่ออกมาจากคำพูดของเขา ทำให้หญิงสาวทั้งสามคนถึงกับพูดไม่ออก ชื่อเสียงของเฉิงเค่อโหยวที่ว่านั้น คงจะหนีไม่พ้นการที่เขาใช้อำนาจบาตรใหญ่ จนทำให้ผู้คนในเมืองหนานซวินระอาจนไม่อยากจะเดินเฉียดใกล้ไม่ว่าผู้ใดต่างก็ทราบดีว่าเจ้าเคหาสน์ตระกูลเฉิงปกป้องบุตรชายเพียงใด ไม่ว่าบุตรชายจะข่มเหงรั

ดังนั้นระหว่างที่เดินทาง จึงมีบางครั้งที่นางจะลอบเข้าไปสังเกตการณ์ ในคฤหาสน์หลังใหญ่ๆ เพียงเพราะนางอยากจะรู้ว่าตระกูลใหญ่ๆ ที่ว่าร่ำรวยนั้น พวกเขามีสมบัติมากเท่าไร และของสิ่งใดที่น่าสนใจบ้าง หากมีของที่นางอยากได้และเห็นว่าน่าสะสมนางก็จะหาวิธีให้ได้มันมา ซึ่งบางครั้งนางก็ใช้วิธีสกปรกบ้าง โกงบ้าง วางแผนหลอกล่อบ้าง แต่นางไม่เคยใช้วิธีขโมย เพราะเห็นว่ามันไม่น่าตื่นเต้นก็บอกแล้วคนอย่างจูเสวี่ยหลินไม่ใช่คนดีอะไร เพียงได้เล่นสนุก และหาเรื่องตื่นเต้นทำบ้าง ขอเพียงนางไม่ต้องลงมือฆ่าคน ดังนั้นก็นับว่านางไม่ได้ผิดคำพูดต่อผู้เป็นพี่สาว เพราะนางรับปากกับจูอี้หลินผู้เป็นพี่สาวว่าการออกเดินทางครั้งนี้ นางจะไม่ยอมให้มือของนางเปื้อนเลือดแต่...นั่นต้องอยู่ภายใต้ข้อแม้ที่ว่า หากไม่มีใครมายุ่งกับนาง แน่นอนว่านางก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคนผู้นั้น ทว่าหากเข้ามายุ่งกับนางเมื่อไรก็เท่ากับรนหาที่ตายเอง เพราะนางจะตอบแทนให้เป็นเท่าทวีคูณคนเช่นนางรักแรงก็แค้นแรง แต่หากคนไหนดีกับนางนางเองก็ย่อมดีกลับไปเป็นการตอบสนองจูเสวี่ยหลินก้าวออกมาจากร้านเครื่องประดับ ก่อนจะเงยหน้าหันไปมองบนชั้นสองของโรงเตี๊ยมที่อยู่มาไกลนัก