All Chapters of เมียคุณราล์ฟ: Chapter 11 - Chapter 20

"มาลิน เลิกคลาสแล้วรึยัง ตอนนี้ฉันนั่งรออยู่ที่ใต้ตึกคณะนะ""กำลังจะลงไปพอดี แล้วนี่เธอเลิกไวงั้นเหรอ ถึงได้มานั่งรอตรงนี้ได้น่ะ""วันนี้ไปซื้อของเป็นเพื่อนหน่อยสิ""เอ๊ะ? แล้วทำไมไม่บอกล่วงหน้าล่ะว่าจะไป ฉันจะได้ขอคนที่บ้านก่อน""มาลิน นี่เราเรียนมหาลัยแล้วนะ เธอยังจะต้องขออนุญาตคนที่บ้านเวลาไปไหนมาไหนอีกรึไง""กะ...ก็ฉันกลัวคนที่บ้านเป็นห่วงนี่นา""เธอนี่จริง ๆ เลยนะ โต ๆ กันแล้วด้วย แค่นี้ยังต้องขอที่บ้านอีก ยังไงวันนี้ฉันก็ไม่ยอมหรอกนะ เพราะลูกพี่ลูกน้องฉันก็มารอด้วย เห็นว่าอยากจะพาเธอไปเลี้ยงข้าวน่ะ""อะไรนะ พี่ออสตินอีกแล้วเหรอ""อีกแล้วอะไรกัน นี่เพิ่งจะได้ออกไปไหนด้วยกันครั้งแรกเองนะ""แต่พี่เขามาวุ่นวายกับฉันที่คณะทุกเย็นเลยนะ นี่เธอคงไม่ได้เอาตารางเรียนของฉันไปให้เขาหรอกนะน้ำค้าง""เอาน่า...นี่พี่ชายฉันชอบเธอจริง ๆ นะ เธอก็คิดดูเถอะ เขาฮ็อตมากนะในมหาลัย มีแต่สาว ๆ เข้าหาทั้งนั้น แต่สำหรับเธอคือข้อยกเว้น เพราะพี่ชายฉันเป็นคนจีบเธอเองด้วย ฉันว่าเธอควรจะลองเปิดใจดูบ้างนะมาลิน เธอก็ยังไม่มีใครไม่ใช่รึไง""ก็ใช่ แต่ฉันอยากจะตั้งใจเรียนก่อน ยังไม่อยากสนใจเรื่องความรักอะไรนั่นหรอกน

"ไม่ต้องเลยนะน้ำค้าง เธออย่าทำแบบเมื่อวานอีกนะ ถ้ายึดมือถือฉันอีก ฉันจะเลิกคบกับเธอจริง ๆ ด้วย""ฉันแค่แกล้งเล่นเองนะมาลิน อย่าโกรธกันสิ ฉันแค่อยากให้เธอลองเปิดใจคุยกับพี่ชายฉันแค่นั้นเอง""แต่ฉันไม่ได้ตลกด้วยเลยนะ เมื่อวานฉันเกือบจะแย่แล้ว ถ้าฉันจะไม่ได้เรียนที่นี่อีกต่อไป มันก็เป็นเพราะเธอที่ทำแบบนี้นั่นแหละ""นี่มาลิน เธอโกรธจริงเหรอเนี่ย ฉันกลัวแล้ว อย่าโกรธฉันเลย นะ ๆ ฉันสัญญาว่าจะไม่ยึดมือถือเธอไปแบบนี้อีกแล้ว ฉันขอโทษที่ทำให้ครอบครัวต้องดุเธอน่ะ""ถ้าไม่ทำอีกก็ดีแล้ว แต่นี่ฉันพูดจริงจังนะ ถ้ามีอีกครั้งล่ะก็ นอกจากเธอจะไม่ได้เห็นฉันที่มหาลัยแล้ว เราก็อาจจะไม่ได้เจอกันอีกไปตลอดเลยก็ได้ ถ้าเธออยากจะพาไปไหน ฉันไม่เกี่ยงเลยสักนิดจริง ๆ เพียงแค่เธอบอกฉันล่วงหน้าบ้าง ให้ฉันได้เตรียมตัวบอกคนที่บ้านหน่อย บอกล่วงหน้าตอนกลางคืนก็ได้ฉันจะได้บอกครอบครัวไว้แต่เนิ่น ๆ""เข้าใจแล้วมาลิน นี่ ๆ อีกสองอาทิตย์จะมีงานรับน้อง แล้วก็มีงานประกวดดาวเดือนด้วย สาขาเธอส่งใครไปล่ะ""อ๋อ...ก็พลอยใสน่ะ คนที่เคยถ่ายโฆษณาน้ำดื่มไง""โห...แบบนี้สาขาฉันจะมีสิทธิ์กับเขาไหมเนี่ย ว่าแล้วเชียว สาขาเธอต้องเอาคนนี้แน่

"ดึกป่านนี้แล้วยังไม่นอนอีกรึไง"ราล์ฟที่กำลังนั่งอ่านนิตยสารธุรกิจ ก็เบนสายตาไปทางมาลินเล็กน้อย มืออีกข้างก็คีบบุหรี่อยู่ ก่อนจะรีบดึงสายตากลับไปที่นิตยสารอย่างรวดเร็ว เพราะตอนนี้เด็กที่เขาอุปการะ กำลังเดินลงมาหาเขาในชุดนอนกางเกงขายาวสีฟ้าสดใส ถึงจะดูแต่งกายมิดชิด แต่กลิ่นหอมของน้ำยาสระผมและครีมอาบน้ำที่ได้กลิ่นโชยมา ก็ทำให้จิตใจของราล์ฟว้าวุ่นไม่น้อยเลยทีเดียว"หนูรอคุณราล์ฟกลับมาน่ะค่ะ วันนี้หนูก็ทราบมาจากคุณกวินเหมือนกัน ว่าคุณราล์ฟมีดินเนอร์ต่อกับลูกค้า หนูก็เลยรอจนกว่าคุณราล์ฟจะกลับ""มีเรื่องจะคุยงั้นสินะ""ใช่ค่ะ เรื่องของคุณกวินน่ะค่ะ แล้วก็เรื่องของหนูด้วย""เรื่องของกวิน? ทำไม?""จะว่าเป็นเรื่องของคุณกวินเลยก็ไม่เชิงหรอกค่ะ เพราะมันน่าจะเป็นเรื่องของหนูเองนี่แหละ""มีอะไรล่ะ""หนูอยากจะเดินทางไปกลับมหาลัยเองน่ะค่ะ เอ่อ...ไม่ใช่ว่าคุณกวินดูแลไม่ดีหรืออะไรนะคะ พอดีว่าหนูอยากจะใช้ชีวิตแบบคนทั่วไปดูบ้าง""แล้วแบบนี้มันไม่เหมือนการใช้ชีวิตแบบคนทั่วไปตรงไหนล่ะ""มันไม่ใช่แบบนั้นค่ะ หนูไม่ได้หมายถึงแบบนั้น คือว่าหนูอยากจะนั่งรถเมล์ นั่งรถไฟฟ้า เดินทางกลับเองดูบ้างน่ะค่ะ หนูแค่รู้ส

เมื่อมาถึงเพนต์เฮาส์หรูแล้ว ราล์ฟก็ค่อย ๆ วางคนในอ้อมแขนให้นอนบนเตียงในห้องของเธออย่างเบามือ พลางจ้องมองดูใบหน้าหวานที่แดงก่ำไปจนถึงใบหูและทำสีหน้าทรมานเป็นระยะ ๆใบหน้าหล่อเหลายังคงจ้องมองดูเด็กสาวที่นอนดีดดิ้นอยู่บนเตียงนุ่ม มือเล็กพยายามที่จะดึงเสื้อผ้าของตัวเองออกจากตัว บางครั้งก็พยายามที่จะเอาเนื้อตัวเข้าเสียดสีกับร่างกายของเขา การที่มีร่างนุ่มมานัวเนียใกล้ตัวเขาแบบนี้ แถมยังเป็นคนที่ตัวเองชอบมากด้วย ก็ยิ่งทำให้ราล์ฟรู้สึกปั่นป่วนพอสมควร"บ้าเอ๊ย! นี่มันคงไม่ใช่ยาธรรมดาแล้วสินะ" พอร่างเล็กได้สัมผัสกับตัวเขา เธอก็ไม่ยอมปล่อยให้เขาเป็นอิสระเลยแม้แต่วินาทีเดียว แต่นั่นก็ยังไม่ได้ทำให้เขาตกใจเท่ากับโดนแขนเรียวล็อกคอเอาไว้แน่นจนเนื้อตัวแนบชิดกันยิ่งได้กลิ่นกายหอมหวานของเธอ อารมณ์ก็ยิ่งปั่นป่วน แถมในห้องนี้ก็มีแต่กลิ่นหอมตลบอบอวลเต็มไปหมด ที่ผ่านมาเขาพยายามอย่างมากที่จะอดทน พยายามอย่างมากที่จะไม่สนใจอะไร แต่พอโดนยั่วเข้าให้แบบนี้ ต่อให้ความอดทนที่ผ่านมาจะได้ผล แต่เขาก็เป็นผู้ชายทั้งแท่ง เพียงแค่ได้สัมผัสกับกลิ่นกายหอม ๆ ก็ทำให้เขายั้งอารมณ์ไว้แทบไม่อยู่อีกแล้ว"ให้ตายสิ! อย่ามายั่วกัน

"นี่เรื่องจริงเหรอครับบอส ที่บอกว่าจะหมั้นกับคุณหนู""แล้วนายจะแปลกใจอะไร""เปล่าครับ ผมไม่ได้แปลกใจ แต่ผมตกใจมาก ๆ เลยต่างหาก เพิ่งเจอกันไม่เท่าไหร่บอสก็จะยอมให้คุณหนูมาเป็นคู่หมั้นแล้วแบบนี้จะดีเหรอครับ""ใครบอกว่าฉันเพิ่งรู้จัก เราสองคนรู้จักกันมาสิบสองปีแล้วต่างหาก แล้วการที่ฉันจะหมั้นกับเด็กคนนั้น แล้วนายจะกลัวอะไร นายคิดว่าคนอย่างฉันจะโดนใครหลอกง่าย ๆ เลยว่างั้น เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แค่คนเดียว ถ้าฉันเอาไม่อยู่ก็ไม่ต้องคุมลูกน้องหลายพันชีวิตแล้วหรอกนะ""แต่ว่าเย็นนี้คงไปดูแหวนหมั้นไม่ได้หรอกนะครับ เพราะคุณนายได้นัดหมายให้บอสไปทานข้าวกับคุณพลนักการเมืองใหญ่ ยังไงบอสก็ค่อยทำแหวนหมั้นทีหลังก็ได้นะครับ วันนี้ต้องไปตามที่คุณนายนัดก่อน เพราะว่าทางนั้นเขาก็มีอิทธิพลมาก แถมยังเกี่ยวข้องกับธุรกิจของบอสด้วยนะครับ""ยุ่งจริง ๆ เลย ทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วยเนี่ย งั้นวันนี้นายก็ไปรับเด็กคนนั้นกลับมาที่เพนต์เฮาส์หลังจากที่เรียนเสร็จด้วยก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะได้โทรไปบอกเด็กคนนั้นว่าแพลนวันนี้ยกเลิกไปก่อน""ถึงแล้วครับบอส เชิญครับ" กวินรีบลงมาเปิดประตูให้ราล์ฟลงจากรถ เมื่อถึงสำนักงานใหญ่ของโครงการมิ