All Chapters of เมียคุณราล์ฟ: Chapter 31 - Chapter 40

"ก็แม่เธอตื่นมาสักพักแล้วล่ะ""คุณแม่คะ" มาลินก็รีบโผเข้าไปหามารดาที่ลืมตาอยู่เล็กน้อย ก่อนที่จะจับมือที่มีแต่สายระโยงระยางเต็มไปหมด ส่วนมาลีก็กดกริ่งเรียกพยาบาลเพื่อให้ถอดเครื่องช่วยหายใจระหว่างที่บุตรสาวมาเยี่ยม ซึ่งหลังจากที่พยาบาลได้ตรวจชีพจรและอาการอื่น ๆ แล้ว ก็ถอดเครื่องช่วยหายใจให้ตามคำขอของคนป่วยมาลินก็เข้าไปกอดมารดาที่นอนอยู่บนเตียงเบา ๆ ด้วยสภาพอิดโรย"คุณแม่เจ็บไหมคะ อยากให้หนูนวดตรงไหนรึเปล่า" มาลีก็ส่ายหน้าพลางน้ำตาไหล ก่อนจะเอื้อมมือไปจับที่มือเล็กของบุตรสาว"ขอโทษนะลูก..." เสียงแหบอ่อนแรงก็เปล่งออกมาตะกุกตะกัก แต่เพียงแค่คำพูดประโยคเดียวก็ทำให้มาลินร้องไห้โฮออกมาทันที"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ หนูไม่เคยโกรธคุณแม่เลย คุณแม่ไม่ต้องขอโทษหรอกนะคะ หนูไม่เคยโกรธหรืออะไรทั้งนั้น คุณแม่ป่วยแล้วทำไมถึงไม่บอกหนูล่ะ หนูจะได้ช่วยหาเงินมารักษาคุณแม่ไง""สบายดีไหม" มาลีก็พยายามเปล่งเสียออกมาด้วยความเหนื่อยล้า เพียงแค่พูดไม่กี่ประโยคก็กินแรงเธอมากเหลือเกิน"หนูสบายดีมาก ๆ เลยค่ะ คุณราล์ฟดูแลหนูดีมากเลย หนูมีความสุขมาก ๆ แล้วหนูก็สนุกที่ได้เรียนมหาลัยด้วยค่ะ ได้เจอกับเพื่อนที่น่ารักทุกค

ฮึก! ฮึก!ราล์ฟกลับมาถึงเพนต์เฮาส์ในช่วงดึก เขาเปิดประตูห้องนอนเข้าไปก็ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของแฟนสาวเล็กน้อย ซึ่งเขาก็เดาไม่ผิดว่าเธอกำลังร้องไห้อยู่จริง ๆ เพราะตั้งแต่งานฌาปนกิจศพเสร็จสิ้นไป ไม่มีคืนไหนที่เธอจะไม่ร้องไห้แบบนี้เลย ซึ่งการที่เขาไม่ยอมไปค้างที่บ้านของมารดา ก็เพราะเป็นห่วงเธอที่กลัวจะร้องไห้ไม่หยุดแบบนี้ราล์ฟก็ตัดสินใจเดินออกไปจากห้องนอน ก่อนจะใช้ยานอนหลับผสมลงไปในน้ำดื่ม เพื่อให้แฟนสาวได้นอนหลับโดยไม่ต้องร้องไห้แบบนี้ ซึ่งเขาก็ทำแบบนี้มาหลายวันแล้ว ถึงจะรู้ว่ามันไม่ค่อยดี แต่เขาก็อยากให้เธอได้นอนพักผ่อนอย่างเต็มที่ก่อน"นอนไม่หลับงั้นเหรอ""คุณราล์ฟมาถึงแล้วเหรอคะ""ใช่ ถ้านอนไม่หลับก็ลุกขึ้นมาสิ แล้วนี่ไหวรึเปล่า อยากให้ฉันกอดไหม""หนูต้องพึ่งคุณราล์ฟอีกแล้วนะคะ ถ้าไม่งั้นหนูคงนอนไม่หลับแน่ แล้วนี่ถ้าหนูไม่มีคุณ แล้วหนูจะเป็นยังไงนะ""แล้วทำไมถึงคิดว่าจะไม่มีฉันล่ะ ยังไงฉันก็จะไม่มีวันทิ้งเธออยู่แล้ว ก็บอกแล้วไงว่าฉันจะดูแลเธอเอง เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวว่าฉันจะไปไหนหรอก เพราะฉันจะอยู่เคียงข้างเธอไปตลอดชีวิตนั่นแหละ แล้วฉันก็ไม่อนุญาตให้เธอไปมีใครด้วย เพราะเธอเป็นของฉ

"เดี๋ยววันนี้ฉันกลับดึกนะ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงเพราะว่าฉันมานอนด้วยอยู่แล้ว พอดีแม่ฉันนัดให้ไปที่บ้านน่ะ""ไม่เป็นไรเลยค่ะ ตามสบายเลยนะคะ เอาจริง ๆ ถ้าคุณจะค้างอยู่ที่บ้านของแม่คุณก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพราะว่าตั้งแต่ที่หนูมาอยู่กับคุณก็เกือบปีแล้ว แต่คุณไม่เคยไปนอนค้างที่บ้านเลยนะคะ""ฉันจะปล่อยให้เธอนอนอยู่คนเดียวได้ไง เพราะว่าเธอเพิ่งสูญเสียแม่ไปนะ ฉันก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนเธออยู่แล้ว""ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ถ้าจะไปไหนมาไหนไม่ต้องบอกหนูทุกเรื่องก็ได้ เพราะว่ายังไงมันก็เป็นสิทธิ์ของคุณอยู่แล้วที่จะไปที่ไหนก็ได้ ไม่ต้องบอกหนูทุกเรื่องหรอกนะคะ""ก็เราเป็นคู่หมั้นกันแล้ว จะไม่ให้บอกได้ไงล่ะ เดี๋ยวเธอก็ไม่สบายใจอีก""ไม่เป็นไรเลยค่ะ""งั้นก็ทานข้าวแล้วนอนพักผ่อนไปก่อนฉันเลยนะ แล้วก็อย่าร้องไห้อีกล่ะ แต่ถ้านอนไม่หลับก็รอฉันก่อน แล้วเดี๋ยวเราค่อยนอนพร้อมกันก็ได้""ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ"หนึ่งชั่วโมงผ่านไป"เอ๊ะ? คุณราล์ฟมาถึงแล้วเหรอเนี่ย ไหนว่าไปบ้านแม่แต่กลับเร็วจัง แล้วทำไมถึงไม่เปิดประตูเข้ามาเองนะ ทำไมต้องกดกริ่งด้วยล่ะ"มาลินก็รีบไปเปิดประตูโดยที่ไม่ได้เอะใจอะไร ก่อนจะตกใจเมื่อเห็นคนที่ปรากฏตัวอยู่ต

"ขอร้องล่ะมาลิน เธออย่าทิ้งฉันไปได้ไหม อยู่กับฉันตลอดไปได้รึเปล่า จะให้ฉันทิ้งทุกอย่างตรงหน้าไปให้หมดเลยก็ยังได้ แต่ว่าฉันขาดเธอไปไม่ได้จริง ๆ""คุณราล์ฟคะ เรื่องปัญหาครอบครัวมันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน หนูไม่อยากทำให้คุณราล์ฟกับแม่ต้องผิดใจกันแบบนี้ค่ะ ถ้าหนูยังเข้าไปวนเวียนในชีวิตคุณอยู่ คุณกับแม่ก็จะมีปัญหาแบบนี้ไปเรื่อย ๆ และครอบครัวเราก็จะไม่มีความสุขเลยนะ คุณราล์ฟคะ คุณรักหนูมากไหม""แน่นอนสิ ฉันรักเธอมาก รักมากที่สุด""ถ้าแบบนั้น ถ้าคุณรักหนู ขอให้ปล่อยหนูไปได้ไหมคะ""มาลิน...นี่เธอ...""ถึงเราจะรักกันมากแค่ไหน แต่เราก็เดินทางร่วมกันไม่ได้ ยังไงก็ขอให้คุณราล์ฟรับรู้ไว้นะคะ ว่าหนูรักคุณมากที่สุด แล้วคุณก็เป็นคนสำคัญเพียงคนเดียวในชีวิตของหนูที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ ถึงต่อจากนี้ไป หนูจะไม่เหลือใครอีกแล้ว แต่หนูก็จะไม่ลืม ว่าเคยมีคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน นั่นก็คือคุณค่ะ"มาลินกับราล์ฟที่ยังนั่งคุกเข่ากันอยู่ก็ลุกขึ้น ก่อนที่มาลินจะเขย่งปลายเท้า แล้วใช้ริมฝีปากจุมพิตไปที่ริมฝีปากของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบาเพื่อจูบลาเป็นครั้งสุดท้าย"ถึงเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว แต่หนูก็จะเก็บความทรงจำ

"สวัสดีค่ะคุณนาย มาทำอะไรที่นี่คะ คือว่าหนูกับคุณราล์ฟไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันแล้วนะคะ อย่าเข้าใจผิดนะคะ""แม่มาทำอะไรที่นี่ ผมน่ะ...""ไม่ต้องพูดอะไรกันแล้ว ไม่ต้องถกเถียงอะไรกันทั้งนั้นแหละตาราล์ฟ แล้วก็หนูมาลินด้วย ช่วยขึ้นไปที่รถกับฉันหน่อยสิ"ทั้งราล์ฟและมาลินต่างก็หันไปมองหน้ากันเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ส่วนมาลินก็รีบปิดประตูห้อง ก่อนจะเดินตามไปที่รถแบบงง ๆ เล็กน้อย แล้วคนที่ยิ้มแฉ่งจนแก้มปริก็คือกวิน ที่เป็นสื่อกาวใจที่แสนสำคัญของเหตุการณ์ในครั้งนี้ด้วยทั้งสองคนเดินตามขึ้นไปที่รถหรูของมารดา ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์หรูของตระกูลมิลเลอร์โดยที่ไม่มีการสนทนาใด ๆ หลังจากนั้นเลย พอมาถึงคฤหาสน์หรู มารดาของราล์ฟก็ได้เอ่ยปากถึงสิ่งที่ทำให้ทั้งราล์ฟและมาลินต่างก็คาดไม่ถึง ทั้งสองคนต่างก็รู้สึกแปลกใจ ไม่คิดว่าคุณนายเจ้าของบ้านจะเอ่ยคำขอโทษออกมา แถมยังอนุญาตให้ทั้งราล์ฟและมาลินคบหาดูใจกันได้อีกด้วย"เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ฉันทำไม่ดีกับพวกเธอทั้งสองคนที่ผ่านมา ก็ช่วยลืม ๆ มันไปซะเถอะนะ ถือว่าฉันขอโทษก็กันแล้ว ส่วนเรื่องที่แกจะอยากบริหารงานต่อไปหรือไม่นั้น ฉันก็จะไม่ห้ามหรือบังคับแกอีกแล้วล่