All Chapters of เมียคุณราล์ฟ: Chapter 21 - Chapter 30

"นั่งคิดอะไรอยู่งั้นเหรอ""คือว่า...ตั้งแต่อาทิตย์นี้จะมีการทำรายงานเป็นกลุ่มของวิชาเรียนรวมน่ะค่ะ มีหลายสาขาที่มาเรียนร่วมกัน แล้วก็จับกลุ่มกันทำงาน ทีนี้เพื่อนก็บอกว่าให้สลับกันไปทำงานที่บ้านของแต่ละคน แต่หนูก็บอกไปนะคะว่าที่บ้านหนูไม่สะดวก แต่เพื่อนก็เหมือนไม่ค่อยพอใจ หนูก็เลยเครียดนิดหน่อยค่ะ ไม่พอใจในที่นี้ หมายถึงเพื่อนหนูคิดว่าหนูปิดบังเรื่องที่บ้านค่ะ ก็เลยงอนหนูนิดหน่อยว่าทำไมถึงไม่อยากให้เพื่อนมาที่บ้าน""จะเครียดทำไมล่ะ ก็ให้เพื่อน ๆ เธอพามาวันเสาร์นี้เลยสิ""ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ ที่นี่ก็ไม่ใช่บ้านของหนูด้วย จู่ ๆ จะให้เพื่อนมาที่นี่ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่บ้านของตัวเอง หนูเกรงใจคุณราล์ฟมากกว่า แต่หนูก็ปฏิเสธเพื่อนไปแล้วว่าหนูไม่สะดวก ซึ่งเพื่อนก็แค่ไม่พอใจนิดหน่อย เดี๋ยวหนูก็จะหาทางทำให้เพื่อนหายงอนเอาก็ได้ค่ะ""เรื่องการทำรายงานด้วยกันมันเป็นเรื่องปกติของคนที่เรียนมหาลัยอยู่แล้ว ไม่สิ ไม่ว่าช่วงเวลาไหนมันก็มีช่วงเวลาแบบนี้ทั้งนั้นแหละ แล้วที่บอกว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธออย่างงั้นเหรอ มันจะไม่ใช่ได้ไง ก็เราเป็นคู่หมั้นกันแล้ว ที่นี่ก็เป็นบ้านของเธอเหมือนกันนั่นแหละ อาทิตย์นี้ก็ให้เพื

"แล้ววันนี้เพื่อนจะมากันกี่โมง""ใกล้จะมาถึงกันแล้วค่ะ นัดกันสิบเอ็ดโมง แล้ววันนี้คุณราล์ฟมีประชุมทั้งวันเลยไหมคะ""วันนี้ไม่ได้มีประชุมอะไรหรอก เพียงแค่เข้าไปตรวจดูความเรียบร้อยนิดหน่อย เดี๋ยวบ่าย ๆ ก็น่าจะกลับแล้วล่ะ""แล้วจะให้หนูเตรียมอาหารกลางวันไว้ให้เลยไหมคะ""ไม่ต้องหรอก วันนี้น่าจะทานที่นู่นเลยก่อนจะกลับ ถ้าเพื่อนเธออยากจะทานอะไรก็โทรมาบอกฉันก่อนก็ได้นะ ถ้าเกิดว่าเลิกงานแล้วจะซื้อเข้ามาให้""อย่าลำบากเลยค่ะ หนูไม่อยากรบกวนคุณเลย แค่ทำงานก็เหนื่อยแล้วนะคะ""พูดแต่คำว่ารบกวนอยู่นั่นแหละ งั้นฉันไปทำงานก่อน แล้วจะลงไปพร้อมกันเลยรึเปล่า""ได้ค่ะ เพราะเพื่อน ๆ คงใกล้จะมาถึงกันแล้ว เดี๋ยวหนูต้องไปรับที่ล็อบบี้ค่ะ"หลังจากที่ราล์ฟขึ้นไปนั่งบนรถที่กวินมารับตรงที่จอดรถส่วนตัวแล้ว ราล์ฟก็ถอนหายใจจนกวินต้องรู้สึกแปลกใจ"ขอโทษนะครับบอส มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า ทำไมถอนหายใจเสียงดังเลย หรือว่าวันนี้ไม่อยากเข้าไปที่สำนักงานใหญ่รึเปล่าครับ แต่วันนี้ไม่ได้มีงานอะไรมาก เดี๋ยวผมจัดการให้ก็ได้นะครับ บอสจะได้พักผ่อน""ไม่ใช่เรื่องงานหรอก แต่เป็นเรื่องของเด็กคนนั้นต่างหาก""เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าครับ ทำ

"คุณราล์ฟอุ้มหนูทำไมคะ" สายตาตื่นกลัวภายใต้ดวงตากลมใสก็ดูวิตกกังวลมาก เพราะเธอไม่เคยเห็นผู้มีพระคุณแสดงสีหน้าแบบนี้มาก่อน ร่างสูงรีบวางร่างเล็กลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะขึ้นไปคร่อมร่างเล็กไว้ มือข้างขวาของราล์ฟก็กดที่ไหล่บาง ส่วนมืออีกข้างก็รีบดึงเนกไทออกไปจากตัวอย่างรวดเร็วราล์ฟก็ไม่ได้ตอบคำถามของคนตัวเล็ก แต่มือแกร่งกลับสอดเข้าไปประคองใต้ท้ายทอยของมาลินเอาไว้ ก่อนที่จะประกบจูบริมฝีปากนุ่ม พลางสอดลิ้นหนาแทรกเข้าไปเกี่ยวตวัดกับลิ้นเล็กทันทีราล์ฟไม่เปิดโอกาสให้มาลินได้พูดอะไรเลย ส่วนเสียงหวานก็ครางอู้อี้ในลำคอเพื่อต้องการประท้วง แต่เธอก็ไม่สามารถต้านทานร่างใหญ่ที่แรงมากกว่าตัวเองได้ จึงได้แต่ปล่อยให้ผู้มีพระคุณตักตวงจูบที่แสนเร่าร้อนและดุดันเพียงเท่านั้นหัวใจของมาลินเต้นแรงมาก เพราะเธอเพิ่งจะเคยได้สัมผัสกับความเร่าร้อนแบบนี้เป็นครั้งแรก ถึงแม้จะรู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้เป็นสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องอีกแล้ว เพราะเธอดันพลาดไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคนตรงหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็ยังรู้สึกหวั่นเกรงอยู่จนหัวใจแทบจะหลุดออกมา"เดี๋ยวก่อนค่ะคุณราล์ฟ" มาลินรีบใช้มือทั้งสองข้างดันอกแกร่งไว้ทันที เมื่อริมฝีปาก

ราล์ฟไม่ได้จะหยุดทำเพียงแค่นี้ เพราะเขาอยากให้ร่างกายของเธอได้คุ้นชินกับความรู้สึกต้องการไม่หยุดหย่อน เพื่อให้เธอได้จดจำความรู้สึกเร่าร้อนแบบนี้ไว้ ทำให้ร่างกายเธอได้จดจำทุกการกระทำที่เสียวซ่าน เพื่อที่เธอจะได้ร่ำร้องเรียกหาแต่เขาแค่เพียงคนเดียว เพื่อที่เธอจะได้ต้องการแค่เขาให้เข้ามาเติมเต็มเพียงคนเดียวเท่านั้นมาลินถูกกระตุ้นด้วยนิ้วแกร่งอย่างหนักหน่วง ที่กระแทกใส่กลีบกุหลาบสีสวยอย่างไม่ปรานี มาลินกัดริมฝีปากและครางออกมาเสียงหลง เมื่อมืออีกข้างของราล์ฟกำลังถูไถไปที่ปุ่มกระสันพร้อมทั้งกระแทกนิ้วแกร่งเข้าใส่ร่องสวยไปพร้อมกัน"อ๊ะ...คุณราล์ฟ ไม่! นะ...หนูจะบ้าตายอยู่แล้ว ตรงนั้นไม่ได้นะคะ อ๊ะ...อื้อ..." มาลินไม่สามารถฝืนทนกับความเสียวซ่านได้อีกต่อไป ร่างบางก็สั่นสะท้านอย่างแรงและบีบรัดรอบนิ้วแกร่งแน่น ก่อนจะปลดปล่อยน้ำหวานแห่งความสุขสมออกมาอย่างสุดกลั้นจนเต็มฝ่ามือหนา พร้อมกับร้องไห้ออกมาด้วยความสุขสม ความเสียวซ่านจากนิ้วแกร่งที่เขาปรนเปรอให้เธอไม่หยุดหย่อนจนแทบสำลักความสุขออกมา"ฮือ...พอแล้ว หนูไม่ไหวแล้วค่ะ หนูเสียวจนจะบ้าอยู่แล้ว ถ้ามากกว่านี้ นะ...หนูคง คงจะต้องตายแน่ ๆ" เสียงหวานเอ

"อะไรนะคะป้าแก้ว มะ... ไม่จริงใช่ไหมคะ" มาลินรับสายเสียงสั่นในกลางดึก หลังจากที่ได้ยินเรื่องที่มารดาป่วยหนักออกจากปากของเจ้าของอะพาร์ตเมนต์ที่มารดาอาศัยอยู่"ตอนแรกฉันก็ว่าจะไม่พูดแล้วล่ะ แต่ก็รู้สึกสงสารยัยมาลีมัน ฉันก็ไม่อยากให้ช่วงชีวิตสุดท้ายของมันต้องจากโลกนี้ไปอย่างโดดเดี่ยว อย่างน้อยก่อนที่มันจะลาจากไป ฉันก็อยากจะขอให้แกได้รู้ความจริงเกี่ยวกับการป่วยครั้งนี้ด้วย""ตอนนี้คุณแม่อยู่โรงพยาบาลไหนนะคะ หนูจะไปหาท่านตอนนี้เลย""วันนี้มันดึกมาก มันหมดเวลาเข้าเยี่ยมแล้วล่ะ แกค่อยมาพรุ่งนี้ก็แล้วกัน"หลังจากที่วางสายไปแล้ว มาลินก็ขาอ่อนแรงไปดื้อ ๆ ก่อนจนน้ำตาไหลออกมาด้วยความเสียใจเพราะเธอไม่คิดเลยว่ามารดาจะป่วยหนักถึงขั้นนี้ แต่ที่น่าตกใจกว่านั้น คือมารดาของเธอกลับสั่งไม่ให้บอกเธอเรื่องที่ป่วยหนัก ทั้ง ๆ ที่เธอคือลูกสาวแท้ ๆราล์ฟที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ หลังจากที่ชำระร่างกายเสร็จ เขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นสภาพของคู่หมั้นตัวเอง ที่กำลังก้มหน้าร้องไห้อย่างหนัก มือแกร่งที่สวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำก็รีบเดินไปที่มาลินอย่างรวดเร็ว"นี่มันเกิดอะไรขึ้น เธอร้องไห้ทำไม แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ บอกฉันมาสิ