All Chapters of คิมหันต์อวลรัก: Chapter 21 - Chapter 30

อีกครั้งที่หลิวผิงอันต้องขมวดคิ้วให้กับความพร้อมเพรียงอันสมควรตายนั้น “พวกท่านเบาเสียงลงหน่อย”แม้จะรู้ว่าเรื่องนี้ทำให้สามผู้อาวุโสของเจ็ดดวงดาวเดือดดาล แต่อย่างไรเสียหลิวผิงอันก็ตำหนิพวกเขาไม่ได้ เพราะการที่มีหนึ่งในเจ็ดดวงดาวเข้าไปพัวพันกับคดีความของทางการ ในยามที่พวกเขาทั้งเจ็ดมารวมตัวกัน ทั้งยังเกี่ยวพันกับตระกูลเยี่ย ซึ่งในเวลานี้พวกเขากำลังหาวิธียึดครอง ทำให้ความเสี่ยงที่ทางการจะล่วงรู้การปรากฏตัวพร้อมกันของเจ็ดดวงดาวสูงขึ้น“ท่านเล่าต่อไปเถิด” หลิวผิงอันเอ่ยกับอู๋โปด้วยท่าทีนุ่มนวล กระนั้นก็อดที่จะปรามสามอาวุโสเจ็ดดวงดาวทางสายตาไม่ได้ เพราะกลัวพวกเขาจะทำให้เสียเรื่อง“มารดาของเด็กสองคนนั้นมีนามว่าจูหรงจี เคยเป็นสาวใช้ของฮูหยินผู้เฒ่าของตระกูลเยี่ยมาก่อน หลังจากทำงานได้ปีหนึ่งนางถูกส่งไปรับใช้เยี่ยตงเจียงแล้วตั้งครรภ์ ฮูหยินเอกของเยี่ยตงเจียงอารมณ์ร้ายมาก นางชิงลากลับบ้านเกิดที่เมืองเชิงเฉียนโดยอ้างว่ามารดาล้มป่วยก่อนที่คนพวกนั้นจะล่วงรู้ พอคลอดเด็กสองคนนั้นด้วยฐานะที่ยากจนนางไม่มีทางเลือกต้องก็กลับไปทำงานที่นั่นอีกครั้ง มารดาของหรงจีเคยช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ข้าจึงอยู่กับนางกระทั

เฉินเซี่ยเฟิงยิ้มกับท่าทางกระตือรือร้นนั้น หลังจากอยู่สนทนากับนางอยู่ครู่ใหญ่เขาก็ส่งหญิงสาวกลับเข้าประตูคฤหาสน์ซึ่งพอกลับขึ้นเตียงอีกครั้ง เขาพลันพบว่าตัวเองนอนหลับไปอย่างรวดเร็วเช่นกันกับหลิวผิงอันที่ความกังวลและความโศกเศร้าของนางถูกความตื่นเต้นเข้ามาบดบัง หญิงสาวลืมเรื่องที่ตัวเองครุ่นคิดไปก่อนหน้านี้จนสิ้น เพราะในที่สุดนางก็กำลังจะได้พบเยี่ยซูเหยาผู้ซึ่งเป็นพี่สาวต่างมารดาแล้ว!!!ล่วงเข้าสู่ยามเว่ยรถม้าของเฉินเซี่ยเฟิงก็มาถึงหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลิว หลิวผิงอันเองไม่ได้ปล่อยให้ชายหนุ่มรอนาน หญิงสาวก้าวเดินออกมาพร้อมกับอู๋โป ด้านหลังยังมีตงหลิวและฝูหลินติดตามมาด้วย นางเลือกที่จะนั่งรถม้าของตระกูลหลิว ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันคำครหาที่จะตามมาจวนว่าการเมืองกุ้ยโจวในยามนี้ มีชาวบ้านมากมายกำลังยืนออกันอยู่ การว่าความคดีฆาตกรรมกลางเมืองค่อนข้างได้รับความสนใจจากผู้คน เนื่องจากนับตั้งแต่หลิวผิงอันผู้นี้เข้ามายังเมืองกุ้ยโจว นางก็สร้างความประหลาดใจให้กับผู้คนเหลือเกิน ทั้งนี้ไม่ว่านางจะตั้งใจให้เป็นไปในทิศทางนี้หรือไม่ ชื่อเสียงของนางก็ไม่มีใครในเมืองกุ้ยโจวไม่รู้จัก“ป้ายประจำตัวบ่งชัดว่าผู้ตาย

“อันเอ๋อร์ ข้าไม่อยากกลับเลย” เยี่ยซูเหยายังคงจับมือหลิวผิงอันเอาไว้แน่น ใบหน้ามีเหงื่อผุดพราย อาการหอบหายใจยิ่งมายิ่งดูน่าเป็นห่วง“พี่เหยาเหยา วันนี้ท่านเหนื่อยมากแล้วกลับไปผักผ่อนก่อนเถิด” หลิวผิงอันตบลงบนหลังมือขาวซีดนั้นเบาๆ“แต่ข้าเพิ่งจะรู้สึกสนุกเช่นนี้ ข้าไม่เคยได้ออกมาเที่ยวเช่นนี้บ่อยนัก กว่าจะมีสหายที่พูดคุยกันได้เช่นนี้ไม่ง่ายเลย” เยี่ยซูเหยาเอ่ยอย่างแสนเสียดาย“เช่นนี้ดีหรือไม่ ครั้งหน้าท่านค่อยให้คุณชายเยี่ยพาไปเที่ยวคฤหาสน์ตระกูลหลิว พี่อู๋โปทำอาหารอร่อยไม่แพ้หอวสันต์ธารา นางคงยินดีทำอาหารเพิ่มอีกสักที่หากว่าท่านไปเยือน”“ได้หรือ” รอยยิ้มสดใสเปล่งประกายขึ้นทันที “พี่เย่ ได้หรือเจ้าคะ” เยี่ยซูเหยาหันไปมองผู้เป็นพี่ชายเยี่ยเผิงเย่มองเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังของผู้เป็นน้องสาวแล้วได้แต่ถอนหายใจ นางมองเขาเช่นนี้แล้วเขายังจะปฏิเสธได้อยู่หรือ “แม่นางหลิวเจ้าต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ท่านรับปากวันนี้ด้วย หากเหยาเอ๋อร์รบเร้าข้าให้พาไปคฤหาสน์ตระกูลหลิวทุกๆ สามสี่วันก็อย่าได้โทษข้า”“พี่เย่ ข้าหาใช่เด็กๆ ไม่ อย่างไรก็ยังรู้จักมารยาท รับรองข้าจะไม่รบกวนน้องอันเอ๋อร์บ่อยนัก จริงๆ

“เรียกข้าว่าอู๋เฉิงซวี่” เอ่ยพร้อมกับสะบัดพัดในมืออย่างคล่องแคล่ว “ตอนนี้ข้าคือคุณชายอู๋ผู้ร่ำรวย”“คุณชายอู๋ เรื่องการลงทุนร้านสมุนไพรและใบชากับเยี่ยจิ้งเสียนราบรื่นดีหรือไม่เจ้าคะ” หลิวผิงอันกลอกตาจู๋จื่อซึ่งสวมหน้ากากใบหน้าอู๋เฉิงซวี่แย้มยิ้มออกมา “คุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ย ใช้ร้านแพรพรรณค้ำประกันในการกู้ยืมเงินจากหลงจู๊ติง จากนั้นนำเงินไปถลุงในบ่อนกับองค์ชายเจ็ดตามคาด ส่วนคุณชายรองนั้นร้านเครื่องกระเบื้องกำลังมีปัญหา แน่นอนว่าเรื่องนี้ข้าไม่ปล่อยให้เยี่ยจิ้งเสียนรับรู้อย่างโจ่งแจ้ง เพียงแต่ทำให้เขาสงสัยและหาวิธีเปิดโปงเท่านั้น เรื่องที่คุณชายทั้งสองขัดแย้งและพยายามเอาชนะกันนั้น หาใช่เรื่องใหม่อะไรสำหรับคนตระกูลเยี่ย”“เรื่องร้านเครื่องกระเบื้องพักไว้ก่อน รอให้เยี่ยจิ้งเสียนมีเวลาเปิดโปงเยี่ยจิ้งอี้”“ขอรับ ตอนนี้ข้าในฐานะอู๋เฉิงซวี่ไปปรากฏตัวยังสถานที่ซึ่งคุณชายตระกูลใหญ่ในเมืองกุ้ยโจวชอบไป พวกเขากำลังสงสัยกันแล้วว่าข้าคือใคร บางคนให้คนออกสืบแล้วว่าที่แท้ข้าเป็นใครกันแน่” เอ่ยจบก็หัวเราะออกมาเสียงเบา“เยี่ยตงเจียงเล่า”“เขายังวุ่นอยู่ที่ร้านเครื่องกระเบื้อง เพราะสินค้าที่ส่งเข้าวังหล

“พี่อู๋โป”“ข้ารู้แล้ว ข้าจะไม่ทำอะไรนอกเหนือคำสั่งท่านอีก”“นี่เพื่อตัวท่านเอง รวมไปถึงกับเสี่ยวฮวนฮวนและเสี่ยวหยู ข้ารู้ว่าท่านเข้าใจความหมายที่ข้าต้องการจะบอก”“ข้าทราบแล้ว” อู๋โปพยักหน้านางผิดเองที่วู่วาม เรื่องนี้หากจะคิดดีๆ แล้ว ความวู่วามของนางอาจนำความเดือดร้อนมาสู่เด็กทั้งสองคน เนื่องจากเรื่องนี้เกี่ยวพันกับทั้งตัวนางและมารดาบังเกิดเกล้าของเด็กทั้งสองคนหากถูกจับในคดีฆ่าคนตาย นางจะต้องโทษประหารชีวิต หรือหากเรื่องนี้เกี่ยวพันไปถึงจูหรงจี จะอย่างไรเด็กทั้งสองคนก็คงหนีไม่พ้นเรื่องต้องมารับเคราะห์“หากจูหรงจียังอยู่เราต้องหานางพบ ท่านอย่างกังวลไปเลย ตอนนี้ที่เราต้องทำคือตามหาสตรีปริศนาผู้นั้นให้พบก่อนคนของทางการ”“เหตุใดต้องหาให้พบก่อนคนของทางการขอรับ”“เพราะข้าสังหรณ์ใจ...” ว่าจูหรงจีอาจรู้จักท่านแม่ของข้าประโยคสุดท้ายหลิวผิงอันไม่ได้พูดออกมา นางหลบสายตาอู๋โปอย่างแนบเนียน“ขอบคุณคุณหนู” อู๋โปไม่ได้รับรู้เลยว่าในยามนี้ ทั้งตงหลิวและหลิวผิงอันกำลังหนักใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลหลิว อู๋โปรีบกลับเข้าไปด้านใน เนื่องจากเสี่ยวฮวนฮวนและเสี่ยวหยูรออยู่ หลิวผิงอันม