All Chapters of คิมหันต์อวลรัก: Chapter 121 - Chapter 130

“เซี่ยเฟิงเป็นคนจริงจัง เขาไม่มีทางปล่อยมือจากนางแน่ มีเพียงวิธีนี้จึงจะรักษาชีวิตของเขาและปกป้องตระกูลเฉินของเราไปด้วย นางเองก็คงไม่ขัดข้อง ไม่เช่นนั้นคงตำหนิที่เขาทำลายชื่อเสียงด้วยการ...เซี่ยเฟิงนี่ก็เหลวไหลจริงๆ แต่ก็...เขาอาจทำถูก นางเองก็ได้ชื่อว่าเป็นคนที่ตายไปแล้ว อีกทั้งดูจากท่าทีขององค์จักรพรรดิแล้วแม้แต่ศพปลอมนั่นยังไม่ยอมคืน” เฉินฮ่านหรานส่ายหน้าช้าๆ ด้วยความหนักใจเขาคือผู้ที่รู้แจ้งที่สุดว่าเว่ยหลงเทียนกำลังจะเสียสติแล้ว หลังจากที่เกิดเรื่องมากมาย อาการป่วยที่เรื้อรังมานานหลายปีจากการตรากตรำทำงานก็กำเริบ หลังจากความหวังที่คอยหล่อเลี้ยงหัวใจดับสูญเพียงคืนเดียวบุรุษผู้ยืนหยัดโดดเด่นเหนือผู้คนทั่วแคว้น กลับกลายเป็นชายชราที่แลดูโดดเดี่ยวกว่าผู้ใด ทันทีที่เว่ยหลงเทียนล้มลงเหล่าองค์ชายและองค์รัชทายาทคงเตรียมจัดการกับราชบัลลังก์ที่กำลังจะว่างลงทันทีการแก่งแย่งชิงดีภายใต้สงครามที่กำลังคุกรุ่น แน่นอนย่อมส่งผลถึงบ้านเมืองให้ลุกเป็นไฟ นอกจากตระกูลเฉินต้องรับใช้องค์จักรพรรดิแล้ว ยังต้องรับมือกับเรื่องต่างๆ เพื่อให้ผู้ที่เหมาะสมขึ้นครองบัลลังก์ได้อย่างราบรื่น เพื่อลดความเสียหายของร

“เห็นเจ้าหายไปนางก็รู้เองว่าข้าพาเจ้ามาที่นี่”“ท่านพาข้ามาที่นี่ทำไม แล้วที่นี่คือ...”“ที่นี่คือลานโล่งด้านหลังกระท่อม ข้าเห็นว่ามีเศษโคมไฟเก่าๆ หลงเหลืออยู่บนต้นเฟิง ดังนั้นจึงทำโคมไฟขึ้นมาสองอัน”“จริงหรือ” หญิงสาวมีท่าทีตื่นเต้นขึ้นมาทันที“ข้าทำมาจากเศษผ้า อาจไม่ได้สวยงามเหมือนที่เจ้าเคยทำ เพราะที่นี่ไม่มีวัสดุที่ข้าใช้ได้ แต่รับรองว่าฝีมือวาดรูปของข้าไม่ได้ด้อยไปกว่าเจ้าอย่างแน่นอน ต้นเฟิงสีส้มบนโคมไฟนี้ข้าตั้งใจวาด คิดว่าเจ้าคงชอบ”“ความจริงนานมาแล้ว ท่านแม่เคยบอกข้าว่านางทำเพราะหวังว่าโคมไฟ จะสามารถนำทางคนผู้หนึ่งกลับมาหานาง ข้ารู้ทั้งรู้ว่าท่านแม่หมายถึงท่านพ่อ เมื่อข้ามาอยู่ที่หุบเขาไร้ตัวตน ท่านพ่อเองก็แขวนโคมไฟใต้ต้นเฟิงและบอกข้าว่าอยากให้แสงของโคมไฟนำทางเขากลับบ้าน” หลิวผิงอันนิ่งเงียบอยู่นาน “ข้าคิดว่าท่านพ่อเองก็คงมีใจให้ท่านแม่ เพียงแต่มันไม่มากพอหากเทียบกับหัวใจที่เขามอบให้ความรักครั้งแรกซึ่งเขามอบให้หานเย่หรู”“ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ดีใจที่เรื่องเป็นเช่นนี้ เพราะพวกเขาทำให้เจ้าพบกับข้า” เฉินเซี่ยเฟิงเงยหน้าขึ้นมองโคมไฟสองดวงที่เขาทำขึ้นด้วยตัวเอง“ข้าก็ดีใจที่ได้พบท่าน

นางไม่ทันมองด้วยซ้ำว่าสตรีทั้งสองที่อยู่ข้างๆ มีหน้าตาเช่นไร เพราะมัวแต่สนใจใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้จนชิดเขา...กำลังใช้ใบหน้าหล่อเหลานี้ล่อลวงนาง!!!“เหยาเหยานี่คือซูเหม่ยกับเลี่ยงหรง นางทั้งสองเป็นญาติผู้น้องของข้าเอง เหม่ยเอ๋อร์ หรงเอ๋อร์ นี่เหยาเหยาพี่สะใภ้ของพวกเจ้า” อู๋เฉิงซวี่แนะนำด้วยน้ำเสียงสุภาพ“คารวะพี่สะใภ้เจ้าค่ะ” เด็กสาววัยไม่น่าจะเกินยี่สิบย่อกายให้นางอย่างแช่มช้อย ใบหน้างดงามสะคราญตา ท่วงท่าหรือก็อ่อนหวาน รอยยิ้มราวกับแสงอันอบอุ่นของแดดยามเช้า เสื้อผ้าและเครื่องประดับที่เลือกสรรมาอย่างดีทำให้พวกนางทั้งสองดูงดงามโดดเด่นเยี่ยซูเหยายิ้มก่อนบอกให้พวกนางทำตัวตามสบาย นางเหลือบไปมองอู๋เฉิงซวี่ ก่อนจะเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม เพียงแต่อู๋เฉิงซวี่กลับยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เขานั่งลงและผายมือเชิญญาติผู้น้องของเขานั่ง มือใหญ่รั้งเยี่ยซูเหยาให้นั่งลงข้างๆ จากนั้นก็รินชาหอมกรุ่นส่งให้“เหม่ยเอ๋อร์กับหรงเอ๋อร์เป็นหลานสาวของท่านแม่รอง พวกนางมาในวันนี้เพราะเมื่อวานไม่ได้มาร่วมงานแต่งงาน ข้าก็บอกพวกนางแล้วว่าเจ้าอาจจะออกมาช้า เพราะเมื่อคืนเจ้านอนดึกทั้งยังร่างกายอ่อนเพลีย” กล่าวจบก็ยกมือใหญ

มองเผินๆ นี่คือการกอดนางจากด้านหลัง แม้ว่าเขาจะกำลังสอนนางคั่วใบชาอยู่ก็ตาม เยี่ยซูเหยาที่กำลังเพลิดเพลินกับสิ่งแปลกใหม่ตรงหน้าไม่ได้สนใจความใกล้ชิดนี้ ผิดกับเหล่าคนงานและสาวใช้ที่ติดตามอยู่ด้านหลัง พวกเขาต่างก็แอบอมยิ้มก่อนจะลอบเดินหลบออกไปทีละคนสองคนอู๋เฉิงซวี่เหม่อมองใบหน้าตั้งอกตั้งใจของเยี่ยซูเหยาด้วยรอยยิ้ม ดูเหมือนเขารู้สึกเพลิดเพลินไปกับนางด้วย เพราะยามปกติที่เขามายังไร่ชา เขาก็จะลืมสิ้นทุกอย่าง ทำทุกสิ่งด้วยตัวเองไปทีละอย่าง กระทั่งตะวันตกดินไปโดยที่เขาไม่รู้ตัว แต่วันนี้ดูเหมือนนอกจากชาแล้ว ความสนใจของเขาทั้งหมดถูกนางดึงดูดเอาไว้จนอยู่มือ เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีวันนี้กว่าชั่วยามที่อู๋เฉิงซวีขลุกอยู่ที่โรงเก็บชากับเยี่ยซูเหยา หญิงสาวเพลิดเพลินกระทั่งลืมไปว่านางเตรียมขนมของว่างมาด้วย เสี่ยวโถวรีบกระซิบบอกเพราะทั้งนางและอู๋เฉิงซวี่ยังไม่ได้กินมื้อเที่ยง ดังนั้นอู๋เฉิงซวี่และเยี่ยซูเหยาจึงกลับมายังรถม้าเสี่ยวโถวจัดสำรับเอาไว้ยังศาลาขนาดเล็กที่ตั้งอยู่บริเวณทางขึ้นเขา ซึ่งศาลาแห่งนี้เป็นอู๋เฉิงซวี่ให้คนสร้างขึ้น จุดประสงค์ก็เพื่อนั่งจิบชาและชมทิวทัศน์อันสวยงามของไร่ชาเมื่อถ

“เขาไหนเลยจะกล้าตำหนิท่านแม่เจ้าคะ” ฟางอันหนิงกล่าวเช่นนั้นก็จริง แต่นางก็เชื่อฟังแม่สามีแล้ววางมืออย่างว่าง่าย ก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายออกมาจากห้องครัว“เจ้าไปอาบน้ำแล้วค่อยออกมาห้องโถง แม่มีของจะมอบให้เจ้า”“เจ้าค่ะ” ฟางอันหนิงเดินกลับเรือนเซี่ยเทียนไป ด้านหลังของนางยังมีฝูหลินสาวใช้คนสนิทที่ยังคงอยู่ข้างกายนางเช่นกันกับลี่จวินที่ไม่ยอมไปไหน เขายังคงอยู่ข้างกายเฉินเซี่ยเฟิง ซึ่งนั่นก็ทำให้นางวางใจเป็นอย่างมาก เนื่องจากการกลับเมืองกุ้ยโจวครั้งนี้ เฉิงเซี่ยเฟิงต้องก้าวเข้าสู่ราชสำนักเต็มตัว เขาไม่เพียงเป็นปราชญ์ของแผ่นดิน แต่เขายังเป็นถึงราชครูซึ่งรับภาระสอนหนังสือให้กับองค์ชาย องค์หญิงเชื้อพระวงศ์ของแคว้นเว่ยอีกด้วย“ท่านพี่” ฟางอันหนิงที่ยืนรออยู่ที่หน้าเรือนเซี่ยเทียนยิ้มสดใส ทันทีที่มองเห็นเฉินเซี่ยเฟิงเดินผ่านประตูเข้ามา“ฮูหยินเจ้าออกมาทำไม หิมะตกอากาศหนาวเช่นนี้รีบกลับเข้าข้างในเร็วเข้า” เฉินเซี่ยเฟิงถอดเสื้อคลุมของตนออกสวมให้นางทันที พร้อมกับโอบรอบไหล่กลมมนแล้วพานางกลับเข้าเรือน เตาพกถูกตระเตรียมเอาไว้แล้วและมันถูกยัดใส่มือของฟางอันหนิง“ข้าไม่หนาว”“อย่างไรก็ต้องระวัง หากล้มป่วย